Το χαβά του ο Αλέξης!

Το χαβά του ο Αλέξης!

Η χώρα ασφυκτιά από τις κλειστές τράπεζες και ο πρωθυπουργός αρκέστηκε στο διάγγελμά του να πει μόνο, ότι δεν φταίει σε τίποτε ο ίδιος αλλά, για μια ακόμα φορά, μόνον οι άλλοι

Είναι κρίμα να τελειώνει ένα όνειρο αλλά οι επαναστατικές γυμναστικές και τα «θα τους πάρουμε τα σώβρακα», «θα χορεύουν πεντοζάλες» και «θα μας παρακαλάνε για συμφωνία», δεν έπιασαν. Δεν «τσίμπησαν» οι δανειστές. Και είναι λογικό να θέλει ακόμα να μας τα παρουσιάζει έτσι ο Αλέξης Τσίπρας. Δεν είναι και εύκολο να πιστέψει ακόμα και ο ίδιος, ότι καταρρέει παταγωδώς το όραμα που του ενέπνευσε ο φίλος του Γιάνης.

Δες περισσότερα άρθρα μας στις αναζητήσεις

Πρόσθεσε το ΚΛΙΚ στη Google

Από το πρωί της Τετάρτης, μόλις έγινε γνωστό ότι ο πρωθυπουργός έστειλε επιστολή στους δανειστές αποδεχόμενος τις προτάσεις τους -με κάποιες υποσημειώσεις για την εσωτερική κατανάλωση, είχαν αρχίσει να φουντώνουν οι πληροφορίες ότι ήθελε να πάρει πίσω το δημοψήφισμα. Άλλωστε το είχε υπονοήσει το προηγούμενο βράδυ ο ευφυής Δραγασάκης στην ομιλία του (σωστά το γράφω) στην ΕΡΤ. Παράλληλα κυκλοφορούσαν φήμες ότι ο στρατηγός Πάνος σκεφτόταν να εγκαταλείψει το αντιτορπιλικό, όχι για να σώσει την Ελλάδα, αλλά γιατί ήθελαν να του κόψουν τα εξοπλιστικά.

Τελικά οι δανειστές δεν έδειξαν διάθεση για συμφωνία, παραπέμποντας τις αποφάσεις για μετά το δημοψήφισμα. Δεν χρειάζονται και πολλές αναλύσεις για αυτό άλλωστε όσοι έχουν πρόσβαση στις δημοσκοπήσεις έχουν βγάλει τα συμπεράσματά τους. Δεν αποκλείεται να τους έχουν μπει ιδέες στο μυαλό να τελειώνουν με τα αριστερά πειράματα στην Ευρώπη. Αλλά όσον αφορά στην Ελλάδα, αυτό είναι μόνον ελληνική απόφαση.

Όμως αυτό το «άδειασμα» ήταν για τον πρωθυπουργό μια μαχαιριά. Έστειλε μια πρόταση στο «και 5» που κατάφερε να την κρατήσει μυστική αλλά τον «έδωσαν» πάλι με διαρροή. Έχασε μια ευκαιρία να δώσει λύση και να παρουσιάσει και διέξοδο για το χρέος. Και όσον αφορά το δημοψήφισμα, την απάντηση την είχε δώσει μέρες πριν ο Βαρουφάκης: «Θα στηρίξουμε κι εμείς το «Ναι». Τι έγινε;». Άλλο ένα προβλέψιμο chicken game.  

Το δημοψήφισμα ήταν πλέον μονόδρομος για τον Τσίπρα. Την ίδια ώρα που δημιουργείται μέρα με τη μέρα ένα πλειοψηφικό ρεύμα του «Ναι» (ακόμα και με την υποστήριξη της ΓΣΕΕ!), δεν είχε άλλη λύση από το να παίξει τα ρέστα του.  

Η στόχευση του διαγγέλματος, λοιπόν, του Τσίπρα ήταν αναμενόμενη και δεν εξέπληξε κανέναν.  Ήξερε ότι ο σκληρός πυρήνας του «Όχι», ο δικός του και των υπόλοιπων  …συμμάχων, είναι συμπαγής αλλά δεν φτάνει. Απευθύνθηκε στους σκεπτικιστές του «Όχι», που δεν το έχουν δέσει ότι θα μείνουμε στο ευρώ ή που βλέπουν κλειστές τις τράπεζες και αρχίζουν να έχουν εφιάλτες. Εκεί, όμως, βρίσκεται πλέον αντιμέτωπος με τον «μωσαϊκισμό» του ΣΥΡΙΖΑ. Με αυτούς που τον ψήφισαν τον Ιανουάριο γιατί πίστευαν ότι θα κόψει τον ΕΝΦΙΑ, θα μειώσει τους φόρους, θα αυξήσει το μεροκάματο, θα δώσει το δώρο των Χριστουγέννων στους συνταξιούχους. Που δεν πίστεψαν στις εξαγγελίες περί αριστεράς αλλά τον πίστεψαν όταν υποδυόταν τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Πώς λοιπόν θα τους βάλει πάλι στο μαντρί; Θα πει ότι όσοι ψηφίσουν το «Ναι» είναι «συνένοχοι των δανειστών». Το έκανε. Αλλά υπάρχει μια διαφορά. Μπροστά σε όλους βρίσκεται ένα αδιέξοδο που είναι οι κλειστές τράπεζες. Και μια κλειστή τράπεζα κρύβει από έναν περιορισμό στις  αναλήψεις μέχρι ένα κούρεμα κατάθεσης. Και ο απελπισμένος θα πάει στην κατεύθυνση που θα του κάνει να αισθάνεται πάλι ασφαλής. Αυτό έκανε πάντα άλλωστε ακόμα και σε περιόδους ..ειρήνης.

Αυτό είναι που δεν μπορεί να καταφέρει ο πρωθυπουργός με τέτοιου είδους διλήμματα. Να πάρει μαζί του εκτός από αυτόν που δεν έχει να χάσει τίποτε ή αυτόν που έχει άγνοια κινδύνου και αυτόν που έχει να χάσει. Γιατί αυτός που έχει να χάσει, βλέπει τις τράπεζες κλειστές και χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του. Εκεί πληρώνει ο Τσίπρας το παράδοξο του ερωτήματος του δημοψηφίσματος. Τίθεται σε ψηφοφορία μια πρόταση που μας έκαναν οι δανειστές την Παρασκευή ενώ ίσχυε το πρόγραμμα, για την οποία μάλιστα η κυβέρνηση δίνει γραμμή να απορριφθεί. Εν τω μεταξύ το πρόγραμμα έληξε και ο ίδιος ο πρωθυπουργός πήγε τελευταία στιγμή με μια πρόταση στο χέρι, που ήταν κατά 90% ίδια με αυτή που έχει βάλει στο δημοψήφισμα. Όλα αυτά θα ήταν διασκεδαστικά και θα έδιναν υλικό για επιθεωρήσεις σε άλλες εποχές, αλλά επαναλαμβάνω, όλα αυτά γίνονται με τράπεζες κλειστές.  

Δεν έχουμε την απαίτηση να γνωρίζει οικονομικά ο Αλέξης Τσίπρας αλλά για να έχει τελειώσει Πολυτεχνείο μάλλον θα ξέρει τουλάχιστον καλά μαθηματικά. Θα μπορεί να υπολογίσει λοιπόν ότι τα τραπεζικά διαθέσιμα δεν είναι απεριόριστα και ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος να βρει πραγματικό χρήμα αν δεν αναλάβει ουσιαστικές και σοβαρές πρωτοβουλίες. Και σε μια σοβαρή χώρα, το χρήμα δεν ισούται με χαρτί όπως υποστηρίζει κάποιος από τους σταλινικούς βουλευτές του.

Αυτή την ώρα οι παραγωγικές τάξεις της χώρας, οι αιμοδότες δηλαδή του Δημοσίου, είναι σε κατάσταση απελπισίας από την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος. Για αυτούς δεν είπε τίποτα ο πρωθυπουργός. Το μόνο που ψέλλισε ήταν ότι οι δανειστές έκλεισαν τις τράπεζες. Λες και δεν έφευγαν εκατοντάδες εκατομμύρια κάθε μέρα την προηγούμενη εβδομάδα την ίδια ώρα που το μόνο που έκαναν οι οικονομικοί εγκέφαλοι της κυβέρνησης, ήταν να βλέπουν τα κεφάλαια να εγκαταλείπουν τις τράπεζες. Σε αυτό το κλίμα εγκατέλειψαν τις διαπραγματεύσεις την Παρασκευή, απορρίπτοντας την ίδια «επαχθή» πρόταση που επανέφεραν την Τετάρτη το πρωί. Όλα αυτά «μόλυναν» το τραπεζικό μας σύστημα με τον ιό των capital controls.

Θα περιμέναμε από έναν νέο άνθρωπο όπως ο Αλέξης Τσίπρας, σε ένα διάγγελμα σε τόσο κρίσιμη στιγμή, να έπαιρνε πάνω του έστω και ένα μικρό μερίδιο ευθύνης για τα όσα τραγικά συμβαίνουν στην Ελλάδα. Θα περίμενε έστω να κάνει μια αναφορά στον διεθνή διασυρμό που υπέστη η χώρα από το «κανόνι» του 1,7 δις στο ΔΝΤ.  Αντίθετα μίλησε πάλι για συνωμοσίες, για σκοτεινά σχέδια, για εκβιαστές. Λίγες ώρες πριν, είχε στείλει ο ίδιος επιστολή στους «εκβιαστές» ζητώντας τους να τα βρούνε πάνω στην πρόταση την οποία έχει θέσει ο ίδιος για δημοψήφισμα. Χαρακτήρισε  συνενόχους των δανειστών όσους ψηφίσουν «Ναι» ανοίγοντας μια νέα σελίδα διχασμού. Ενώ ήξερε ότι το «Ναι» είναι πλέον πλειοψηφικό ρεύμα. Όχι γιατί οι υποστηρικτές του είναι συνένοχοι με τους δανειστές αλλά γιατί δεν διανοούνται καν να μείνει η χώρα εκτός Ευρώπης.

Τα όσα ακολουθήσουν τις επόμενες μέρες μπορεί να είναι καθοριστικά για τον τρόπο ζωής του καθενός μας.

Σχετικά άρθρα