Ουδέν κακόν αμιγές καλού

Στις αρχές του ’60, η ανάγκη για μια καλύτερη ζωή δημιούργησε το ρεύμα της αστυφιλίας. Στην επαρχία η αγροτική ζωή ήταν το ισότιμο της ‘αδιάκοπης κουραστικής δουλειάς ‘στα χωράφια’, με ελάχιστο οικονομικό αποτέλεσμα και τρομερές ελλείψεις στην καθημερινότητα. Η αγροτική παραγωγή αποτελούνταν από κοινότοπα προϊόντα, βασίζονταν σε ελάχιστες, εμπειρικές γνώσεις για τις μεθόδους καλλιέργειας και χωρίς καμία επιστημονική υποστήριξη. Η επαρχία ήταν σχεδόν ‘αποκομμένη’: το ταξίδι προς την πόλη ήταν μια ‘μικρή περιπέτεια’ με δρομολόγια τραίνων που ‘ποτέ δεν ήταν στην ώρα τους’ και με το αυτοκίνητο επικίνδυνο και ταλαίπωρο, αφού περνούσες μέσα από επαρχιακούς δρόμους, χαραγμένους με βάση τα αρχαία μονοπάτια!  Την ίδια εποχή, οι πόλεις αποκτούσαν ανέσεις (ρεύμα, συγκοινωνίες, θεάματα, εργασίες ‘γραφείου’). Καθόλου παράξενο ότι η ζωή στην πόλη φαινόταν ‘παράδεισος’ ακόμα και αν σήμαινε θα την βίωνες καθισμένος σε μια θέση ‘θυρωρού’ και μέσα από τα παράθυρο στο ημι-υπόγειο μιας πολυκατοικίας. 

Τα τελευταία χρόνια όμως, πολλά άλλαξαν. Το Internet εκμηδένισε τις αποστάσεις, οι ψηφιακές υπηρεσίες διέγραψαν την ανάγκη φυσικής παρουσίας ‘στο Κέντρο’, στην επαρχία δημιουργήθηκαν υποδομές. Τα τεκταινόμενα στην πόλη, εύκολα φθάνουν στην επαρχία. Κάποιος μπορεί να πει πως φτάνουν ‘φιλτραρισμένα’, χωρίς πολλές από τις αρνητικές συνέπειες που απαντώνται στις πόλεις. Οι σύγχρονες υποδομές επιτρέπουν την μετακίνηση με άνεση, ασφάλεια και σε ελάχιστους χρόνους. 

Και ξαφνικά ‘έγινε πόλεμος’… Αγροτικά προϊόντα και ενέργεια έγιναν δυσεύρετα και το κόστος τους εκτοξεύθηκε. Και επειδή η κατάσταση επηρεάζονται από γεωπολιτικούς συσχετισμούς, πιθανότατα δεν θα είναι προσωρινή. Η νέα κατάσταση αποτελεί ‘τροφή για σκέψη και ανασχεδιασμό’. Την ώρα που εμείς στη πόλη παραπονιόμαστε για ‘κύμα ακρίβειας και πληθωρισμού’, οι αγρότες στην επαρχία έχουν εισοδήματα που δεν είχαν φανταστεί. Πέρσι τα αμνοερίφια πωλούνταν 5 ευρώ / κιλό. Φέτος 8 ευρώ. Το μαλακό σιτάρι πέρσι ήταν 17 λεπτά / κιλό, φέτος 22. Ο ηλίανθος πέρσι πουλιόταν 37 λεπτά / κιλό, φέτος 65 λεπτά. Ταυτόχρονα τα τελευταία χρόνια το ‘αγρότης’ δεν σημαίνει ‘ροζιασμένα χέρια’, αλλά καλλιέργειες με αυτοματοποιημένα συστήματα, υποστήριξη από έμπειρα συστήματα για βελτιστοποίηση παραγωγής και μεγιστοποίηση στρεμματικής απόδοσης. Υπάρχουν κανόνες για κάθε σπορά, υποστήριξη και τεχνογνωσία κατά τη παραγωγή, στοχευμένη διάθεση προϊόντων. Στον χάρτη βλέπουμε πως η Ελλάδα είναι ‘εισαγωγέας τροφίμων’ σε ποσοστό 20%. Αυτό σημαίνει πως υπάρχει ‘πεδίο δόξης λαμπρό’ για την κάλυψη των εγχώριων αναγκών αλλά και για εξαγωγική δραστηριότητα. Η έντονη αύξηση καλλιεργειών υδροπονικής τομάτας έκαναν την Ελλάδα από εισαγωγέα τομάτας από τις Κάτω Χώρες, σε έναν σημαντικό εξαγωγέα. 

Σήμερα ένας νέος που ‘ασφυκτιά’ σε μια τεράστια πόλη, με ασύμφορο κόστος ζωής, αν σκεφτεί ‘έξω από την πεπατημένη’ ίσως δει πως η ενασχόληση με τα ‘κτήματα στο χωριό’ προσφέρει ουσιαστικό εισόδημα, καλύτερη ποιότητα ζωής και περισσότερες ανέσεις. Και αν ποτέ ‘του λείψει η πόλη’, σε ελάχιστο χρόνο και επιλέγοντας τρόπο, μπορεί να βρεθεί σε αυτήν. Σήμερα στο χωριό των γονιών μου υπάρχει κλειστό Γυμναστήριο, 3 σούπερ μάρκετ, όλα είναι προσβάσιμα με τα πόδια και τα καφενεία έχουν γίνει σύγχρονα ‘barista points’. Το ‘Mall’ απέχει 85 λεπτά με τον Προαστιακό και 1,5 ώρα με τον αυτοκινητόδρομο. 

Μήπως οι έκτακτες συνθήκες που δημιούργησε ο απάνθρωπος πόλεμος, αποτελούν κίνητρο για να δούμε νέες ευκαιρίες και να αναδιοργανώσουμε την δική μας ζωή καλύτερα; Οι φρικτές εικόνες από την Bucha μας δείχνουν πόσο εύκολο είναι να χαθεί η ζωή. Ας τιμήσουμε όσο την έχουμε και ας την κάνουμε όσο καλύτερη μπορούμε. Είναι το ‘καλό’ που μπορεί να μας διδάξει ο πόλεμος – το ‘υπέρτατο κακό’.