Τι βασανίζει τη Ζωή;

Υπάρχει όριο στη Ζωή; Δύσκολα μπορεί να δοθεί καταφατική απάντηση. Υπάρχει λογική στη Ζωή; Επίσης δύσκολη η καταφατική απάντηση. Η περίπτωση της Ζωής Κωνσταντοπούλου είναι ένα φαινόμενο των μνημονιακών καιρών. Δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς ότι μια τέτοια περίπτωση πολιτικού θα μπορούσε να επιβιώσει στις εποχές προ μνημονίου. Αλλά αυτά έχουν αναλυθεί επαρκώς στο παρελθόν και θα συνεχίσουν να αναλύονται στο μέλλον.

Το ερώτημα δεν είναι πώς η ΠτΒ έφθασε στο σημείο να μας απασχολεί τόσο πολύ αλλά πώς αντιλαμβάνεται το πολιτικό της μέλλον. Γιατί αυτό, πιθανόν να έχει επιπτώσεις σε όλους μας.

Σήμερα η μνημονιακή πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ τραβάει τα μαλλιά της με την περίπτωση Κωνσταντοπούλου. Η αντιμνημονιακή πλευρά τη βλέπει ως σύμμαχο αλλά στη λογική του «μακριά και αγαπημένοι». Η πλευρά της αντιπολίτευσης που την ψήφισε για την Προεδρία της Βουλής, αναθεματίζει εδώ και καιρό την ώρα και την στιγμή που οι αρχηγοί της, θέλησαν να δείξουν ένα συναινετικό πρόσωπο. Ο μόνος που αποκομίζει πολιτικά οφέλη από το φαινόμενο Ζωή, είναι ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος την έχει βγάλει στην «σέντρα» ως τον εξωτερικό «εχθρό» για να καλύψει τις δικές του αδυναμίες. Το ίδιο έκανε και με τον Γιάνη Βαρουφάκη τον οποίο (νόμιζαν ότι) του φόρτωσαν τα αμερικάνικα λόμπι της ευρωπαϊκής αποσταθεροποίησης.

Πού λοιπόν θα βρει συμμάχους η Ζωή όταν έρθει η ώρα να σηκώσει τα δικά της πανιά; Kάτι που θα συμβεί αργά ή γρήγορα.

Ας θεωρήσουμε, λοιπόν ότι η Ζωή κινείται βάσει ενός σχεδίου.  

Η ειρωνεία είναι ότι αυτοί που ανησυχούν περισσότερο από τη δράση της ΠτΒ δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά η Χρυσή Αυγή γιατί πέρα από τις ναζιστικές ανοησίες, η Ζωή Κωνσταντοπούλου με την αντιμνημονιακή της επιχειρηματολογία  βρίσκει έδαφος στους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής που ψήφισαν τους νεοναζί για να κάνουν κομμάτια τους μνημονιακούς με λαβές καράτε. Κακά τα ψέματα. Όλες οι έρευνες δείχνουν ότι το 20%-25% των Ελλήνων ασπάζονται την τακτική του «Όλα να γίνουν πουτάνα γιατί εγώ δεν έχω να χάσω τίποτα». Κάτι που πρώτοι υιοθέτησαν οι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής αλλά και ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ. Η λογική αυτή δεν είναι επί του παρόντος να σχολιαστεί ωστόσο συνιστά μια σεβαστή εκλογική δύναμη που είναι πιθανόν να αυξηθεί με τις επιπτώσεις του νέου Μνημονίου. Σε αυτή τη δεξαμενή ψήφων, που αναζητά ηγέτη, εκτός από τον Μιχαλολιάκο, θα στοχεύσει ο Λαφαζάνης, η Ζωή Κωνσταντοπούλου και πιθανόν ο Καμμένος αν κάποια στιγμή τον αδειάσει ο Τσίπρας. Σε αυτή την αρένα θα δοθεί η υπέρτατη μάχη για τη δημιουργία του πιο καταστροφικού πολιτικού μορφώματος θα έχει γνωρίσει ποτέ η ελληνική πολιτική ζωή.  Το μόνο που μας σώζει είναι ότι όλοι αυτοί οι απίθανοι τύποι είναι αδύνατον προς το παρόν να συνεννοηθούν μεταξύ τους. Όμως οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι σε αυτή τη μάχη η Ζωή Κωνσταντοπούλου θα ξεκινήσει με ένα σημαντικό πλεονέκτημα. Την επιστημονική κατάρτιση της (τουλάχιστον σε σχέση με τους μελλοντικούς ανταγωνιστές της) που ανέκαθεν γοήτευε τον όχλο και ένα στρατό από «ταλιμπάν» δημοσιογράφους που τη στηρίζουν εδώ και καιρό με νύχια και δόντια στα social media. Eίναι οι πρώην ertopen που της χρωστάνε αιώνια υποχρέωση για τη στήριξη που τους παρείχε στο κλείσιμο της ΕΡΤ.

Όλα αυτά, βέβαια, με δεδομένο ότι η Ζωή έχει σχεδιάσει τα βήματά της. Αν το έχει κάνει, μια πρόταση μομφής, θα της δώσει μια χρυσή ευκαιρία να κουνήσει το μαντήλι πανηγυρικά ως διωγμένη από τις μνημονιακές δυνάμεις. Και να ξεκινήσει με ένα σημείο υπεροχής από τον Λαφαζάνη ο οποίος παρακαλάει τόσο καιρό να τον διώξει ο Τσίπρας.

Αν, όμως, όλα αυτά που βλέπουμε μήνες τώρα να συμβαίνουν με την Πρόεδρο, είναι συμπτώματα απλά και μόνο μιας παράκρουσης, τότε η Ζωή είναι πράγματι ανεξέλεγκτη αλλά ακίνδυνη για το μέλλον της χώρας. Και το πιθανότερο είναι αν τη διώξουν από την Προεδρία, να περάσει πρώτα μια κατάθλιψη και στη συνέχεια να επιστρέψει πάλι στις πορείες με ντουντούκες και μπαλόνια.  

Αλλά την απάντηση στα «αν» την ξέρει μόνον η ίδια η Ζωή και πιθανόν και ο Αλέξης.