Γιατρέ η «ασθένεια» είναι ανίατη, αλλά πες μου θα ζήσω;

Από μικρός είχα την συνήθεια να παρατηρώ και να «καταγράφω» τα πάντα. Τοπία, ανθρώπους, συμπεριφορές, μέχρι οτιδήποτε «άσχετο» μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους. Σκοπός μου δεν ήταν η αναπαραγωγή τους εν είδει κουτσομπολιού, συχνά όμως τα ανακαλώ με την μορφή προβληματισμού ή νοσταλγίας. Προφανώς και αυτή η συνήθεια συνεχίζει να υφίσταται, με την χωρητικότητα του «σκληρού μου δίσκου» να προειδοποιεί ότι χτυπάει «κόκκινο», όχι όμως λόγω του όγκου των πληροφοριών που συσσωρεύτηκαν εκεί.

Και είναι λογικό να συμβαίνει αυτό, καθώς έχουμε καλοκαίρι. Όσο είσαι παιδί, μαθαίνεις να αγαπάς το καλοκαίρι, καθώς το συνδυάζεις με μια τεράστια περίοδο διακοπών και ανεμελιάς, μακριά από σχολεία, δασκάλους και λοιπές «εχθρικές» δυνάμεις. Μεγαλώνοντας και ωριμάζοντας, συνειδητοποιείς ότι το καλοκαίρι υπάρχει μόνο στη φαντασία σου, εκτός κι αν το να ιδρώνεις ακίνητος ακόμη και υπό σκιά ή το να υποχρεούσαι να δοκιμάζεις τις αντοχές της όσφρησης σου απέναντι σε κάθε είδους «καλοκαιρινές μυρωδιές» ή το να περνάς τους καλοκαιρινούς μήνες στην Αθήνα δουλεύοντας και περιμένοντας την πετσοκομμένη σου άδεια, προσμετρώνται στα θετικά του.

Το «κακό» ξεκινάει με τις πρώτες ανοιξιάτικες μέρες. Πως καταλαβαίνεις ότι έπεται καλοκαίρι; Από την άνοδο της θερμοκρασίας; Γράψτε λάθος. Αρκεί μια ματιά σε «εναλλακτικά» δελτία ειδήσεων που σε βομβαρδίζουν με εικόνες οι οποίες μόνο με τις αντίστοιχες των κουνελιών που «εκτρέφει» στην έπαυλη του ο Χιου Χέφνερ μπορούν να συγκριθούν και φυσικά αρκεί και μια βόλτα στον έξω κόσμο, όπου αν φοράς ρούχα αποτελείς την εξαίρεση στον κανόνα που θέλει άντρες-γυναίκες όσο πιο γυμνούς και «απέριττους» γίνεται, καθώς «ζεσταίνονται». Προφανώς αν κάλυπταν έστω και τα προφανή, η ζέστη θα ήταν ανυπόφορη… Ο καθένας κρίνεται από τις επιλογές του, στιλιστικές ή μη.

Ας μην είμαστε αχάριστοι όμως, ειδικά οι εκπρόσωποι του ανδρικού πληθυσμού. «Και οι τυφλοί, βρίσκουν το φως τους», χάρη σε αυτή τη γενικότερη χαλαρότητα και άρση των αναστολών, που δημιουργεί η ευφορία του υποτιθέμενου καλοκαιριού. Μέχρι να αντικατασταθεί από την πραγματική… Εφορία και το όνειρο να λάβει άδοξα τέλος. Τι να πρωτογράψεις όμως για το φετινό καλοκαίρι; Στην κούραση και αγανάκτηση μου σχετικά με επαναλαμβανόμενα «κρούσματα» συμπεριφορών και νοοτροπιών, οι οποίες αποδεικνύουν ότι η «ασθένεια» είναι ανίατη, ήρθαν να προστεθούν και όλα όσα βιώσαμε με τα «ΟΧΙ» που έγιναν «ΝΑΙ» και τα «ΝΑΙ» που έγιναν «ΙΣΩΣ».  

Η απόλυτη σχιζοφρένεια. Ζούμε στη χώρα όπου συγκυβερνούν ένα κόμμα «ψεκασμένων» το οποίο δημιουργήθηκε και μπήκε στη Βούλη χάρη στο Μνημόνιο και άλλο ένα αριστερό τα οποία υποτίθεται θα το έσκιζαν παρέα αλλά τελικά…  το υπέγραψαν. Στη χώρα όπου ο αμέσως προηγούμενος Πρωθυπουργός ήταν επίσης «σκίστης μνημονίων» πέρα από συνεπώνυμος του Τρύφωνα Σαμαρά, στη χώρα όπου έγιναν Πρωθυπουργοί δύο τύποι με τα υποκοριστικά τους (Κωστάκης και Γιωργάκης) και βαφτίστηκε υπουργός (Υγείας) ένας Μπουμπούκος, στη χώρα που ο κόσμος ψηφίζει τους παραπάνω και ακόμη περισσότερους σαν αυτούς ή χειρότερους (βλέπε Χ.Α.). Στη χώρα που κάποιοι αποθεώνουν τον κάθε ψωνισμένο Μπαρουφολόγο, αγνοώντας την αληθινή του «προέλευση». Στη χώρα όπου το μόνο που δεν έχουμε δει ακόμη είναι συγκυβέρνηση ΚΚΕ με Χ.Α. και Πρόεδρο της Βουλής την Κοντσίτα χωρίς μούσια. Οποιαδήποτε ομοιότητα με τωρινές συγκυβερνήσεις ή πρόσωπα είναι εντελώς συμπτωματική.

Ποιοι όμως τους ψηφίζουν όλους αυτούς; Μήπως φύτρωσαν πάνω στις βουλευτικές τους έδρες; Ή μήπως αυτοψηφίζονται; Το τελευταίο πολύ θα το ήθελαν, όμως δεν χρειάζεται, καθώς για την ψήφιση τους φροντίζει ο υπερήφανος ελληνικός λαός. Και εδώ το καλοκαίρι αποδεικνύεται για μία και μοναδική φορά χρήσιμο, «ξεβρακώνοντας» μερικά παραδείγματα ψηφοφόρων. Σε αυτό το σημείο ας δούμε ποια είναι τα χαρακτηριστικά του μέσου Έλληνα ψηφοφόρου κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, όπως τα κατέγραψε ο φακός του KLIK:

• Τατουάζ, μούσια και αναβολικά συνδυάστηκαν άψογα με τις «ανάλαφρες» εσπαντρίγιες, δίνοντας… πάτημα σε κάποιους κακεντρεχείς να μιλήσουν για «μάστιγα» και «θηλυπρεπείς άντρες», προκαλώντας σοκ στους λάτρεις της «μόδας», οι οποίοι βέλαξαν από αγανάκτηση. Στη συνέχεια το γεγονός αποθανατίστηκε μέσω της ανάλογης selfie και αναδημοσιεύτηκε σε όλα τα διαθέσιμα social media.
• Όποιος χαρακτηρίσει ξανά τους Ρομά με άσχημο τρόπο σχετικά με το χρώμα τους και την υγιεινή τους, θα τιμωρηθεί παραδειγματικά με δώρο 10ωρο ταξίδι προς κάποιο ελληνικό νησί. Εκεί θα απολαύσει τα κινητά τσαντίρια των αθάνατων ελληνικών οικογενειών, τα οποία στήνουν όπου βρουν, καθώς θεωρούν τους κοινόχρηστους χώρους ως «σπίτι» τους, περπατούν ξυπόλητοι ή σέρνοντας σαν ζόμπι τις παντόφλες τους, το άρωμα τους είναι σκέτο toilette (χωρίς το eau) και φυσικά ηχορυπαίνουν ασύστολα και ποικιλοτρόπως (φωνές, ροχαλητό, εκτόξευση αερίων κλπ).
• Το περσινό Μουντιάλ της Βραζιλίας φαίνεται ότι δεν έκανε κακό μόνο στους λάτρεις του ποδοσφαίρου λόγω της κατάκτησης του τροπαίου από μια μεικτή εθνών με την κωδική ονομασία «Γερμανία», αλλά επηρέασε και ένα υψηλό ποσοστό του γυναικείου πληθυσμού της χώρας, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι είναι και οι ίδιες Βραζιλιάνες, άρα μπορούν να φορούν και τον αντίστοιχο «εξοπλισμό» παραλίας. Το αποτέλεσμα ακόμη πονάει τα μάτια των ανυποψίαστων λουόμενων, οι οποίοι βρίσκονται μόνιμα αντιμέτωποι με μικροσκοπικά μαγιό τοποθετημένα σε αντιστρόφως ανάλογο εμβαδό.

Όλα τα παραπάνω «κρούσματα» μαζί με ακόμη περισσότερα, επαναλαμβάνονται κάθε καλοκαίρι, με μεγαλύτερη συχνότητα. Το σοβαρό δεν ξεχωρίζει πλέον από το αστείο, ούτε η αλήθεια από το ψέμα. Αυτή είναι η κοινωνία που διαμορφώσαμε και το κράτος είναι ο καθρέπτης μας. Οι πολιτικοί δεν αυτοψηφίζονται. Το να αγανακτείς και να ξαναψηφίζεις όλους όσους θεωρείς ότι σε κατέστρεψαν, μόνο σε αυτή τη χώρα βρίσκει πρόσφορο έδαφος σε τόσο έντονο βαθμό. Η επιλεκτική μνήμη του λαού οργιάζει, ο φόβος σε καταβάλλει μόνο όταν είσαι συνένοχος με όσους τον διασπείρουν, άρα δεν αποτελεί σοβαρή δικαιολογία, παρά μόνο φτηνό άλλοθι. Αλλά είπαμε… το καλοκαίρι να είναι καλά. Ήλιος, θάλασσα, φραπέ, τσιγάρο και εφημερίδα (ανάλογα με τα πολιτικά/αθλητικά πιστεύω του καθένα) και τον Σεπτέμβρη… έχει ο Θεός. Πάντα θα υπάρχει τρόπος και διέξοδος. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η «ασθένεια» δεν είναι ανίατη. Ούτε και εγώ άλλωστε είμαι γιατρός ή Θεός.

Παραμένω ένας απλός παρατηρητής…