Το ψευδές, άκυρο, τέλος της πανδημίας

Η πανδημία του Covid-19 μπήκε ορμητικά και άτσαλα στις ζωές μας τον Φεβρουάριο του 2020, και άλλαξε συντριπτικά την σχέση μας με πάρα πολλά. Με την ασφάλεια, την κανονική ροή των ζωών μας, τον φόβο της καθημερινότητας και των συναναστροφών, την σωματική σχέση μας με τους ανθρώπους, τις αγοραστικές και συναλλακτικές μας συνήθειες, την σχέση μας με το μέλλον.

Για πολλούς ήταν μια πραγματική ευκαιρία να συγκροτήσουν μια σχέση με το κοινωνικό, το παγκόσμιο, με τον σύγχρονο κόσμο της αβεβαιότητας και της προσαρμογής με τα νέα δεδομένα. Για σχεδόν όλους μας έδειξε να είναι μια νέα σχέση με τους ειδικούς, την επιστήμη, την Ιατρική, την διαχείριση κρίσεων. Συνάμα με το πολιτικό, και το κοινωνικό, όταν γίνεται επιτακτικά προσωπικό, θέμα ζωής και θανάτου, υπόθεση επιβίωσης.

Είκοσι ολόκληρους μήνες μετά, και μετά από ταλαιπωρία, πίεση, φόβο, και αγωνία για όλους μας, σχεδόν σύσσωμη η κοινωνία μοιάζει να αντιμετωπίζει το ψυχικό σκέλος αυτής της απαιτητικής κατάστασης, μετά μάλιστα και από δύο περιόδους κοινωνικού περιορισμού, πολύ ελαφρύτερα. Το σίγουρο είναι ότι μεγάλα κομμάτια του κόσμου έχουν αφήσει πίσω τους σχεδόν ολοκληρωτικά των φόβο περασμένων μηνών, την αγωνία για μια νόσο που αποδεδειγμένα είναι πολύ συχνά θανατηφόρος και αφορά οποιονδήποτε. Όλες τις ηλικίες και όλους τους οργανισμούς.

Η πανδημία για σχεδόν όλους μας μοιάζει να είναι ένα κακό που έχει αφεθεί πίσω μας. Οι ατομικές ελευθερίες έχουν αποκατασταθεί σχεδόν ολοκληρωτικά, οι περιορισμοί είναι πραγματικά πολύ λιγότεροι από το παρελθόν, ελάχιστα πια μας θυμίζουν τον ζόφο και τρόμο των πρώτων ημερών. 

Και για πάρα πολλούς από εμάς μοιάζει όλο αυτό μετά και την τρομερά ευτυχή εξέλιξη της δυνατότητας εμβολιασμού μας να είναι δίκαιο, να είναι κάτι που ζήσαμε, ξεπεράσαμε, μοιάζει να μην μας απειλεί πλέον, παρά μόνο ελαφρά. Μοιάζει ο αρχικός κίνδυνος να είναι πλέον μια μακρινή πιθανότητα.

Όμως, αν και όλα τα παραπάνω ισχύουν όντως για κάποιον που έχει εμβολιαστεί, είναι γεγονός ότι ο κίνδυνος από αυτή την πολύ συχνά θανατηφόρο ασθένεια για όσους δεν εμβολιάστηκαν είναι ακριβώς ο ίδιος με αρχικά ή έστω λίγο μικρότερος λόγω της συλλογικής προστασίας που προσφέρουν οι εμβολιασμένοι. Μοιάζει ένα μεγάλο κομμάτι των συμπολιτών μας να έχει ξεχάσει την πανδημία, να την αγνοεί, να νιώθει αμέριμνο και ασφαλές, πλέον, ενώ δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά τίποτα σχετικά με την ασθένεια για αυτούς όσο δεν εμβολιάζονται. 

Και μάλιστα το ίδιο κομμάτι των συμπολιτών μας μοιάζει ακριβώς για τον ίδιο λόγο να αγνοεί την πανδημία, και να προφυλάσσεται, ακόμη λιγότερο από το όντως ασφαλές κομμάτι των συμπολιτών μας που έχει εμβολιαστεί.

Το δεδομένο αυτό, απότοκο πολλών παθογενειών, αλλά κυρίως μια στείρας αντισυστημικότητας αλλά και μιας ατυχούς ταύτισης της αντίθεσης ενάντια σε μια μολυσματική ασθένεια με την όποια άποψη του καθενός για την παρούσα κυβέρνηση, μοιάζει να είναι μια υγειονομική βόμβα, για την κοινωνία, το σύστημα υγείας, και την συνολική υγεία του Ελληνικού πληθυσμού σήμερα, και στο μέλλον. 

Το πλήθος των ανεμβολίαστων συμπολιτών μας την ώρα που έχει κηρυχθεί σχεδόν από όλους ένα ψευδές και άκυρο τέλος της πανδημίας στις συνειδήσεις μας, και στην έγνοια μας για τα πράγματα, καθιστούν τα πράγματα επικίνδυνα σε εθνικό, τοπικό, και ατομικό επίπεδο, για τον καθένα μας.

Το παρόν επικίνδυνο τοπίο, και η κρισιμότητα πραγμάτων που μοιάζει να μην αντιλαμβάνεται κανείς με πραγματικό τρόπο, μια αγωνία που θα έπρεπε κάποιοι στην κυβέρνηση, το κράτος, την κοινωνία, τους επιστημονικούς φορείς, να ζουν, και μοιάζει σαν να μην ζει πλέον κανείς καθιστά επιτακτικό μόνο ένα ζήτημα: τον προβληματισμό σχετικά με το πώς θα μπορούσαν να εμβολιαστούν όσοι περισσότεροι από όσους αρνούνται μέχρι σήμερα να εμβολιαστούν. Τον επίμονο, και αγωνιώδη προβληματισμό σχετικά με το πώς κάτι τέτοιο θα μπορούσε να καταστεί εφικτό.

Χρειάζεται ίσως μια μαζική καμπάνια στα ΜΜΕ, που θα στοχεύει ειδικά στους ανεμβολίαστους; Οικονομικά κίνητρα για όσος εμβολιαστούν από εδώ και πέρα; Αντικίνητρα κάθε τύπου για όσους επιμένουν να μην προφυλάσσονται; Πλήθος προσωπικοτήτων που θα προσπαθούν να πείσουν, σε τηλεοπτικά σποτ, και θα το καταφέρνουν; 

Πραγματικά, και από την εμπειρία άλλων χωρών με παρόμοια προβλήματα, η λύση σε αυτό το περίπλοκο ζήτημα μοιάζει να είναι αχαρτογράφητη και άγνωστη.

Ίσως απλά το κράτος και η κυβέρνηση θα έπρεπε να θέσει αυτό το επιτακτικό ζήτημα εντελώς ψηλά και πάλι στην ατζέντα των στοχεύσεων του, και να εκπονήσει ένα ακριβό, σε πόρους και έξοδα, αναλυτικό σχέδιο, προς όλες αυτές τις κατευθύνσεις. Ένα σχέδιο με όλα τα παραπάνω, και ό,τι άλλο κριθεί ότι μπορεί να είναι αποτελεσματικό. 

Ένα συνολικό σχέδιο που θα αλλάξει καθοριστικά, και εμφατικά το τοπίο του εμβολιασμού στον ενεργό πληθυσμό, πάντα με σεβασμό στην Δημοκρατία και την Ελευθερία, αλλά με αναγνώριση της κρισιμότητας της πραγματικής κατάστασης, και χωρίς φόβο για το πολιτικό κόστος επιλογών που θα σώσουν ανθρώπινες ζωές, και θα καλυτερεύσουν καταλυτικά την δημόσια υγεία.

Και μαζί, μια ειλικρινής, μεγάθυμη, θαρραλέα προσπάθεια για πραγματική συναίνεση έστω σε αυτό το κομβικό ζήτημα, μεταξύ των κομμάτων του κοινοβουλευτικού τόξου. Μια γενναία, πολύπλευρη προσπάθεια της κυβέρνησης, του κράτους, και του πολιτικού κόσμου, έστω αργοπορημένα, να πείσει εκ νέου ότι πρέπει να προχωρήσει ο εμβολιασμός στην χώρα. Μια Επανεκκίνηση του εμβολιασμού για να αφήσουμε όντως πίσω μας, οριστικά, την πανδημία.