Μα που πάνε τόσοι άνθρωποι μόνοι τους : Αντιπολίτευση χωρίς έμπνευση, μυαλό και αφήγημα

Εδώ και κάνα δυο μήνες, τα στελέχη της αντιπολίτευσης συνολικά, έχουν βρει ένα επιχείρημα, που για την λογική τους, είναι ισχυρό και πειστικό. Στηριζόμενοι στην “εκτίμηση ψήφου” στις πρόσφατες δημοσκοπήσεις, όπου η Νέα Δημοκρατία φαίνεται να συγκεντρώνει περίπου 30% , όποτε η κουβέντα έρχεται σ’ αυτό το θέμα, έχουν μια απάντηση που την θεωρούν καταλυτική: “Μα το 70% του ελληνικου λαού δεν θέλει τον Μητσοτάκη”.

Εκ πρώτης. όψεως το επιχείρημα φαίνεται λογικό. Αφού το 30% θέλει τον Μητσοτάκη, το 70%, δεν τον θέλει. Όλοι αυτοί που λένε αυτό το επιχείρημα ανήκουν σε κόμματα που η “πρόθεση ψήφου”, αρχίζει περίπου από το 13% και φτάνει σε λιγότερο από 3%, που είναι και το όριο για την είσοδο ενός κόμματος στη Βουλή. Με την ίδια λογική λοιπόν που χρησιμοποιούν οι ίδιοι απέναντι στον Μητσοτάκη και ανάλογα σε ποιο κόμμα ανήκουν, αν το 70% δεν θέλει τον Μητσοτάκη το δικό τους κόμμα, όποιο κι αν είναι, δεν το θέλει ένα ποσοστό από 87% έως πάνω από 97%΄.

Δεν έχει υπάρξει στα ελληνικά χρονικά – και δύσκολα θα βρεθεί και στα παγκόσμια χρονικά –  κυβέρνηση που κυβερνά σχεδόν 7 χρόνια και η αντιπολίτευση βρίσκεται σε τέτοια χαμηλά ποσοστά.

Αυτό είναι ένα ευγενικό σχόλιο.

Αλλά όλα έχουν έναν λόγο. Τίποτα δεν είναι; τυχαίο.

Στην περίπτωση της σημερινής αντιπολίτευσης, οι λόγοι είναι πολλοί, δεν είναι μόνο ένας.

Ο πρώτος λόγος είναι, ότι μετά την δεύτερη νίκη της Νέας Δημοκρατίας το 2023, το βασικό επιχείρημα όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης είναι “να φύγει ο Μητσοτάκης”, που πολλές φορές μοιάζει και σαν ψυχολογικό τραύμα, μια και αυτοί που το εκφέρουν μοιάζουν να βρίσκονται σε κατάσταση παροξυσμού. Αυτό όμως δεν είναι επιχείρημα. Περισσότερο μοιάζει με απελπισία.

Ένας άλλος λόγος, ότι η ελληνική κοινωνία έχει περάσει τόσα πολλά τα τελευταία είκοσι χρόνια, που ένα μέρος της έμαθε κάτι. Η χρεοκοπία του 2010, δίδαξε πολλά, και σε πολλούς αυτό έγινε αντιληπτό γρήγορα ή αργά, ανάλογα με την διανοητική επάρκεια του καθενός. Έγινε αντιληπτό δηλαδή  για παράδειγμα ότι ο σοσιαλισμός του Πασόκ, που βασίστηκε σε μεγάλα λόγια “Έξω από την ΕΟΚ, έξω από το ΝΑΤΟ”, ήταν ένα “αφήγημα” χωρίς αντίκρυσμα που τα ανέτρεψε ο ίδιος ο Ανδρέας, με ένα πολύ διδακτικό επιχείρημα, που λίγοι είχαν το μυαλό να το καταλάβουν καλά:

“Στην πολιτική άλλα γίνονται και δεν λέγονται και άλλα λέγονται και δεν γίνονται” και το επίσης πολύ διδακτικό: ” Η πολιτική είναι η επιστήμη του εφικτού”.

Αυτά που θα έπρεπε να τα γνωρίζουν όσοι ψηφίζουν, οι περισσότεροι τα ξεχνάνε και γι αυτό οι κοινωνίες παγκοσμίως, συχνά κάνουν μεγάλα λάθη.

Ο “Σοσιαλισμός με δανεικά”  του Ανδρέα, δημιούργησε τις  συνθήκες για την χρεοκοπία του 2010 (όπου πρόλαβε να βάλει  το χεράκι της και η Νέα; Δημοκρατία του Κώστα Καραμανλή από το 2004 ως το 2009) και το μάρμαρο το πλήρωσε ο Γιώργος του Παπανδρέου του “Λεφτά υπάρχουν”.

Αν δε το είχε πει αυτό προεκλογικά, ίσως η καριέρα του να μην είχε τελειώσει σε τέτοια απαξίωση ( χωρίς να φταίει ο ίδιος τόσο, όσο πλήρωσε).

Το Πασόκ τιμωρήθηκε καίρια και παρά λίγο να εξαφανιστεί.

Ένας άλλος λόγος για τα; χάλια της σημερινής Αντιπολίτευσης, ήταν ο ερχομός του Σύριζα και του Αλέξη Τσίπρα στην εξουσία το 2015, σε συνάρτηση με όσα έλεγε πριν εκλεγεί.

Ο Αλέξης Τσίπρας, πολιτικά και διανοητικά ανεπαρκής για τον ρόλο που ανέλαβε να παίξει, ήταν μια τραγική φιγούρα και θα χρειαστεί να αναφερθώ ειδικά σ’ αυτό σε άλλο σημείωμα. Το ασκέρι που κουβαλούσε πίσω του, ήταν ένα αλλοπρόσαλλο συνοθύλευμα, ανθρώπων εκτός πραγματικότητας, κάτι που είναι επικίνδυνα, (αν τέτοια άσχετα άτομα) βρεθούν σε κυβερνητικές θέσεις.

.

Όλα αυτά διακρίνονται καθαρά στα σημερινά ποσοστά της αριστερής αντιπολίτευσης.

Ας δούμε όμως το καθένα; από αυτά τα κόμματα ξεχωριστά

Το Πασόκ του Νίκου Ανδρουλάκη, είναι μια ξεχωριστή περίπτωση μια και κουβαλάει όλη την ιστορία του Πασόκ από πίσω του.

Η άτυχη Φώφη Γεννηματά κατάφερε να σώσει το Πασόκ από την εξαφάνιση που το απειλούσε και όταν η ασθένεια και ο θάνατος της, την ανάγκασαν να παραδωσει την σκυτάλη, το Πασόκ βρισκόταν σε ένα ευπρεπές για τις συνθήκες 8%. Ο Νίκος Ανδρουλάκης που το ανέλαβε, κατάφερε γρήγορα να το φτάσει σε ένα 15% . Και ενώ ο ίδιος περίμενε την συνέχιση αυτής της πορείας και είχε αρχίσει να φαντάζεται τον εαυτό του ως ένα δεύτερο Ανδρέα, η “βελόνα” , όπως λέει και ο Παύλος Γερουλάνος κόλλησε εκεί και συχνά πηγαίνει πιο κάτω. Το πρόβλημα του Πασόκ είναι σύνθετο καθώς πρέπει να κρατάει στην μασχάλη του δυό τρία καρπούζια. Να αντιπολιτεύεται την Νέα Δημοκρατία, να αντιπολιτεύεται τα υπόλοιπα  κόμματα της αριστεράς, αλλά να προσέχει και τους επερχόμενους κινδύνους, που αντιπροσωπεύουν η Καρυστιανού και ο Τσίπρας.

Όλα αυτά μαζί δεν γίνεται.

Πέρα από αυτά ο συμπαθής Νίκος Ανδρουλάκης, παρασύρθηκε, όπως και μεγάλο μέρος του κοινού, από τις ανοησίες της Καρυστιανού για ξυλόλια, μπαζώματα και άλλες αφελείς θεωρίες συνωμοσίας.

Εκτός από αυτό ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει εξαντλήσει το βεληνεκές του. Τόσο μπορεί ο άνθρωπος. Η σχέση των οπαδών με τους ηγέτες των κομμάτων που υποστηρίζουν, είναι και μια σχέση γοητείας.

Ο Ανδρουλάκης μπορεί να γοητεύσει τοσους ψηφοφόρους. Η εμφάνιση, η εκφορά του λόγου και το συνολικό στυλ, μπορούν να τον πάνε μέχρι εκεί .

Θαύματα δεν γίνονται στο θέμα της προσωπικής γοητείας. Επιπλέον πρέπει να διαχειρίζεται και τον πονοκέφαλο που αντιπροσωπεύουν ο Παύλος Γερουλάνος και ο Χάρης Δούκας, που πια ρίχνουν ευθείες βολές.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Για την ώρα δεν έχω καταλάβει τι κάνει στη Βουλή και τι αντιπροσωπεύει πολιτικά, πέρα από ότι της αρέσει να μιλάει χωρίς όριο, χωρίς λόγο και χωρίς νόημα, ενώ επίσης το χαρακτηριστικό της είναι ότι της αρέσει να τσακώνεται με όποιον τύχει ανεξαρτήτως ιδεολογίας φύλου και ηλικίας.

Ίσως θα μπορούσε να κάνει καριέρα σε κάποιο εντυπωσιακό σπορ, αλλά ψάχνω να βρω πως λέγεται.

Παρόλα αυτά της κατέβηκε μια εξαιρετική ιδέα, όταν μαζί με τον κ.Πάνο Ρούτσι έστησαν αυτό το εξαιρετικό “δρώμενο”, πως να το πω δεν ξέρω, “street art’ “performance” κάτι τέτοιο, που μάζεψε στο Σύνταγμα χιλιάδες ευαίσθητους Έλληνες, που “αγοράζουν” οποιαδήποτε ιστορία ακούσουν, αρκεί να υπάρχει κάποιο αφήγημα. Αυτή η μεγαλειώδης performance που διήρκεσε γύρω στις 23  μερες, έσπασε και ένα ρεκόρ, καθώς απέδειξε ότι κάποιος μπορεί να κάνει απεργία πείνας, χάνοντας ελάχιστο βάρος, οπότε διαγράφουμε αυτή τη μέθοδο από τις αποτελεσματικές δίαιτες..

Η κυρία Ζωή προφανώς δεν παρακολουθεί επισταμένα τις θεατρικές παραστάσεις, αλλιώς θα γνώριζε ότι οι θεατρικές παραστάσεις, έχουν αρχή, μέση και τέλος. Μέσα Στον οίστρο της καλλιτεχνικής της δημιουργίας, η κυρία Ζωή δεν είχε υπολογίσει ότι το αίτημα του κ. Ρούτσι θα μπορούσε και να ικανοποιηθεί και όταν αυτό έγινε, η performance διεκόπη στη μέση.

Ο δε κύριος Ρούτσι  ξέχασε πάραυτα ποιο ήταν το αίτημα του.

Πρόσφατα μάλιστα διακήρυξε πως θα κάνει άλλη performance προκειμένου να ρίξει τον Μητσοτάκη. Γενικώς δεν συνηθίζεται οι πολίτες μιας άλλης χώρας, να θέλουν να ρίξουν την κυβέρνηση της χώρας που τους φιλοξενεί, γιατί αυτό είναι δουλειά των πολιτών αυτής της χώρας.

Βλέπεις η δημοσιότητας είναι μεγάλο αλκοολίκι και άμα την χάσεις κάτι παθαίνεις, όπως και η Τζέραλντιν Πέιτζ στο “Γλυκό πουλί της νιότης” με τον Πωλ Νιούμαν.

Ο Φάμελος είναι μια άλλη ιστορία. Αν τον πάρει ο Τσίπρας στο κόμμα που υποτίθεται ότι θα φτιάξει έχει καλώς, αλλιώς σε  λίγο κανείς δεν θα θυμαται για ποιο λόγο θα πρέπει να τον θυμάται.

Ο Κυριάκος Βελόπουλος, ο άνθρωπος που συνομιλεί , με τον Ιησού  υπό τύπον γραμματέως, στην διάρκεια της έρευνας για τα βαγόνια που έλειπαν, εκτός από τον Ιησού έβλεπε και μυγάκια χωρίς να μπορεί να υποθέσει ότι τα μυγάκια, πιθανόν να ήταν πίσω από τα μάτια του και όχι μπροστά…

Τελευταία παρασύρεται από τον Τραμπ, ιδίως από τότε που ο τελευταίος έκανε την επιχείρηση στην Βενεζουέλα και αρπαξε τον Μαδουρο και μετά εκστρατεύει εναντίον της Γροιλανδίας, του Ιράν και της Μινεάπολης – ήταν να μην πάρει φόρα αυτός ο άνθρωπος – και ονειρεύεται κι αυτός μεγάλα ανδραγαθήματα.; Όπως λέει ο ίδιος μόλις γίνει πρωθυπουργός θα επεκτείνει αυθημερόν, τα χωρικά ύδατα στα 12 μίλια, γιατί την Τουρκία την έχουμε στο τσεπάκι μας και στον επακολουθο πόλεμο, μπορεί να πάρουμε και την Πόλη.Όλα αυτά βέβαια θα γίνονταν πολύ πιο πειστικά με μια ξανθιά περούκα αλά Τραμπ και έβαζε εκείνο το πορτοκαλί χρώμα. Αλλά η αγάπη μας είναι ο Πούτιν. Όλα κι όλα

Ο Γιάνης μ’ ενα νι, θα είχε σταδιοδρομήσει ως διάδοχος του  Σπόκ στο Έντερπράιζ, αλλά κατά λάθος εγινε οικονομολόγος, με μεγάλες επιτυχίες στην καριέρα του, όπως εκείνο το εξαιρετικό

Μέσα σε έξη μήνες καταφερε να μας φεσώσει με ένα ακόμη Μνημόνιο των 100 δις, με την βοήθεια του Αλέξη. Κανένας πράκτορας της Δεξιάς, δεν κατάφερε ποτέ μέσα σε τόσο λίγο χρόνο να διαλύσει όλους του μύθους της Αριστεράς.

Για την Αφροδίτη Λατινοπούλου δεν έχω πολλά να πω. Με μαγεύει αυτό το τρομερό μουτράκι της και επειδή η φωνή είναι λίγο τσιρίδα, κλείνω το ήχο, οπότε δεν ξέρω τι λέει, όπως και η ίδια υποθέτω. Αν μπορεί να τα επαναλάβει, θα δωσω την δέουσα προσοχή.

Για τον Δημήτρη Νατσιό και το κόμμα του, τη Νίκη, δεν είχα ιδέα πριν από τις εκλογές του 2023 και μετά από μια συνέντευξη του που άκουσα στο ραδιόφωνο, δεν χρειάζεται να μάθω περισσότερα. Σούπερ Ψεκ υπέροχες θεωρίες από την παραγωγή στην κατανάλωση και χωρίς αναισθητικό. Θα ήθελα πολύ να ξέρω τι λένε τα μέλη του κόμματος μεταξύ τους στις συγκεντρώσεις τους.

Ο Κουτσούμπας κλασική αξία. Ογκολιθος. Θα μπορούσε άνετα να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο σε εκείνη το αμερικανική κωμική σειρά που διαδραματιζόταν στην προϊστορία που είναι πάντα η αγαπημένη του πολιτική περίοδος.

Η περίπτωση της Μαρίας Καρυστιανού, είναι μια θλιβερή περίπτωση, που ίσως χρειαστεί ειδική αναφορά εφόσον κάνει κόμμα. Από πολιτική άποψη είναι μια τραγωδία, πράγμα που κατάλαβε πολύ καλά και ο κύκλος των καθόλου σοφών, που την περιτριγυρίζουν και μάλλον την οδήγησαν σ’ αυτόν τον δρόμο. Γι’ αυτό εξ άλλου της απαγόρευσαν να μιλάει και προτιμουν τις γραπτές τοποθετήσεις, όπως κι  αυτή για  τι;ς πιθανές συνομιλίες του Μητσοτάκη με τον Ερντογάν, που αποτελεί μνημείο ασχετοσύνης.

Τέλος πάντων η εποχή δεν προσφέρεται, για κωμικές προτάσεις σε ένα πολύπλοκο και επικίνδυνο περιβάλλον από γεωπολιτική και οικονομική άποψη.

Η αντιπολίτεσυη μοιάζει συνολικά με σουρεαλιστικό πίνακα, σαν κι αυυτούς που εκανε ο Νταλί, αλλά χωρίς έμπνευση, μυαλό και αφήγημα…