Γιατί αρνούμαι να δω το Survivor…
Αυτό το άρθρο απευθύνεται σε όσους ΔΕΝ παρακολουθούν Survivor...κι ας είναι λίγοι.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Περίεργο δεν είναι; Η τηλεοπτική επιτυχία της σεζόν! Μια εκπομπή με 80% τηλεθέαση και ουρά 3.000 διασήμων και μαχητών- όπως είπε πρόσφατα η διευθύντρια του ΣΚΑΙ, κυρία Άλκηστις Μαραγκουδάκη σε μια συνέντευξη- και να υπάρχουν κάποιοι που να μην έχουν δει ούτε μια εκπομπή…
Οπότε αυτά που λέω έχουν να κάνουν μόνο μ` εμένα και με τον τρόπο που διαθέτω τον χρόνο μου καιο ίσως και με κάποιους άλλους, κατά πιθανότητα λίγους που δεν παρακολουθούν αυτήν την τόσο πετυχημένη εκπομπή..
Γιατί άραγε λοιπόν δεν το παρακολουθώ;
Θα σας παραθέσω το δικό μου σκεπτικό…
Η καθημερινότητα έχει χίλιες δυό απαιτήσεις… Όλοι τρέχουμε να προλάβουμε… Το ναβρούμε λίγο ελεύθερο χρόνο για εμάς, είναι πολυτέλεια…Με παιδιά, δουλειές, υποχρεώσεις που οι περισσότεροι έχουμε, για τη δική μου ιδιοσυγκρασία, είναι αδιανόητο να αφιερώνω ένα τρίωρο την ημέρα-που σημαίνει δεκαπέντε ώρες την εβδομάδα- για να παρακολουθώ πίσω από την κλειδαρότρυπα… Γιατί περί αυτού πρόκειται…
Δεν βρίσκω πως υπάρχει κάποιο νόημα να παρακολουθήσω κάτι που δεν έχει να μου “προσφέρει” κάποια ουσιαστική πληροφορία και που με την ολοκλήρωσή του δεν θα έχω τίποτα ουσιώδες να θυμάμαι από αυτό.
Η διάρκεια τριών ωρών για κάθε επεισόδιο μου φαίνεται κάπως υπερβολική… Να ήταν τουλάχιστον σαν το Αμερικανικό Survivor που όλα διαδραματίζονται μέσα σε 45 συναρπαστικά λεπτά; Να βρω μια λογική εξήγηση…
Και αναρωτιέμαι… Δεν είναι μεγάλη δέσμευση να βλέπεις καθημερινά αυτά τα γιγάντια επεισόδια και να ρυθμίζεις το πρόγραμμά σου σύμφωνα με τις ώρες που παίζονται; Γιατί καθώς διαβάζω σε αναρτήσεις διαφόρων -στo Facebook για παράδειγμα- ακόμα και το ποιά ώρα θα σιδερώσει, θα μαγειρέψει, θα κοιμηθεί , ή θα κάνει οτιδήποτε άλλο κάποιος, εξαρτάται από την ώρα που θα ολοκληρωθεί το επεισόδιο…
Ένας ακόμα ανασταλτικός παράγοντας είναι ότι λόγω της αρθρογραφίας, ενημερώνομαι καθημερινά για την επικαιρότητα. Θέλω δεν θέλω, λοιπόν, διαβάζω παντού για το Survivor- έστω κι επιγραμματικά-… Τί έκανε ο ένας παίκτης, τί είπε ο άλλος, ποιός έφυγε, ποιός έχει το πιο καλογυμνασμένο σώμα, ποιός αποχώρησε κλπ…
Τότε είναι που σκέφτομαι… μόδα είναι και θα περάσει… Όπως ήταν και χρόνια πριν όταν είχε πρωτοξεκινήσει το Big Brother… Κι έτρεχαν όλοι να δουν τί συνέβαινε μέσα σε αυτό το “σπίτι”… Ανάμεσά τους, είχα την περιέργεια κι εγώ…
Με την ολοκλήρωση του πρώτου ελληνικού reality, πολύ γρήγορα συνειδητοποίησα ότι δεν είναι κάτι που χρειάζομαι στην καθημερινότητά μου… Δεν έχω χρόνο για χάσιμο… Για κάποιους, ωστόσο, είναι αναγκαίο… Θα δανειστώ απόσπασμα από το κείμενο του Αλέξανδρου Δράκου που αρθρογραφεί στο klik, κι εξηγεί ποιό είναι το κύριο προσόν του παιχνιδιού αυτού… “Είναι το ότι είναι “απενοχοποιημένα σέξι”. Αυτό είναι άλλωστε και το μυστικό όλων των reality shows. Να προσφέρονται για “μάτι” που όμως δεν δημιουργεί ενοχές. Αυτό αυτομάτως το κάνει ενδιαφέρον και για άνδρες και για γυναίκες. Και τα μέλη ενός ζευγαριού μπορούν να το βλέπουν χωρίς κάποιος από τους δυο να λέει στον άλλον “μα τι είναι αυτά που βλέπεις”. Έτσι ο σύζυγος και η σύζυγος φερ` ειπείν μπορούν αγκαλιασμένοι στον καναπέ να βλέπουν ένα όμορφο θέαμα. Οι μεν γυναίκες επικεντρώνονται στους κοιλιακούς του Σπαλιάρα και των άλλων αγοριών, ενώ ο αντρικός πληθυσμός μπορεί να παρακολουθεί τα ωραία γυμνασμένα κορίτσια. Γι αυτό άλλωστε και η επιλογή των παικτών δεν είναι τυχαία…” Κι έχει δίκιο…
Όσοι ανήκουν στη μειονότητα, όπως εγώ, και δεν παρακολουθούν το Survivor, ίσως συμφωνήσουν με τις απόψεις μου…. Αν τύχει και διαβάσει αυτό το κείμενο κάποιος που βλέπει το reality, ας είναι τα λόγια μου τροφή για σκέψη…
