Γιατί αγαπήσαμε τον…«Αγαπητικό της βοσκοπούλας»

Ξεκίνησα προχθές να πάω στην παράσταση «Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας» στο Ακροπόλ τέρμα κουρασμένη, για αυτό και λίγο νωχελική. Σκεφτόμουν βέβαια, ότι με τέτοιο δίδυμο δημιουργών (Γιάννη Καλαβριανό-Θοδωρή Οικονόμου) και καστ με τόσες ταλεντάρες μαζεμένες (Τάνια Τσανακλίδου, Λένα Ουζουνίδου, Γιάννη Αναστασάκη, Λάζαρο Γεωργακόπουλο κ.ά.) αποκλείεται να είναι μέτρια ή αδιάφορη δουλειά. Οκ, όμορφα θα κυλήσει η βραδιά, λέγαμε με την παρέα. Αλλά δεν το φανταζόμουν ότι στο τέλος αυτού του θαυμάσιου τελικά μιούζικαλ που ξεσκονίζει και φρεσκάρει την ιστορία της Κρουστάλλως και του Λιάκου με τρόπο τόσο μοντέρνο, κρατώντας μάλιστα τον δεκαπεντασύλλαβο, θα φεύγαμε ανάλαφροι, χαρούμενοι, ακόμα και συγκινημένοι. Πώς να σας το πω, γλύκανε η ψυχούλα μας.

Γιατί τι είναι αυτό το φολκλορικό, βουκολικό, έργο του Κορομηλά που έγινε ταινία δις, το ‘32 από τον Ηλία Παρασκευά με τον Μάνο Κατράκη παρακαλώ στον ρόλο του Λιάκου, και το ‘52 από τον Ντίνο Δαδήρα με την Αλίκη Βιουγιουκλάκη στο ρόλο της Κρουστάλλως; Περιγράφεται με δύο λεξούλες. Love story. Τόσο απλά. Boy loves a girl που λένε οι Αμερικανοί, «μια βοσκοπούλα αγάπησα, μια ζηλεμένη κόρη…», το έκανε ο Δημήτρης Κορομηλάς πριν από εκατό και βάλε χρόνια (γράφτηκε το 1891). «Από τον Όμηρο και μετά, πάνω κάτω τις ίδιες ιστορίες λέμε….», ομολογεί, άλλωστε, στην έναρξη της παράστασης και ο μπαρμπα-Χρόνης (καταπληκτικός ο Γιώργος Γλάστρας) που εμφανίζεται στην αρχή σαν παραμυθάς και στη συνέχεια εκτυλίσσεται σε αγγελιοφόρο, εξάγγελο, ρόλος απολύτως λειτουργικός στη δράση, κομβικός στην εναλλαγή σκηνών και με ωραίες κωμικές ατάκες.

Και επειδή εν αρχή είναι η πρώτη σκηνή -τουλάχιστον σε εμένα λειτουργεί πολύ η πρώτη αίσθηση- εντυπωσιάστηκα ήδη στα λίγα πρώτα λεπτά αφού με το που άνοιξε η κουίντα είδα το μινιμάλ, αφαιρετικό σκηνικό της Εύας Μανιδάκη, γεωμετρικά σχήματα που έφτιαχναν δύο βράχους, σαν κορφούλες, που έγιναν μέρος της θεατρικής αφήγησης αφού σε αυτά σκαρφάλωναν, γλιστρούσαν, ανεβοκατέβαιναν για να πούνε τον καημό τους ή να μοιραστούν τη χαρά τους οι χαρακτήρες και τα όμορφα σύγχρονα κοστούμια. Κυρίαρχη η φουστανέλα αλλά σετάκι με τζιν γιλέκα και τα χωριάτικα γυναικεία φορέματα με διάφορα μπαλώματα από υφάσματα με ζωηρά χρώματα (της Βάνας Γιαννούλα). Και το κλαρίνο να παίζει, να δημιουργεί ατμόσφαιρα. Αθάνατο κλαρίνο κάνεις θαύματα! Οι μουσικοί είναι ένας κι ένας (πέντε σολίστες) και η πρωτότυπη μουσική που έγραψε ο Θοδωρής Οικονόμου εμπνευσμένη, θεσπέσια.

Κι έπειτα οι ηθοποιοί, 17 στο σύνολο, έλαμψαν χορεύοντας, τραγουδώντας, παίζοντας ρόλους που είναι τόσο καλογραμμένοι σε αυτό το καινούργιο κείμενο του Γιάννη Καλαβριανού, ο οποίος και σκηνοθέτησε την παράσταση μιούζικαλ που κυλάει σαν νεράκι, σαν το γάργαρο νερό που ακούμε να τρέχει απ’ τη βρυσούλα στην κορυφή του γεωμετρικού σκηνικού, κι ας μην βλέπουμε κανένα κοριτσόπουλο να γεμίζει στάμνες με νερό. Μας υπενθυμίζει όμως, ότι η ιστορία έχει τσέλιγκες και βοσκοπούλες, χωριό και πρόβατα.

Η Λένα Ουζουνίδου, απολαυστική ως κυρά-Στάθαινα-είτε τη ρίξεις σε δραματικό είτε σε κωμικό ρόλο, αυτή η ηθοποιός είναι πάντα υψηλής απόδοσης. Η Τάνια Τσανακλίδου ως κυρά Γιάνναινα, η καλύτερη Τάνια που έχουμε δει στο θέατρο. Πόσο γελάσαμε με την ψυχή μας στη σκηνή όπου ρίχνει τις κατάρες με σκανταλιάρικο ύφος-μα τι θαυμάσια κωμική ηθοποιός που είναι. Ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος στέρεος και μετρημένος ως Μήτρος-όταν τραγούδησε το «Μια βοσκοπούλα αγάπησα, μια ζηλεμένη κόρη» ήταν τόσο συγκινητικός, έβγαλε όλο τον καημό ενός ανθρώπου δυστυχισμένου στον έρωτα. Από τις πιο αξιομνημόνευτες στιγμές της παράστασης. Ο Γιάννης Αναστασάκης ως φιλάργυρος Γκέλος μας χάρισε στιγμές αυθεντικής κωμωδίας-θυμήθηκα τους κωμικούς των ασπρόμαυρων ταινιών του ελληνικού κινηματογράφου. Η Ασημίνα Βουρλιώτη ως Κρουστάλλω αποδεικνύει ότι έχει μπροστά της λαμπρή καριέρα και ο Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης, ερωτοχτυπημένος Λιάκος, ήταν απολαυστικός σε μια ερμηνεία που είχε πολύ ενδιαφέρον, καλοκουρδισμένος σαν φιγούρα από το θέατρο σκιών.

Εν ολίγοις, σημαντικό καλλιτεχνικό επίτευγμα αυτή η συνεργασία του Καλαβριανού με τον Οικονόμου που ευτύχησε να έχει έναν εκπληκτικό θίασο. Του αξίζει, όταν καλοκαιριάσει, μια μεγάλη καλοκαιρινή περιοδεία.

*Στο Θέατρο «Ακροπόλ» έως τις 5/4.