Οι γαστρονομικές απογνώσεις του Ρεμί: Φθινόπωρο στην Αθήνα
Επιτέλους τελείωσε επίσημα το Καλοκαίρι και ο Ρεμί σκέφτεται πότε θα ανοίξει το «Brasserie Lorraine» στο Κολωνάκι.
Τα φθινοπωρινά βράδια στην Αθήνα έχουν έναν τρόπο να σε κάνουν πιο ευάλωτο. Ένας μικρός, τυχαίος άνεμος περνά ανάμεσα στα στενά, σε βρίσκει απροετοίμαστο και ξαφνικά κρατάς λίγο πιο σφιχτά το χέρι της Λου. Εκείνη τη στιγμή, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, η πόλη μεταμορφώνεται: η άσφαλτος γίνεται φραουλένια πεδιάδα, τα φώτα μοιάζουν πιο μαλακά και ο φόβος, αυτό το παράξενο, επίμονο συναίσθημα, κάνει για λίγο πίσω.
Ο φόβος, όταν φυτευτεί μέσα σου, δεν φεύγει με λογικά επιχειρήματα. Θέλει κάτι πιο παράλογο. Θέλει να ερωτευτείς ολοκληρωτικά, να ξαναφυτρώσεις φτερά και, όταν περάσει η δοκιμασία, να τη γιορτάσεις. Αν δεν μπορείς να πας στο Παρίσι, πηγαίνεις στο «Brasserie Lorraine». Αν, μάλιστα, σε ερωτευτεί και ο άλλος με την ίδια ένταση, τότε δεν μιλάμε απλώς για αγάπη. Δημιουργείται μια μικρή, κομψή πολυπλοκότητα, αυτό που οι επιστήμονες —και οι ελαφρώς δραματικοί άνθρωποι— θα ονόμαζαν folie à deux.
Στο «Brasserie Lorraine», λοιπόν, δεν πας απλώς για φαγητό. Πας όταν υπάρχει αυτή η έλξη που κάνει τα πάντα γύρω σου να μοιάζουν ελαφρώς σκηνοθετημένα. Πας όταν θέλεις ένα δείπνο με γαλλική υπόσχεση, με χαμηλό φωτισμό, με ποτήρια που τσουγκρίζουν διακριτικά και με εκείνη την αίσθηση ότι η Αθήνα μπορεί, για ένα βράδυ, να φορέσει παλτό Παρισιού.
Διαβάστε επίσης
Σημαντική σημείωση: δεν πλησιάζεις τον πιανίστα για να του πεις τη φράση «Play it again, Sam». Είναι πολύ κοινότοπο και κάπως επικίνδυνο για την αξιοπρέπειά σου. Αντιθέτως, την κοιτάζεις, πίνεις λίγο ροζέ και της απαγγέλλεις με απόλυτη σοβαρότητα: «Μυστικέ μου έρωτα και πάθος μου κρυφό, μόνο που σε σκέφτομαι πεθαίνω και ριγώ». Μπωντλέρ; Όχι, παιδιά μου. Τάκης Μουσαφίρης. Η υψηλή κουλτούρα έχει πολλά πρόσωπα.
Αφού λύθηκαν τα υπαρξιακά και τα ερωτικά, μπορούμε να περάσουμε στο μενού. Στο «Brasserie Lorraine» ξεκινάς με μια πολύ ωραία κρεμμυδόσουπα, βαθιά, βελούδινη και παρηγορητική, ακριβώς όπως πρέπει να είναι κάθε γαλλική υπόσχεση τον χειμώνα. Δίπλα της, ένα ταρτάρ λειτουργεί ως ασφαλής, κομψή επιλογή: αρκετά κλασικό για να μην ανησυχήσεις, αρκετά προσεγμένο για να νιώσεις ότι έκανες σωστή παραγγελία.
Για κυρίως, η διαδρομή είναι επίσης σαφής: φιλέτο ή αντρεκότ, με πατάτες τηγανητές και δύο μεγαλειώδεις συνοδευτικές σάλτσες, café de Paris και béarnaise. Αν θέλεις να σπρώξεις τη βραδιά προς μια πιο σκληροπυρηνική εκδοχή γαλλικής κουζίνας, υπάρχουν πάντα το φουά γκρα, τα στρείδια, η πάπια και τα σαλιγκάρια. Μόνο που, μεταξύ μας, όταν ακούω όλον αυτόν τον συνδυασμό μαζεμένο, με πιάνει ένας μικρός προληπτικός πονόκοιλος. Αν βέβαια συναντηθούμε εκεί, είναι πολύ πιθανό να σου τα προτείνω με ύφος ειδήμονα, γιατί η ματαιοδοξία είναι κι αυτή μέρος της εξόδου.
Η δική μου συμβουλή είναι απλή: όταν βγαίνεις κάπου που δεν γνωρίζεις καλά, μην αφήνεις τον τρελό πειραματισμό να σε οδηγήσει. Τα μεγάλα ρίσκα κρύβουν συχνά δυσάρεστες εκπλήξεις. Κράτα τα πράγματα safe στο πιάτο και άφησε την υπερβολή μόνο στον έρωτα, εκεί όπου τουλάχιστον έχει κάποιο νόημα.
Και επειδή ο έρωτας είναι ένα έγκλημα που δεν διαπράττεται χωρίς συνένοχο, το τέλος της βραδιάς οφείλει να είναι κινηματογραφικό. Παρακαλάς να βρέχει μόλις βγείτε από το «Brasserie Lorraine». Την ή τον πιάνεις από το χέρι, κάνεις μια παύση όσο χρειάζεται για να ακουστεί η μουσική που δεν υπάρχει, φιλάς με πάθος και λες, χωρίς ίχνος ντροπής: «Θα έχουμε πάντα το Παρίσι». Ακόμα κι αν είστε απλώς στην Αθήνα. Ιδίως τότε.
