Το ημερολόγιο ενός Αθηνέζου στην Ξεσσαλονίκη: «Κιτς και σ’ έφαγα» και «Τζένεραλ»
Ο Ρεμί καταθέτει γνώμες για ένα εστιατόριο και ένα ζαχαροπλαστείο με πολλές αρετές στη Θεσσαλονίκη.
Κεφάλαιο 1: «Κιτς και σ’ Έφαγα»
Κάπου κοντά στη Ρωμαϊκή Αγορά, ένα κορίτσι από την Άρτα, που όταν έγινε γυναίκα έγινε και μαγείρισσα, συνάντησε ένα άλλο κορίτσι, το οποίο θυσίασε μια καριέρα συντηρήτριας αρχαιοτήτων. Ένωσαν τους σουρεαλιστικούς τους πλανήτες και δημιούργησαν ένα πραγματικά χειροποίητο, κιτσάτο εστιατόριο σε διακόσμηση, με γεύσεις που έρχονται με συνοδεία ήχων από την Ήπειρο.
Μπορεί να σου φανεί σαν κρύο αστείο η επιτήδευση της διακόσμησης, αλλά όταν σου έρχονται οι πρώτες γεύσεις, γίνεσαι ένα με τον χώρο και απλά κάνεις μια ευχή: ξαφνικά να πέσουν δύο ντισκομπάλες από το ταβάνι, να κλείσουν τα στόρια, να χαμηλώσει ο φωτισμός. Να εμφανιστεί ξαφνικά ο Γιάννης Νάστας από τους Xaxakes και να αρχίσεις να χορεύεις.
Θα σταθώ στο ότι όταν δοκιμάζεις το φαγητό της, ξεχνάς τον σουρεαλισμό και μεταφέρεσαι σε κάποιο βουνό της Ηπείρου, όπου γιαγιάδες σε φιλεύουν και κάποιος παίζει με το κλαρίνο το «Μωρή Κοντούλα Λεμονιά».
Η ζυμαρόπιτα και η κρεατόπιτα ήταν πραγματικά για λιχουδιάρικο ταξίδι. Ιδιαίτερα τη δεύτερη δεν μπορώ να περιγράψω τη νοστιμιά της. Δεν ξέρω αν είχε ατέλειες και εντάσεις, ήθελες να λερωθείς. Για τις πίτες απαντώ και στο θέμα με τους new age φούρνους που λένε ότι χάνονται οι παραδοσιακές συνταγές. Δεν χάνονται οι συνταγές από μόνες τους. Οι συνταγές είναι ρυάκια και ενώνονται με τους ποταμούς· αν τους βάλεις φράγματα, πέφτουν στη θάλασσα της παγκοσμιοποίησης.
Πριν από τις πίτες, βέβαια, υπήρχε το καμένο λάχανο, το οποίο ήταν εξαιρετικό για την αρχή. Δεν μπορείς να το πεις σαλάτα, γιατί ήταν ολοκληρωμένη γευστική πρόταση. Στα κυρίως υπήρχαν το κατσίκι με τραχανά, το οποίο ήταν φαγητό θαλπωρής, φαγητό που σε γιατρεύει, και μια παστιτσάδα με κόκορα και χοντρό μακαρόνι, ένας πραγματικά φόρος τιμής στους απέναντι πολιτισμούς.
Δεν υπάρχουν γενικές γραμμές ή εν κατακλείδι για να κλείσει το κείμενο. Το θέμα είναι αν θες να μπεις στον κόσμο του «Κιτς», που τιμάει τις ελληνικές νόστιμες ρίζες στο σουρεαλιστικό του σύμπαν, και να ταξιδέψεις από τους Xaxakes στον μοναχικό ήχο του κλαρίνου…
Διαβάστε επίσης
Κεφάλαιο 2: «Τζένεραλ»
Αυτήν τη στιγμή είναι μόνο στη Θεσσαλονίκη, αλλά στοιχηματίζω κάποιον από τους τίτλους που κατέχω ως άτυπος γενικός γραμματέας σε κάποια άτυπη επιτροπή που έχω ιδρύσει ότι σύντομα θα κατέβει και στην Αθήνα.
Είναι παιδάκι του Ergon και είναι ένα ρετρό ζαχαροπλαστείο (να πω;), γαλακτοπωλείο (να πω;), μαγαζί με πίτες (να πω;)· Όλα αυτά σε ένα!
Η αισθητική του είναι εξαιρετική και η κρεμούλα του είναι μεστή και όχι νερομπουλέ, ενώ η κοτόπιτά του με το σοκολατούχο γάλα είναι βάλσαμο για το πρωί. Να πω ότι έχουν και απίστευτο αρμενοβίλ; Δεν τόλμησα να πάρω αρμενοβίλ με λεμόνι, το βρήκα λίγο παράξενο, αλλά το απλό με τη σοκολάτα ήταν εξαιρετικό!
Είχε και άλλες πίτες, αλλά πήγα συστημένος για αυτή! Τον Νοέμβρη, που θα είμαι πάλι στη Θεσσαλονίκη για το Φεστιβάλ Κινηματογράφου, θα ξαναπάω.
Δεν είναι ταπεινό στις τιμές του· θα έλεγα ότι είναι ακριβούτσικο, αλλά οι γεύσεις του είναι νόστιμες και δεν έχουν μείνει στο φρου φρου των διακοσμήσεων.
Διαβάστε επίσης
