Screenshot
Ουκρανία – Ιράν : Τα φονικά πεδία της σύγκρουσης των Δύο Κόσμων
Όταν η Ανατολή συγκρούεται με τη Δύση και οι Δικτατορίες με τις Δημοκρατίες, το αποτέλεσμα θα κρίνει το μέλλον του 21ου αιώνα
Κάποιες μέρες πριν, ο Δημήτρης Κουτσούμπας, Γραμματέας του ΚΚΕ, είπε πως σύμφωνα με πληροφορίες που είχε, είχαν εκτοξευτεί από το Ιράν 2 drones που είχαν σαν τελική κατεύθυνση την Σούδα.
Υπάρχει περίπτωση να είχε ο Κουτσούμπας τέτοια πληροφόρηση ; Ούτε μία στο εκατομμύριο. Γιατί δίνει μια τέτοια ανεύθυνη πληροφορία ;
Γιατί συμπαθεί τους “άλλους”.
Το ΚΚΕ δεν έκρυψε ποτέ με τίνος το μέρος είναι. Σε όλα τα χρόνια μετά το τέλος του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, το ΚΚΕ ως παράνομο τότε και ως νομιμοποιημένο μετά την Μεταπολίτευση, δεν έκρυψε ποτέ ότι ήταν με το μέρος της Σοβιετικής Ένωσης.
Στο ΚΚΕ και στους ψηφοφόρους του, αρέσουν οι κομμουνιστικές δικτατορίες. Δεν τους αρέσει ο φιλελεύθερος κόσμος. Δεν θέλουν εκλογές. Θεωρούν ότι οι λαοί είναι γενικά ανώριμοι και γενικά “δεν δικαιούνται διά να ομιλούν”, όπως έλεγε κάποτε και ο μακαρίτης ο Κουτσόγιωργας, παρόλο που αυτός ηταν απλώς “Σοσιαλιστής”. Μόνο το κομμουνιστικό κόμμα γνωρίζει τι είναι σωστό και τι όχι. Και ο Μεγάλος Ηγέτης μας, βέβαια. Όποιος κι αν είναι. Ο Κιμ Γιονγκ Ουν ας πούμε
Στην περίπτωση του πολέμου στο Ιράν, το ΚΚΕ, είναι ασφαλώς με το μέρος των μουλάδων. Αλίμονο ! Από το 1979 που ανέβηκε στην εξουσία ο Χομεϊνί αρχικά και μετά τον διαδέχτηκε, ο προσφάτως μακαρίτης Χαμενεΐ, μόνο το θεοκρατικό καθεστώς ήξερε τι έκανε. Μπορεί το ΚΚΕ να είναι κατά της θρησκείας ως “όπιο του λαού”, αλλά όταν συμφέρει κάνουμε και εξαιρέσεις.
Αυτή είναι η μαγεία της Γεωπολιτικής. Αν μας συμφέρει είναι καλό. Αν δεν μας συμφέρει είναι κακό.
Αυτές τις μέρες στα δελτία ειδήσεων, αλλά και τις ειδικές εκπομπές ενημέρωσης, το θέμα είναι το Ιράν και η καταιγιστική επίθεση του Ισραήλ και των Αμερικανών. ΟΙ περισσότερες αναλύσεις, είναι για αυτό το θέμα. Πολλές αναλύσεις είναι καλά πληροφορημένες. Αλλά όλες είναι “στενές”. Βλέπουν αυτή την περίπτωση μεμονωμένα.
Όμως ο πόλεμος στο Ιράν, είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο, πολύ σημαντικό, σ’ αυτό που κάποτε θα θεωρηθεί πως στην πραγματικότητα ήταν ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος.
Τα τελευταία χρόνια ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος και τα αν ακριβώς θα ονομαστεί έτσι επίσημα, είναι πολύ συχνά στα χείλη όλων μας.
Είναι όμως κι αυτό μια λάθος κατανόηση.
Ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος ξεκίνησε μόλις ακριβώς, τελείωσε ο Δεύτερος, με τον ίδιο τρόπο που και ο Δεύτερος ξεκίνησε μόλις τελείωσε ο Πρώτος. Τα “συστατικά” ήταν εκεί. Απλώς έπρεπε να “ωριμασουν”.
Τα όρια αυτού του πόλεμου, τέθηκαν από το Πρόεδρο των ΗΠΑ Φρανγκλίνο Ρούσβελτ, από τον Γραμματέα της Σοβιετικής Ένωσης Ιωσήφ Στάλιν και από τον Πρωθυπουργό της Μεγάλης Βρετανίας Ουίνστον Τσώρτσιλ, στην Γιάλτα της Κριμαίας, σε σοβιετικό έδαφος δηλαδή, από 4-11 Φεβρουαρίου 1945… Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, τυπικά δεν είχε τελειώσει ακόμη.
Αυτό που συμφώνησαν οι τρεις νικητές, ήταν το μοίρασμα της Ευρώπης σε σφαίρες επιρροής. Η Σοβιετική Ένωση πήρε στην επιρροή της, τα κράτη που βρίσκονταν γεωγραφικά; στο ανατολικό μέρος της Ευρώπης και η Δύση, δηλαδή κυρίως οι Αμερικανοί, που ήταν από τότε μια υπερδύναμη, πήραν στην επιρροή τους τα κράτη της Ευρώπης που βρίσκονταν στο δυτικό και νότιο μέρος της Ευρώπης. Ανάμεσα σ’ αυτά ήταν και η Ελλάδα.
Ο υπόλοιπος κόσμος ήταν “διεκδικήσιμος”.
Πολύ γρήγορα η Σοβιετική Ένωση έκανε την πρώτη “ζαβολια”, μετατρέποντας τα κράτη που είχε στην επιρροή της σε δικτατορίες, όπως ήταν και το καθεστώς της Σοβιετικής Ένωσης.
Από τότε στην ουσία έχουμε μπει στην εποχή του Τρίτου Παγκόσαμιου Πολεμου, που θα διεξαγόταν με δόσεις, και με ευκολίες πληρωμής, σε όποια γωνιά του κόσμου, ο ανταγωνισμός των υπερδυνάμεων θα έφερνε αντιμέτωπες κάποιες περιφερειακές ή μικρές δυνάμεις.
Η Κορέα, το Βιετνάμ, η Ινδοκίνα, η Κούβα, το Αφγανιστάν πολλά κράτη ή -περιοχές της Αφρικής, όπως και της Νότιας και Κεντρικής Αμερικής, θα γίνονταν εστίες φονικών πολέμων.
Ήταν η εποχή του Ψυχρού Πολέμου, που μερικές φορές κόντεψε να γίνει Θερμός.μια εποχή αμοιβαίας καχυποψίας και ανταγωνισμού,
Σε όλες αυτές τις πολεμικές αναμετρήσεις, δεν βρέθηκαν ποτέ αντιμέτωπες κατ’ ευθείαν οι δυο υπερδυνάμεις.. Ήταν πόλεμος δι αντιπροσώπων.
Από την μια μεριά ήταν πόλεμος δυο οικονομικών συστημάτων, δηλαδή του Καπιταλισμού, εναντίον του Κομμουνισμού. Αλλά ήταν επίσης ο πόλεμος δύο συστημάτων κοινωνικής οργάνωσης. Από τη μια μεριά σκληρές δικτατορίες και από την άλλη φιλελεύθερες δημοκρατίες.
Γεωγραφικά, ήταν ένα πόλεμος Ανατολής – Δύσης, με πολλές εξαιρέσεις,μια και κάποιες δυτικές χώρες ,όπως η Ιαπωνία,βρίσκονται γεωγραφικά στην Ανατολή.
Στο διάστημα του Ψυχρού Πολέμου, το ανατολικό στρατόπεδο είχε τρεις μεγάλες επιτυχίες.
Η πρώτη ήταν ένταξη της Κούβας του Φιντέλ Κάστρο στο στρατόπεδο της, μια επιτυχία με μεγάλο συμβολισμό καθώς η Κούβα βρίσκεται “κάτω από την μύτη της Αμερικής”, Λίγο αργότερα η απόπειρα τοποθέτησης πυρηνικών όπλων από την Σοβιετική Ένωση στην Κούβα λίγο έλειψε να προκαλέσει παγκόσμιο πόλεμο
Η δεύτερη ήταν η αποχώρηση των Αμερικανών από το Βιετνάμ καθώς οι 50.000 νεκροί Αμερικανοί στρατιώτες, ήταν πολλοί για την αμερικανική κοινή γνώμη, παρόλο που οι αντίπαλοι, το Βόρειο Βιετνάμ δηλαδή που είχε την συμπαράσταση της Ρωσίας, είχε πάνω από 1 εκατομμύριο νεκρους.
Η τρίτη και ακόμη, πιο εντυπωσιακή “μετατόπιση” ήταν η πτώση του φιλοαμερικανικο καθεστώτος του Σάχη στο Ιράν και η αντικατάσταση του από το απόλυτα αντιδυτικό και αντιαμερικανικο θεοκρατικό καθεστώς των μουλάδων που δημιούργησε ο εξόριστος ως τότε κληρικός Αγιατολάχ Ρουχολάχ Χομεϊνί.
Το καθεστώς του Σάχη ήταν μια σκληρή φιλοδυτική δικτατορία, αλλά το καθεστώς των μουλάδων μετατόπισε το Ιράν, πολλούς αιώνες στο παρελθόν. Σε έναν μεσαίωνα με σύγχρονα όπλα. Η καθυστερημένη έτσι κια αλλιώς οικονομία του Ιράν δεν έγινε ακριβώς κομμουνιστική, αλλά έγινε το δεξί χέρι τής Ρωσίας, ειδικά στην πάντα ταραγμένη λόγω πετρελαίων Μέση Ανατολή.
Όταν κάποια στιγμή μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Χομεϊνί, ένα μαινόμενο αλλά καθοδηγούμενο πλήθος όρμησε στην αμερικανική πρεσβεία στην Τεχεράνη και κράτησε ομήρους στην πρεσβεία τους Αμερικανούς υπαλλήλους της για μήνες, η εντύπωση που είχαν οι περισσότεροι, στον κόσμο ήταν ότι η Σοβιετική Ένωση θα κέρδιζε την μάχη του Ψυχρού Πολέμου και σύντομα ο κόσμος όλος θα γινόταν κομμουνιστικός.
.Στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου έλαβε χώρα μια περιεργη ιδεολογική μετατόπιση στην επιλεγόμενη “Αριστερά”. Όπως είναι γνωστό ο όρος “Αριστερά” οφείλεται στο ότι στα αριστερά έδρανα του γαλλικού κοινοβουλίου το 1789-1799, καθόταν οι δυνάμεις που ήταν αντίθετες στην Μοναρχία και υποστήριζαν την Επανάσταση και την Δημοκρατία. Έστι αρχικά ο όρος “Αριστερός” σήμαινε κόντρα στη Εξουσία.
Με τα χρόνια ο όρος “Αριστερός” σήμαινε την μεγάλη και αδικημένη μάζα της κοινωνίας που δεν περνούσε καλά λόγω φτώχειας και σήμαινε επίσης αγώνες για ισότητα, δικαιοσύνη. Επειδή αυτό που στερούσε από την μάζα τα δικαιώματα της και την καταδίκαζε σε φτώχεια και μιζέρια. ήταν η Εξουσία, η “αριστεροσύνη” είχε και μεγάλη αντιεξουσιαστική χροιά.
Όταν ο Καρλ Μαρξ, έγραψε το μνημειώδες σύγγραμμα του με τίτλο ” Το Κεφάλαιο”, το το 1867, οι Αριστεροί εκείνης της εποχής, το θεωρησαν ως το Ευαγγέλιο που θα τους απελευθέρωνε από τα δεινά τους. Και είχαν δίκιο γιατί η μεγάλη μάζα των εργαζομένων εκείνης της εποχής ζούσαν σε άθλιες συνθήκες. Δούλευαν 12-16 ώρες την ημέρα για μπορέσουν να εξασφαλίσουν μια μπουκιά ψωμί για εκείνους και τις οικογένειες τους. Ήταν η εποχή του πολύ σκληρού καπιταλισμού
Όταν οι Μπολσεβίκοι στην Ρωσία, μια “επαγγελματική” επαναστατική οργάνωση που είχε ιδρύση ο Βλαντίμιρ ΊΛιτς Λένιν, κατέλαβαν την εξουσία, μετά την Οκτωβριανή επανάσταση του 1917 που έριξε τον Τσάρο, υιοθέτησαν το “Κεφάλαιο” του Μαρξ ως καθοδηγητικό όργανο, ιδρύοντας τις κολεκτίβες, τα σοβιέτ, τα κολχόζ και διάφορα άλλα στην οργάνωση της; Σοβιετικής (όπως μετονομάστηκε η Ρωσία μαζί με τα κράτη που προσάρτησε). οικονομίας.
Όμως όλα αυτά τα ωραία πήγαν περίπατο όταν ο Γεωργιανος Ιωσήφ Στάλιν βρέθηκε στην εξουσία. Τότε στην οργάνωση της Σοβιετικής κοινωνίας, ενσωματώθηκαν και τα γκούλαγκ. Ένας σοβιετικός “Παράδεισος” για τους αντιφρονούντες. Ο Μαρξ δεν είχε λάβει υπόψη του, την ανθρώπινη φύση όταν έγραφε το Κεφάλαιο. Η φύση της ανθρώπινης Εξουσίας δεν άλλαξε ούτε με τον κομμουνισμό.
Στα χρόνια μετά το 1950, όσα κράτη υιοθετούσαν τον κομμουνισμό, κατέληγαν σε δικτατορίες.Το καθεστώς των μουλάδων που εδραιώθηκε στο Ιράν, ήταν από τα σκληρότερα στο κόσμο και επεφύλασσαν μια ιδιαίτερη περιποίηση ειδικά για τις γυναίκες. Αλλά εφόσον το Ιράν έγινε ο πιο αφοσιωμένος συνεργάτης και το μακρύ χέρι της Σοβιετικής Ένωσης στην Μέση Ανατολή, έγινε το αγαπημένο καθεστώς των αριστερών σε όλο τον κόσμο. Έτσι οι “αριστεροί” που θα ήταν κόντρα στην εξουσία, έγιναν οι πιο φανατικοί υποστηρικτές, των πιο σκληρών εξουσιών της σύγχρονης εποχής. Το γιατί οι υποστηρικτές των δικτατοριών θεωρούν ότι είναι “αριστεροί” έχει εδώ και χρόνια αρχίσει να γίνεται δικό τους πρόβλημα
Και έτσι η ¨αριστεροσύνη” μπήκε σε μια παράκρουση που δεν ξεπεράστηκε ποτέ.
Έτσι ενώ ο αρχικός προσδιορισμός τους ήταν εναντίον της εξουσίας, η αντιστροφή που επικράτησε μετέτρεψε τους αριστερούς σε μανιασμένες ορδές εναντίον της ήπιας φιλελεύθερης εξουσίας της Δύσης και σε λάτρεις της καταπιεστικής εξουσίας των δήθεν αριστερών συστημάτων. Ήταν αρκετό για τα καταπιεστικά καθεστώτα να αλλάξουν την “ταμπέλα” και να μετονομάσουν τους πρώην βασιλιάδες ή ηγεμόνες σε προέδρους ή γενικούς γραμματείς για να πετύχουν την μεγαλύτερη εξαπάτηση της Ιστορίας.
Τέλος πάντων,,,Στην εποχή της υπερπληροφόρησης όλοι και ξέρουμε ποιος είναι τι, ανεξάρτητα από το τι ισχυρίζεται ο ίδιος.
Δείξε μου τους φίλους σου να σου πω, ποιος είσαι
Ο Ψυχρός Πόλεμος έληξε, όταν ο Ρόναλντ Ρήγκαν ανέλαβε την εξουσία στις ΗΠΑ. Το κομμουνιστικό καθεστώς της Σοβιετικής Ένωσης έπεσε εξαιτίας του ανάπηρου οικονομικού συστήματος της , δέκα χρόνια μετά την άνοδο του Ρήγκαν, τον οποίο διαδέχτηκε ο αντιπρόεδρός του Τζορτζ Μπους για άλλα 4 χρόνια.
Ήταν τα 12 χρόνια συνολικά που σφράγισαν την επικράτηση της Δύσης
Εκείνα τα χρόνια ο φιλόσοφος συγγραφέας, Φράνσις Φουκουγιάμα, βιάστηκε να γράψει το διάσημο βιβλίο του με τίτλο , το “Τέλος της Ιστορίας”, προβλέποντας πως με το το τέλος του κομμουνισμού θα ερχόταν και το τέλος των ιδεολογικών συγκρούσεων. Ο συγγραφέας Σάμιουελ Χάντιγκνκτον αντίθετα ήταν πιο εύστοχος γράφοντας ένα προφητικό βιβλίο με τίτλο η “Σύγκρουση των Πολιτισμών”, που λίγα χρόνια αργότερα θα επαληθευονταν με την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης.
Και ενώ, ολόκληρη η δεκαετία του ενενήντα, ανήκε στις ΗΠΑ, που έμειναν η μόνη υπερδύναμη στον κόσμο, η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, άφησε μια Ρωσία πληγωμένη βαριά, που έφτασε σε εξευτελισμό κάτω από την ηγεσία του μέθυσου Μπόρις Γιέλτσιν.
Τα πράγματα για την Ρωσία άρχισαν να αλλάζουν σταδιακά, όταν στην εξουσία ανέβηκε ένα άγνωστο ως τότε άτομο. Ο Βλαντίμιρ Πούτιν.. Χαμηλόβαθμο στέλεχος των μυστικών υπηρεσιών της Σοβιετικής Ένωσης, με προϋπηρεσία στην Ανατολική Γερμανία, ο Βλαντίμιρ Πούτιν ανέλαβε αρχικά ως προσωρινός Πρόεδρος της Ρωσίας και μετά τις εκλογές ως εκλεγμένος. Σύντομα όμως έδειξε ότι το “είχε”, όταν κατέπνιξε την αιματηρή εξέγερση των Τσετσένων, βομβαρδίζοντας ανελέητα, την πρωτεύουσα της Τσετσενίας, Γκρόζνι.
Αργά αλλά σταθερά ο Πούτιν βρήκε τον δικό του ρυθμό, αλλά σταδιακά άρχισε να αναπτερώνει και την ψυχολογία των Ρώσων. Η οικονομία της Ρωσίας άρχισε να πηγαίνει καλύτερα και σιγά σιγά ο Πούτιν με διάφορα τεχνάσματα κατάφερε να βρίσκεται συνέχεια στην εξουσία. άλλοτε ως πρόεδρος και άλλοτε ως πρωθυπουργός, ώσπου τελικά αποφάσισε να γίνει μόνιμος πρόεδρος. Συγχρόνως με τους παλιούς συνεργάτες του από την KGB, άρχισε να ισχυροποιεί τους θεσμούς της εξουσίας του, ώσπου στο τέλος έλεγχε τα πάντα. Συγχρόνως οι δολοφονίες πολιτικών του αντιπάλων ή επικριτών απλώς της εξουσίας του, έγιναν μια αναμενόμενη σταθερά.
Πολλοί υποθέτουν την άποψη πως ο Πούτιν είναι ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο. Πιθανόν να είναι και υπερβολικό αυτό
Σε όλα αυτά τα χρόνια συνέβαιναν δυο παράλληλα γεγονότα που έχουν σχέση με την σημερινή συγκρουσιακή φάση που βρίσκεται ο πλανήτης μας.
Από την μια μεριά η Δύση, είχε εντάξει τα περσσότερα από τα ανατολικά κράτη που στην διάρκεια του Ψυχρού πολέμου ανήκαν στην επιρροή της Σοβιετικής Ένωσης, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ τα περισσότερα από αυτά είχαν ενταχθεί και στο ΝΑΤΟ.
Το ίδιο όμως το ΝΑΤΟ από τοτε που κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση είχε σχετικά ατονήσει. Οι Ευρωπαίοι καλομαθημένοι από την χωρίς οικονομικό κόστος ομπρέλα προστασίας των ΗΠΑ, είχαν κατά κάποιο τρόπο “αποκοιμηθεί”. Καθώς κανείς δεν θεωρούσε πια την Ρωσία ως ενδεχόμενο κίνδυνο, είχαν σταματήσει να καταβάλουν τις εισφορές στο οργανισμό που θα τους προστάτευε από μελλοντικούς κινδύνους. Ο Εμμανουέλ Μακρόν είχε αποκαλέσει το ΝΑΤΟ “κλινικά νεκρό” και ήταν περίπου έτσι. ;Ύπνος βαθύς,,,
Τα ίδια αυτά χρόνια κάτι άλλαζε και στην Ανατολή. Η Κίνα που στην διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, βρισκόταν σε νάρκη, είχε αφυπνισθεί. Μέσα στα τελευταία 35 χρόνια, έχοντας πάρει το μήνυμα από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης αφησε την οικονομία της να λειτουργήσει καπιταλιστικά, αλλά πάντα κάτω από τον έλεγχο του κόμματος. Το θαύμα της Κίνας δημιούργησε μια οικονομική αυτοκρατορία, που απειλεί την μονοκρατορία των ΗΠΑ και εκτόπισε την συχνά συνοδοιπόρο της Ρωσία, από την θέση του κύριου αντιπάλου των ΗΠΑ, στον τωρινό καινούργιο Ψυχρό Πόλεμο.
Είναι δύσκολο να υποθέσει κανείς πότε ο Βλαντίμιρ Πούτιν συνελαβε την ιδέα για μια συνολική αναβίωση της Σοβιετικής Ένωσης, θέτοντας πάλι κάτω απότην επιρροή της όσα κράτης της πρώην ανατολικής Ευρώπης είχαν σπεύσει να ενταχθούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ.
Ίσως η ιδέα να μην είχε φύγει ποτέ από το μυαλό του, αλλά το όραμά του ισχυροποιήθηκε, όταν διέταξε τις ρωσικές δυνάμεις να εισβάλουν στην “άτακτη” Γεωργία, για να την συνετίσουν, το 2008. Η κυριότερη κύρωση που υπήρξε τότε ήταν ένα πρόστιμο 253 εκατομμυρίων ευρώ από το Δικαστήριο των Ανθρωπινων Δικαωμάτων στο Στρασβούργο, που δεν κατέβαλε ποτέ η Ρωσία.
Λίγα χρόνια μετά, τα γεγονότα στην πλατεία Μεϊνταν του Κιέβου, μια λαϊκή εξέγερση,εξ αιτίας της απόφασης του φιλορώσου προέδρου της χώρας Γιανουκόβιτς να αποκλείσει την ένταξη της Ουκρανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και να προτιμήσεη την προσάρτηση στη Μόσχα, κατέληξε στην εν ψυχρώ σφαγή 50 διαδηλωτών και την φυγή του Γιανουκόβιτς τον Φεβρουάριο του 2014.
Η Ρωσία ισχυρίστηκε ότι η εξέγερση ήταν οργανωμένη από την CIA, αλλά όπως και να έχει αυτή η υπόθεση, για τον Πούτιν, ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Τον Μάρτιο του 2014 με μία τελείως αιφνιδιαστική κίνηση κατέλαβε την Κριμαία, που μετά τον διαμελισμό της Σοβιετικής Ένωσης είχε γίνει έδαφος της Ουκρανίας.
Την εποχή εκείνη πρόεδρος στις ΗΠΑ ήταν ο Μπαράκ Ομπάμα, αλλά η αντίδραση τόσο των ΗΠΑ όσο και της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν τελείως υποτονική. Μόνο κάποπιες οικονομικές κυρώσεις, χωρίς ιδιαίτερα αποτελέσματα. Ήταν τόσο υποτονικές οι αντιδράσεις, που πολλοί υπέθεσαν ότι η κατάληψη της Κριμαίας ήταν προϊόν κάποιας συμφωνίας με τις ΗΠΑ, καθώς η Ρωσία λίγο προηγουμένως δεν είχε αντιδράσει όταν οι ΗΠΑ έθεσαν ουιαστικά υπό τον έλεγχό τους το Κόσοβο, όπου υπάρχει και η μεγαλύτερη αμερικανική βάση στα Βαλκάνια.
Αν μέχρι τότε η αναβίωση της Σοβιετικής Ένωσης, ήταν κάποιο όραμα στο μυαλό του Πούτιν, απο εκεί και πέρα μετατράπηκε σε πραγματοποιήσιμο σχέδιο. Για την γνώμη του η Ευρώπη ήταν στρατιωτικά ανύπαρκτη ενώ το ΝΑΤΟ έμοιαζε να βρίσκεται σε παρακμή, μια παρακμή που κατά την εκτίμηση του χαρακτήριζε πια ολόκληρη την Δύση και κυρίως την ευρωπαϊκή Δύση, που δεν φαινόταν να έχει το κουράγιο να σηκωθεί από τον καναπέ και να πάει να πολεμήσει.
Για την πραγματοποίηση του σχεδίου του άρχισε από τότε να παρεμβαίνει πιο δραστικά σε ένα κυβερνοπόλεμο και με ιδιαίτερη επιτυχία, αφού η Ρωσία είχε φτιάξει έναν στρατό εξελιγμένων χάκερς που μπορούσαν να “χακάρουν” ακόμη και τις πιο προστατευμένες αμερικάνικες υπηρεσίες.
Το 2016 όταν αντίπαλοι για το προεδρικό αξίωμα στις ΗΠΑ ήταν ο Ντόναλντ Τραμπ και η Χίλαρι Κλίντον, η Ρωσία έκανε μια γιγαντιαία παρέμβαση υπέρ του Τραμπ χρησιμοποιώντας εκατομμύρια bots, εικονικούς χρήστες δηλαδή, που προπαγάνδιζαν υπέρ του Τραμπ. Το γιατί ο Πούτιν παρενέβη τόσο έντονα στις αμερικάνικες εντολές, έδωσε βάση σε φήμες που οδήγησαν και σε έκδοση βιβλίων, αλλά και ντοκιμαντέρ, όπου υποστηριζόταν η άποψη ότι ο Πούτιν προτιμούσε τον Τραμπ για πρόεδρο των ΗΠΑ, επειδή σε παλαιότερες εποχές όταν οι επιχειρήσεις του Τραμπ είχαν χρεωκοπήσει και δεν μπορούσε πια να δανειστεί από τις Τράπεζες των ΗΠΑ, διασώθηκε από την Σοβιετική ΚGΒ την (αντίστοιχη με την CIA) μυστική υπηρεσία της Σοβιετικής Ένωσης και από την ρωσική Μαφία.
Στην πρώτη του θητεία ο Τραμπ είχε δείξει μεγάλη και ανεξήγητη συμπάθεια για τον Πούτιν και είχε στρίψει την αντιπάθεια του προς την Κίνα, που την θεωρούσε και την μελλοντική αντίπαλο των ΗΠΑ για την παγκόσμια κυριαρχία.
Το καλοκαίρι του 2021 ο καινούργιος πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν αποφάσισε ξαφνικά την απόσυρση των αμερικανικών δυνάμεων από το Αφγανιστάν μετά από 20 χρόνια, μιας δαπανηρής και αιματηρής κατοχής. Συγχρόνως ο Μπάιντεν σε ένα διάγγελμα είπε ότι το ενδιαφέρον της Αμερικής πλέον,δεν ήταν ούτε για την Ευρώπη, ούτε για την Μέση Ανατολή, ούτε για την κεντρική Ασία, αλλά για την Κίνα, όπου και φρόντισε να ιδρύσει μια καινούργια συμμαχία με την Αυστραλία και άλλα κράτη της περιοχής, για να αντιμετωπίσουν μαζί την πρόκληση της Κίνας.
Ο Πούτιν μάλλον θεώρησε ότι αυτή ήταν η μεγάλη ευκαιρία του.
Έτσι άρχισε να συγκεντρώνει στρατεύματα και τανκς σε όλη την μεθόριο της Ρωσίας με την Ουκρανία, όπου πρόεδρος ήταν ένας δημοφιλής πρώην κωμικός ηθοποιός της τηλεόρασης, ο Βολοντιμίρ Ζελένσκι, που πολλοί υπέθεταν ότι θα τρεπόταν σε φυγή με την πρώτη σφαίρα, αλλα στην συνέχεια τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά.
Στο διάγγελμά του της 22 Φεβρουαρίου 2022, ο Πούτιν πρόβαλε αυτά που θεωρούσε ως επαρκείς αιτιολογίες για την επικείμενη εισβολη στην Ουκρανία, την οποία λίγο πολύ δεν θεωρούσε ως ανεξάρτητο κράτος αλλά τμήμα μιας μεγάλης Ρωσίας, που από λάθος είχε γίνει ανεξάρτητο κράτος.
Η εισβολή της κραταιάς υπερδύναμης Ρωσίας, στην τελείως αδύναμη Ουκρανία, ήταν μια παταγώδης αποτυχία, που δεν έχει παρόμοια στα πολεμικά χρονικά. Η Ρωσία με νοοτροπία που είχε μείνει στα δεδομένα του Δεύτερου Παγκόσμιου Πόλεμου, βρήκε τον μπελά της στην Ουκρανία, όπου έχει μείνει τελματωμένη εδώ και τέσσερα χρόνια, με πάνω από 1 εκατομμύριο νεκρούς ή τραυματισμένους βαριά Ρώσους στρατιώτες και ανυπολόγιστο κόστος.
Αυτό είναι ένα θέμα. Αλλά όχι το μόνο.
Υπήρχε και δεύτερο πλάνο στο τραπέζι που ανήκε στον πιστό σύμμαχο της Ρωσίας. Το Ιράν του Αλί Χαμενεΐ. Στα τελευταία χρόνια και παρά τους ελέγχους της Δύσης για το πυρηνικό του πρόγραμμα, το Ιράν είχε δημιουργήσει ένα τρομακτικό οπλοστάσιο. Εκτός από μια μεγάλη ποσόστητα εμπλουτισμένου ουρανίου (περισσότερα από 400 κιλα εμπλουτισμένα κατά 60%), με την οποία σταδιακά θα μπορούσε να αποκτήσει μέχρι και δέκα πυρηνικές βόμβεςείχε δημιουργήσει μεγάλες και πολλές συστοιχίες βαλλιστικών πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς, , με την βοήθεια της Κίνας και της Ρωσίας, που μπορούσαν να πλήξουν καίρια το Ισραήλ.
Επιπλέον είχε δημιουργήσει έναν δεύτερο και έναν τρίτο στρατό μακριά από τα σύνορά του. Στην Γάζα η οργάνωση Χαμάς είχε αποκτήσει μεγάλες επιχειρησιακες δυνατότητες, ενώ οι Χούθι της Υεμένης αποτελούσαν ένα άλλον ανεξέλεγκτο βραχίονα, που μπορούσε να πλήττει είτε το Ισραήλ, είτε την Σαουδική Αραβία, ανάλογα με τις περιστάσεις.
Κανείς δεν ξέρει πως ακριβώς ξεκίνησε αυτό το άσβεστο μίσος των μουλάδων του Ιράν για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Στην έναρξη των συζητήσεων στο ιρανικό κοινοβούλιο, ακούγονται πάντα δυο ευχές-κατάρες : “Θάνατος στις ΗΠΑ” “Θάνατος στο Ισραήλ”. Αυτά μαζί με κάτι σαν όρκο που έχει δώσει το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν, δηλαδή ότι ο σκοπός της ύπαρξης του είναι να εξαφανίσει το Ισραήλ (μαζί με τους κατοίκους του εννοείται) απ΄το πρόσωπο της Γης.
Τα τελευταία χρόνια το Ιράν θεωρούσε ότι είχε φτάσει πια η ώρα για να πραγματοποιηθούν οι ευχές-κατάρες του.
Τον Ιούλιο του 2022, πέντε μήνες μετά την έναρξη της εισβολής στην Ουκρανία, ο Πουτιν έκανε τον πρώτο του ταξίδι στο εξωτερικό. Προορισμός η Τεχεράνη για μια σημαντική συνάντηση με τον Χαμενεΐ. Κανονικά ο Πούτιν είχε προβλέψει ότι κατά την διάρκεια αυτής της επίσκεψης θα είχε ήδη ξεμπερδέψει με την Ουκρανία, αλλά τα πράγματα δεν είχαν εξελιχθεί όπως ήθελε. Η εισβολή είχε καταλήξει να έχει τρομακτικές απώλειες για την Ρωσία τόσο σε έμψυχο όσο και στα τανκς με τα οποία εισέβαλε στην Ουκρανία και τα οποία είχαν σε μεγάλο μέρος καταστραφεί από τα μικρής αξίας drones που χρησιμοποιούσαν μικρής ηλικίας Ουκρανοί, με εξοικείωση στα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Στην ιστορική αυτή συνάντηση ήταν παρών για άγνωστο λόγο και ο “επιτήδειος ουδέτερος” Ερντογάν
Η παρωχημένη στρατηγική του Πούτιν δεν είχε προβλέψει ότι τα drones ήταν μια καινούργια μέθοδος επίθεσης και άμυνας.
Ωστόσο έπρεπε, παρά την καθυστέρηση στο μέτωπο της Ουκρανίας, να ανοίξει και το δεύτερο μέτωπο που είχε συμφωνηθεί . Στην Μέση Ανατολή αυτή τη φορά και ο φυσικός αυτουργός θα ήταν ένα από τα πολεμικά “χέρια” του Ιράν. Η Χαμάς σε πρώτο βαθμό , η Χεζμπολάχ και οι Χούθι στο δεύτερο.
Στο πλάνο του Πούτιν όσο και του Χαμενεΐ ήταν το σκεπτικό, ότι τόσο οι Αμερικανοί όσο και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους, που ήταν απσχολημένοι με την υπεράσπιση της Ουκρανίας, θα ήταν αδύνατον να αντιμετωπίσουν και ένα δεύτερο μέτωπο.
Tο ξημέρωμα της 7ης Οκτωβρίου 2023, γράφτηκε μια από τις πιο αποτρόπαιες σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας των πολέμων. Οι πάνοπλοι μαχητές της Χαμάς εξόρμησαν από την Γάζα και μέσα στις δυο ώρες που κράτησε η δράση τους, σκότωσαν είτε με καλάσνικοφ, είτε με μαχαίρια, είτε με τσεκούρια 1200 αμέριμνους νέους που διασκέδαζαν σε ένα πάρτι και απήγαγαν άλλους 250 πολλοί από τους οποίους βρήκαν φρικτό θάνατο στα λαγούμια της Χαμάς στην Γάζα
Ήταν ένα σοκ για όλον τον κόσμο και ακόμη περισσότερο για το Ισραηλ.
Από τότε που ιδρύθηκε το κράτος του Ισραήλ το 1948, οι κάτοικοι του ζουν με την απειλή της εξόντωσης τους από τους γείτονες τους.
Αυτή η επίθεση ήταν πέρα από τα συνηθισμένα και οι Ισραηλινοί δεν αφήνουν καμία πρόκληση αναπάντητη γιατί απλώς από αυτό εξαρτάται η επιβίωση του.
Τόσο το Ιράν όσο και οι σφαγείς της Χαμάς υπολόγιζαν ότι η οργή του ισραήλ θα εκδηλωνόταν άμεσα με εισβολή με τανκς στην Γάζα, όπου θα τους περιμέναν οι καλοστημένες παγίδες με τα τούνελ που είχε σκάψει η Χαμάς.
Οι Ισραηλινοί όμως δεν απάντησαν άμεσα.
Στα δυο χρόνια του πολέμου που ακολούθησε αργά και μεθοδικά ισοπέδωσαν την Γάζα.
Η επανεκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ τον Νοέμβριο του 2024 και η ανάληψη της εξουσίας στις 20 Ιανουαρίου 2025, δημιούργησε πολλά καινούργια δεδομένα σε όλους τους τομείς. Αφού για ένα χρόνο προλαβε να τρομάξει και να τρελάνει όλο τον κόσμο, ακόμη και τους ίδιους τους Αμερικανούς με τους δασμούς σε ότι κινείται,, με το κυνήγι των μεταναστών, με τις ανοίκειες επιθέσεις σε όσους δεν συμφωνούν μαζί του, με την Γροιλανδία, τον Καναδά, τις επιθέσεις στους Ευρωπαίους και το ΝΑΤΟ, το έντονο φλερτ με τον Πούτιν, τον τεράστιο ναρκισσισμό του και πολλά ακόμη, στο δεύτερο χρόνο της θητείας του έγινε ακόμη πιο εντυπωσιακός..
Με την αιφνιδιαστική επιδρομή στην Βενεζουέλα και την απαγωγή του Μαδούρο, έκανε αστραπιαία δικό του το καθεστώς στην χώρα, κάτι που μόνο σε σενάριο και ταινία του Σταλόνε και του Σβαρτζενέγκερ θα μπορούσαμε να δούμε μέχρι τώρα.
Είτε τον συμπαθείς είτε όχι πρέπει να παραδεχτείς πως μόνο ο Τραμπ θαν έκανε κάτι τέτοιο.
Οι εκπλήξεις όμως συνεχίστηκαν.
Η οργάνωση και η πραγματοποίηση της εκστρατείας εναντίον του Ιράν, που ξεκίνησε με την εξόντωση του ηγέτη του Ιράν , Αλί Χαμενεΐ και καμιάς σαρανταριάς από τους πιο στενούς του συνεργάτες, το πρώτο λεπτό του πολέμου με την βοήθεια του Ισραήλ και της Μοσάντ, είναι κάτι που κανένας άλλος πρόεδρος των ΗΠΑ δεν θα τολμούσε να κάνει αλλά ούτε καν να σκεφτεί.
Το να προσπαθ’ησει να απαλλάξει το Ιράν από το εξαιρετικά βίαιο και απάνθρωπο καθεστώς του ήταν μια καλή ιδέα, καθώς το Ιράν εκτός από εξαγωγέας πετρελαίου, έχει υπάρξει και ο μεγαλύτερος εξαγωγέας “προϊόντων” τρομοκρατίας, εδώ και κάποιες δεκαετίες.
Οπως έχω ξαναγράψει και όπως ισχύει για κάθε είδους δικατορία, αυτά τα καθεστώτα μπορεί να έχουν ξεκινήσει με κάποιους είδους πολιτική η επαναστατική δράση, αλλά η κατάληψη της Εξουσίας ( όπως δεν μπόρεσε να προβλέψει ο Μαρξ ) είναι τόσο μεγάλο μέγεθος και το χρήμα που ρέει μετά την κατάληψη της Εξουσίας τόσο αφθονο, που αυτά τα καθεστώτα δεν είναι στο τέλος παρά μεγάλες γκανγκστερικές οργανώσεις που λειτουργούν με του νόμους της Μαφίας, αλλά χωρίς καμία ηθική. Οι παλιές κανονικές μαφίες είχαν και κάποια ηθική, για τον τρόπο που φερόμαστε στις γυναίκες φερ’ ειπείν.
Είναι το πιο πρωτόγονο είδος γκανγκστερισμού. Και όπως βέβαια συμβαίνει ΠΑΝΤΑ, τα παιδιά αυτής της παράδοξης ελίτ, σπουδάζουν στα καλύτερα κολέγια της Δύσης, είτε στην Αμερική, την Αγγλία, την Ελβετία είτε σε οποιαδήποτε άλλη χώρα της “μισητής” Δύσης.
Οι σαράντα που εκτελέστηκαν με τους πρώτους πυραύλους στην Τεχεράνη, είχαν συγκεντρώσει τεράστιες περιουσίες, όπως και τα στελέχη της Χαμάς, που έχουν επενδυθεί στο Λονδίνο, στο Ντουμπάι, στην Νέα Υόρκη και βέβαια σε ελβετικά σαλέ,
Αυτοί οι δυο παράλληλοι πόλεμοι στην Ουκρανία και στο Ιράν, θα έλεγε κανείς ότι είναι μια κλασική σύγκρουση στον άξονα που συνορεύει η Ανατολή με την Δύση. Από την μια μεριά υπαρχει ο άξονας των δικατατοριών της Ρωσίας, του Ιράν και της Κίνας που σεναργάζονται και αλληλοβοηθούνται με διάφορους τρόπους με πρωταγωνιστή την Κίνα. Η Κίνα όμως ως παλαιός πολιτισμός, δεν εκτίθεται όσο οι άλλοι δυο. Στην αντίπαλη μεριά υπάρχει η αβέβαιη συμμαχία της Δύσης, όπου πρωτοστατεί η Αμερική που όμως συχνά τα βάζει με την Ευρωπη. ΄
Ετσι λοιπόν Ανατολή εναντίον Δύσης και Δικτατορίες εναντίον Δημοκρατιών.
Υπάρχει όμως ένα θέμα , ένα twist, μια “συστροφή”.
Που δεν είναι άλλη άλλη από την περίεργη εξάρτηση του Τραμπ από τον Πούτιν, ή ας πούμε την συμπάθεια μεταξύ τους. Αν το πάρουμε τελείως πρακτικά όπως λέγεται για τον Τραμπ, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, θα ήθελε απλώς να κάνει μεγάλες δουλειές με την Ρωσία, αλλά από την άλλη χτυπάει το πιο “πιο πιστό σκυλί” της Ρωσίας στην Μέση Ανατολή, το Ιράν.
Χτυπώντας όμως το Ιράν, κλείνουν τα στενά του Ορμούζ, ανεβαίνουν οι τιμές του πετρελαίου και έτσι βοηθιέται η Ρωσία, που περνάει κάπως δύσκολα οικονομικά, πέρα από το ότι δεν βρίσκει άλλους κατάδικους για να στείλει στον πόλεμο.
Η κατάσταση είναι ένας γρίφος και όποιος λέει ότι βλέπει το τέλος αυτών των δυο πολέμων ή τι θα γίνει αφού τελειώσουν, απλως υποθέτει.
Πέρα από το Ισράηλ που ξέρει τι θέλει να γίνει στο Ιράν, οι ΗΠΑ δεν έχουν εφαρμόσιμο σχέδιο για την ώρα πέρα από να μπορέσουν να επαναλάβουν ότι πέτυχαν στην Βενεζουέλα, πράγμα όχι τόσο απλό, ούτε εύκολο.
Ο Πούτιν έτσι κι αλλιώς, από τότε που δεν μπόρεσε να τελειώσει με την Ουκρανία, σε μια βδομάδα, δεν μπορεί να κάνει ούτε μπρος ούτε πίσω. Είναι υποχρεωμένος να συνεχίζει τον πόλεμο.
Ίσως μέσα σε δυο βδομάδες όταν ξεκαθαρίσουν οι καπνοί από τους πυραύλους και τα drones, να μπορέσουμε να καταλάβουμε που βρίσκεται η ισορροπία δυνάμεων στην Μέση Ανατολή.
Στην Ουκρανία είναι δύσκολο ακόμη να βρεθεί λύση.
Και στι δυο περιπτώσεις ισχύει το καινουργιο κλισέ της εποχής : Στους πολέμους εύκολα μπαίνεις και δύσκολα βγαίνεις…
.
