«Forward Thinking» λίγες ώρες πριν…Τί άραγε;

Δεν είναι η ώρα να αξιολογήσουμε το πρόσφατο παρελθόν.  Να ψάξουμε λόγους και να ξεχωρίσουμε τις συμπεριφορές που οδήγησαν στον διαπραγματευτικό εγκλωβισμό. Να ερμηνεύσουμε τη συστημική αναβλητικότητα ή τα προσωπικά πάθη. Αυτά δηλαδή τα στοιχεία που είχαν ως συνέπεια να μην υπάρχει σήμερα εναλλακτική εθνική, ηγετική επιλογή.

Παραμένει όμως στο τραπέζι ένα κρίσιμο εθνικό ζητούμενο, με δύο αλληλοεξαρτώμενες πτυχές:

– Την ανάγκη να συγκροτήσουμε «αξιόπιστο» πολιτικό πλαίσιο αναφοράς. Στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Αυτό με τη σειρά του θα αντισταθμίσει τις ακραίες κοινωνικοπολιτικές εκφράσεις και θα επαναφέρει τη σχετική κανονικότητα στην καθημερινότητα.

– Την υποχρέωση να διασφαλίσουμε  τους όρους λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Είναι αδήριτο γεγονός ότι δύο πολιτικές δυνάμεις διατηρούν σχετική συνοχή αυτή τη στιγμή. Έστω και με δυσανάλογη κοινοβουλευτική εκπροσώπηση: η ΝΔ και το ΚΚΕ. Για τον απλό λόγο ότι συνιστούν συμπαγείς εκφράσεις πολιτικού δογματισμού. Από τη μια η άκαμπτα συντηρητική στάση ζωής (πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια). Από την άλλη ο μονολιθικός κρατισμός που επιδιώκει την ισοκατανομή της μετριότητας (η δικαιοσύνη της ισοπέδωσης). Με λίγα λόγια, οι δύο αυτοί σχηματισμοί αναπνέουν ακόμα γιατί έχουν σαφές ιδεολογικό στίγμα και ανάλογο κοινωνικό αντίκρυσμα. Αναχρονισμός στη μέση μιας ανατρεπτικής δυναμικής; Ίσως. Το πλαίσιο αυτό πάντως δεν μπορεί να αλλάξει. Ούτε το ΚΚΕ θα κινηθεί δεξιότερα, ούτε η ΝΔ αριστερότερα. Με δεδομένο μάλιστα το λανθάνον έως φανερά καταλυτικό, διχαστικό κλίμα.

Ειδικά για τη ΝΔ στην καλύτερη περίπτωση μπορούμε να ελπίζουμε στην επικράτηση ενός μετριοπαθούς, “φωτισμένου” μοντέλου λαϊκού συντηρητισμού. Αυτή η εξέλιξη θα μπορούσε να απορροφήσει τους αποσταθεροποιητικούς κραδασμούς της ακραίας, εθνικιστικής, λαϊκής δεξιάς.

Η χώρα διαχειρίζεται αυτή τη στιγμή την εκκρεμότητά της με την ιστορία και το “αριστερό” έλλειμμα. Η διεργασία αυτή δεν έχει λήξει. Τουλάχιστον ως προς τις βαθιά ιδεοληπτικές, αντισυστημικές πλευρές της.

Επομένως, πέρα και πάνω από την απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, πρέπει οι υπεύθυνες πολιτικές δυνάμεις, πρόσωπα και σχηματισμοί να προχωρήσουν αμέσως σε δύο κρίσιμες κινήσεις:

– Η αξιωματική αντιπολίτευση να εκλέξει αρχηγό, όχι για να αλλάξει ή να επιβεβαιώσει την ταυτότητά της. Προτεραιότητά της είναι να μπορέσει να λειτουργήσει συνεκτικά και υπεύθυνα. Είτε μέσω στελεχών είτε ενδεχομένως μέσω του νέου αρχηγού. Μόνον έτσι μπορεί να συμβάλει στη διαχείριση της κρίσης. Αλλά και να δρομολογήσει τον δικό της ρόλο για την επόμενη ημέρα του συνολικού πολιτικού συστήματος.

– Να ξεκινήσουν ταυτόχρονα πρωτοβουλίες χαρτογράφησης και διερεύνησης,  ώστε να σχηματιστεί πολιτική οντότητα με «αστικά» χαρακτηριστικά. Να μη ξεχνάμε ότι για πολλές και πολλούς η Ευρώπη “έριξε αλάτι” στις πληγές που ανοίξαμε μόνοι μας. Η πληγωμένη εθνική υπερηφάνεια παραμένει κακός σύμβουλος. Ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τη νέα γενιά και τις ισοπεδωμένες παραγωγικές ομάδες. Η νέα οντότητα δεν θα λειτουργεί ως ευρωπαϊκό τόξο, αλλά ως ευρύτατη, πολυσυλλεκτική, εθνική συμμαχία με ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά. Η ανεκτίμητη αξία της Ευρώπης πρέπει να διατηρηθεί ως υποσυνείδητο εθνικό κεφάλαιο. Η «Μετα – Βαλκανική» Ελλάδα μόνον ως γεωπολιτικό ανέκδοτο μπορεί να υπάρξει. Και ως εθνικό χάος.

Εκλογές μπορούν να προκύψουν σε “x” χρόνο χωρίς ή με συνεννόηση, με ή χωρίς οικουμενικά σχήματα, εθνικής ή άλλης συνεννόησης.

Χρόνος ΔΕΝ υπάρχει. Περιμέναμε και το πληρώνουμε.

Η νέα μεταπολίτευση διαμορφώνεται τώρα, εν θερμώ.