Αλβανία. Τα μπούνκερς, η κατσίκα, ο Έντι Ράμα και ο Εμβέρ Χότζα

Ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Έντι Ράμα σκέφτηκε να αναγείρει στο κέντρο των Τιράνων ένα πελώριο μπούνκερ, που θα θυμίζει στους συμπατριώτες του Αλβανούς την καταπίεση του κομμουνιστικού καθεστώτος, που είχε γεμίσει τη χώρα με τέτοιες “γκρίζες  χελώνες”. 

Η ιδέα, όμως, δεν άρεσε καθόλου στους χιλιάδες πολιτικούς κρατούμενους της δικτατορίας, που εξέλαβαν την πρωτοβουλία ως σύμβολο νοσταλγίας του σοσιαλιστή πρωθυπουργού για τον Ενβέρ Χότζα.

Έτσι, στην αντικυβερνητική διαδήλωση που οργάνωσε η αντιπολίτευση, τη Δευτέρα, στο κέντρο της πρωτεύουσας, σε ένδειξη διαμαρτυρίας -μεταξύ άλλων- για τα βαριά πρόστιμα και τις αυστηρές ποινές που προβλέπει ο νέος νόμος για τους φοροφυγάδες(!), οι διαδηλωτές έβαλαν φωτιά στο μπούνκερ.

Δεν μπόρεσαν να το καταστρέψουν, μολονότι προκάλεσαν πυρκαγιά  και υψηλές θερμοκρασίες στο εσωτερικό και το έβρεχαν με παργωμένο νερό στο εξωτερικό ώστε να σπάσουν τα τοιχώματά του από την διαφορά θερμοκρασίας. Ούτε χτυπώντας με  βαριοπούλες και  κασμάδες.

Κοπίασαν άδικα και αναγκάστηκαν να τα παρατήσουν, αφού το μπούνκερ φτιάχτηκε με υλικά, με τα οποία ο Χότζα κατασκεύασε  εβδομήντα πέντε χιλιάδες όμοια ή και μικρότερα σ` όλη τη χώρα και μάλιστα προτού τα εντάξει στην “παλλαϊκή άμυνα”, έκανε μια πρωτότυπο δοκιμή.

Ο τότε ανώτερος στρατιωτικός αξιωματούχος και μετέπειτα πρόεδρος της Δημοκρατίας Άλφρεντ Μοϊσίου, που είχε την ευθύνη για την κατασκευή τους, έβαλε σ` ένα εξ αυτών μια κατσίκα και έδωσε  εντολή να βομβαρδίσουν με βλήματα πυροβολικού το μπούνκερ. 

Η κατσίκα ψόφησε από τον φόβο της και για να αποδείξει ότι το μπούνκερ αντέχει, ο Μοϊσίου μπήκε ο ίδιος μέσα.

Ακολούθησε ομοβροντία πυροβολικού, το μπούνκερ άντεξε, ο Μοϊσίου βγήκε από μέσα ζωντανός, αν και λίγο χλωμός, και ο Χότζα κατόπιν αυτού έδωσε εντολή να αναπτυχθεί δίκτυο μπούνκερς σε όλη τη χώρα για να μπορούν οι Αλβανοί να αμυνθούν σε πιθανούς εισβολείς. Μπούνκερς είχαν φτιαχτεί παντού: στα σύνορα, τα χωράφια, τις ακτές της Αδριατικής, τις όχθες των λιμνών, τις πλατείες αλλά και τις αυλές των σχολείων.

Κάθε Αλβανός, άντρας ή γυναίκα, εκτός από το σπίτι του, είχε και το μπούνκερ του. Μια φορά τον χρόνο και για έναν μήνα, έπρεπε να πάει στο μπούνκερ για εκπαίδευση. Όσο το καθεστώς βυθιζόταν σε διεθνή απομόνωση, τόσο αυξανόταν ο αριθμός των μπούνκερς, αφού οι έξωθεν “σατανάδες” καραδοκούσαν.

Όταν η δικτατορία κατέρρευσε, τα μπούνκερς ήταν ένα από τα απεχθή “σουβενίρ” που άφησε πίσω της. Οι άνθρωποι, όμως, όσο και αν τα είχαν συνδέσει με μια σκοτεινή περίοδο ήταν αδύνατο να τα αποχωριστούν. “Πήρα δέκα στρέμματα χωράφι στον κάμπο και τρία μπούνκερς” δήλωσε χαρακτηριστικά ένας αγρότης, όταν  αργότερα -σε συνθήκες δημοκρατίας- η κυβέρνηση διένειμε γη στους αγρότης.

Κάποιοι τα μετέτρεψαν σε αποθήκες, μερικοί σε δεύτερο σπίτι, ένα μεγάλο έξω από το Αργυρόκαστρο έγινε …παρεκκλήσι, κάποια άλλα στις παραλίες μετατράπηκαν από επιχειρηματίες σε καταλύματα  και χιλιάδες άλλα κατεδαφίστηκαν από οργανωμένες εταιρείες για να πωληθούν τα υλικά- σίδερο και ατσάλι κυρίως.

Σταύρος Τζίμας