ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ

Γέννημα θρέμμα Νεοσμυρνιώτισσα, αγαπάει τον Πανιώνιο κι ας είναι Ολυμπιακός, σπούδασε ιστορία και φιλοσοφία των επιστημών, είχε στο «εικονοστάσι» της τους αναλυτικούς και τον Βιττγκενστάιν, και αφού το φιλοσόφησε πολύ, αφοσιώθηκε στη δημοσιογραφία και το πολιτιστικό ρεπορτάζ. Ξεκίνησε στην «Ελευθεροτυπία» πριν από δύο και κάτι δεκαετίες και έκτοτε έχει περιοδεύσει σε εφημερίδες και περιοδικά, ηλεκτρονικό Τύπο, ραδιόφωνο. Αν την ψάχνετε θα την βρείτε στα σινεμά και τα θέατρα. Αλλιώς στο σπίτι με τα παιδιά της, κι ένα βιβλίο στο χέρι. Τους μαθαίνει από τώρα ότι η τέχνη είναι ενιαία, μια ολιστική εμπειρία. Δεν το είπε αυτή. Τάδε έφη, στο περίπου, ο Αριστοτέλης. Πιστεύει ότι σαν τις παραλίες της Εύβοιας δεν έχει. Βασικά δεν είναι δική της πεποίθηση. Είναι αλήθεια.

Άνθρωποι και ποντίκια

Γιατί συζητάμε ακόμα για το «Άνθρωποι και Ποντίκια» του Βασίλη Μπισμπίκη, οκτώ χρόνια μετά το πρώτο του ανέβασμα;

Είδαμε την παράσταση που σκηνοθέτησε ο Βασίλης Μπισμπίκης στο «Cartel», μια ελεγεία για το περιθώριο που φτιάχτηκε για να ζει και να αναπνέει στο χώρο όπου γεννήθηκε.