Στη δίνη
Ιστορίες οδηγικής τρέλας σε μια Αθήνα που πνίγεται.
Τις προάλλες, έμεινα με το αμάξι στην Κηφισίας. Ο συμπλέκτης αποφάσισε να με εγκαταλείψει στη μέση της διαδρομής, στη μεσαία λωρίδα, λες και δεν με έχει ακούσει να λέω πόσο σιχαίνομαι τη μεσότητα. Όχι την κατ’ Αριστοτέλη, την άλλη, εκείνη που θέλει να κρατάς ίσες αποστάσεις από τα πάντα για έχεις ζυγιασμένες τις επιλογές σου. Αν χρειαστεί, με ένα πηδηματάκι φτάνεις και στη μια και στην άλλη όχθη, μόνο που αν φουσκώσει το ποτάμι και δεν έχεις πάρει μια απόφαση, είναι σίγουρο πώς θα σε τραβήξει μαζί του και, αν δεν μπορείς να διαλέξεις όχθη, επίτρεψε μου να αμφιβάλλω για το κατά πόσο θα μπορείς να σκεφτείς μια γρήγορη λύση επιβίωσης όταν βρεθείς στη δίνη.
Τρεις άνθρωποι ένιωσαν την ανάγκη να με βοηθήσουν ώστε να μετακινηθώ στην άκρη του δρόμου και άλλοι τρεις να μου υπενθυμίσουν πως δεν μπορώ να παρκάρω στην Κηφισίας. Μέχρι στιγμής στατιστικά πάμε καλά. Είμαι σίγουρη πως η ανάγκη των τελευταίων προέκυψε γιατί αυτή η οδηγία δεν αναφέρεται ρητά στα μαθήματα οδήγησης, οπότε ένιωσα ευγνώμων για την αίσθηση δικαίου των συμπολιτών μου, που έχουν μάχιμα αντανακλαστικά όσον αφορά τον πρόσφατα ανανεωμένο ΚΟΚ.
Θα προτιμούσα, βέβαια, να κρατήσουν τα εποικοδομητικά σχόλιά τους για όσους επιλέγουν να κλείνουν την είσοδο της πολυκατοικίας μας. Μάλλον δεν έχουν ενημερωθεί πως οι περισσότερες εταιρίες έχουν πια καταργήσει την τηλεργασία και έτσι αναγκαζόμαστε να βγαίνουμε καθημερινά από το σπίτι. Τις υπόλοιπες ανάγκες μας άλλωστε μπορούμε να τις καλύψουμε με delivery και κούριερ (οι υπάλληλοι υποθέτω κάνουν εκπαίδευση παρκούρ προκειμένου να διασχίζουν τα απροσπέλαστα πεζοδρόμια) και η κοινωνική έξοδος θεωρείται έτσι κι αλλιώς πολυτέλεια που αναλογεί μόνο σε όσους έχουν ιδιωτική είσοδο-έξοδο απ’ τα σπίτια τους. Τα άτομα με κινητική αναπηρία ή περιορισμό ακόμα κι αν δεν πέσουν σε παρκαρισμένο αυτοκίνητο το μόνο που θα πετύχουν είναι να μπλοκάρουν λίγα μέτρα παρακάτω σε λακούβα/δέντρο/τραπεζάκια καφετέριας – γιατί να τα σκεφτεί ο πολίτης;
Όσο περίμενα την οδική βοήθεια να ξεμπλοκάρει από το παραδοσιακό απογευματινό μποτιλιάρισμα, ένας κύριος από εκείνους που ήθελαν πράγματι να με βοηθήσουν με κέρασε ένα παστέλι και ένα φακουδάκι έκτακτης ανάγκης. Μου είπε πως κυκλοφορεί πάντα με πλήρες κιτ επιβίωσης, που όμοιό του δεν έχετε ξαναδεί, και το σκέφτομαι πολύ τις μέρες των πλημμυρών. Ίσως όταν ανανεωθεί ξανά ο ΚΟΚ, εκτός από τρίγωνο, πυροσβεστήρα και κουτί πρώτων βοηθειών θα ήταν σκόπιμο η πολιτεία να απαιτήσει να έχουμε μαζί θραύστη παραθύρου (για εγκλωβισμό από πλημμύρα στα Νότια Προάστια), θερμική στολή (για αποκλεισμό από χιόνι στην Αττική οδό) και πιολέ ή έστω σκοινί αναρρίχησης (υποχρεωτικό και για πεζούς). Εγώ πάντως έχω αφήσει και ένα αντίσκηνο στο πορτμπαγκάζ από τις καλοκαιρινές διακοπές. Ποτέ δεν ξέρεις αν ο σπιτονοικοκύρης μου θα αποφασίσει να μου κάνει η αύξηση· άσε που, όπως είπαμε, δεν μου αρέσει και η μεσότητα.
