«Τα όνειρα είναι δικά μας, δεν μας τα δανείζει κανείς»…
Μια δήλωση που είχε κάνει πριν από 5 χρόνια ο Στέλιος Ράμφος και είναι τόσο επίκαιρη σήμερα
«Τα όνειρα είναι δικά μας, δεν μας τα δανείζει κανείς»…
Αυτό είχε δηλώσει χαρακτηριστικά σε συνέντευξή του το 2010, ο Στέλιος Ράμφος και συγκεκριμένα στην εκπομπή του Θανάση Λάλα στον Flash 96,4
Ενόψει του δημοψηφίσματος, δεν σας κρύβω πως το μυαλό μου έχει γίνει «μαρμελάδα».
Μόνο διαβάζοντας ή ακούγοντας διανοούμενους του σήμερα, αλλά και του χτες που φαντάζει πιο «σήμερα και από το σήμερα», μπορώ να έχω μια επαφή με το «αλλάζουμε» και όχι το «βουλιάζουμε».
Ο διχασμός
Ναι, το δημοψήφισμα δίχασε τον κόσμο. Μόνο, που δεν περιμέναμε το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου για να διχαστούμε, απλώς λειτούργησε ως καθρέφτης μιας πραγματικότητας. Ποιας πραγματικότητας;
Αυτής που αντιλαμβάνεται ο καθένας μας. Δεν υπάρχει λόγος να μιλάμε συγκεκριμένα, ούτε να χρησιμοποιούμε επιχειρήματα πια.
Θα μπερδευτούμε.
Το «αιώνιο» πρόβλημα
Οι Έλληνες είναι πρόθυμοι να τα δοκιμάσουν όλα, πέραν του να γίνουν μια γροθιά με κοινό στόχο και όπλο την αλληλεγγύη.
«η οργή του Έλληνα πρέπει να μεταλλαχθεί σε μια ευρύτατη στρατηγική αλληλεγγύης».
Γιατί, πλέον, το μόνο σίγουρο είναι πως το σύστημα που δημιούργησε αυτή την κατάσταση, δεν μπορεί να την διορθώσει.
«Ο πόλεμος είναι ψυχολογικός».
Η ασάφεια, που κυκλοφορεί «ανενόχλητη» με θράσος τις τελευταίες μέρες, δίνει το δικαίωμα στον καθένα να την χειριστεί όπως εκείνος θέλει.
Και τελικά, Έλληνα, καλείσαι να ψηφίσεις κάτι που έχει ήδη… απορριφθεί;
Τσάμπα προβληματίστηκες. Τσάμπα λογομάχησες έξω στον δρόμο, περιμένοντας στην ουρά στο ΑΤΜ της γειτονιάς σου. Τσάμπα υπέδειξες στους άλλους τι να ψηφίσουν.
Όλα, τσάμπα! Ο ψυχολόγος που θα χρειαστεί να επισκεφτείς, όταν το ανέκδοτο τελειώσει, δεν θα είναι τσάμπα. Αυτό στο εγγυώμαι.
Και αναρωτήθηκε ο σούπερ σταρ οικονομολόγος, Τομά Πικετί…«Γιατί αρνιόμαστε στην Ελλάδα τη λύση που έσωσε τη Γερμανία το 1953»;
Η Γερμανία ορθοπόδησε χάρη στη διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του χρέους της, γεγονός που της επέτρεψε μάλιστα να γίνει ξανά οικονομική δύναμη.
Και κάπου εδώ, και ενώ όλοι ξέρουμε πως μόνο με διαγραφή μέρους έστω του χρέους θα ξαναβγεί η Ελλάδα στις αγορές και μόνο με επενδύσεις θα επιστρέψει στην ανάπτυξη, οι δανειστές σταματούν να κάνουν το παπί και ανακοινώνουν πως ό,τι κι αν ψηφίσει ο λαός, η πόρτα είναι ορθάνοιχτη για νέα διαπραγμάτευση- για την ώρα, καθώς οι «αξιόπιστοι φίλοι» αλλάζουν τροπάριο κάθε τρεις και λίγο.
Και κάπου εδώ, λες, δίκιο είχαν οι Financial Times που έγραψαν πως «η Ελλάδα δεν έχει τίποτα να χάσει αν πει ΟΧΙ στους πιστωτές».
Και κάπου εδώ, λέμε ΝΑΙ στην Ευρώπη.
Η εκδοχή που θέλει την Ελλάδα εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι μια πρόταση «κοντόφθαλμη. Να βγούμε από τη ζώνη του ευρώ, να επιστρέψουμε στην δραχμή και να τη υποτιμήσουμε. Βεβαίως αυτός που το λέει είτε δεν έχει υπ’ όψιν του, ή το έχει αλλά δεν το ομολογεί, πως εκτός της ζώνης του ευρώ με αυτή την οικονομική κρίση όλες οι ανωμαλίες είναι δυνατές», τονίζει ο Στέλιος Ράμφος, για να καταλήξει μιλώντας για τους νέους και τα όνειρά τους.
Για εσάς, λοιπόν, που βλέπετε πόρτες να κλείνουν «τα όνειρα πρέπει να τα έχετε ανεξαρτήτως αυτών που κλείνουν τις πόρτες. Τα όνειρα είναι δικά μας, δεν μας τα δανείζει κανείς».
