Artemis II: Οι απόκοσμες εικόνες της αιωρούμενης Γης

Μου αρέσει πολύ που ξυπνάω νωρίς το πρωί.  Άλλες φορές στις πέντε. Άλλες στις έξι. Άλλες στις εφτά. Όταν ο ήλιος δεν έχει βγει ακόμη και όλα είναι ακόμη κάπως αχνά και γαλάζια. Μετά καθώς ο ήλιος ανεβαίνει, τα χρώματα στον κήπο που βλέπω από την κρεβατοκάμαρά μου, παίρνουν το φυσικό τους χρώμα. Τα φύλλα ενός κισσού απέναντι γίνονται σκούρο πράσινο. Τα χρώματα ενός μικρού φοίνικα, που κάποιος τον είχε φυτέψει πριν βρεθώ εγώ σε αυτό το σπίτι, αρχίζουν να γίνονται πιο κιτρινωπά. Και ανάμεσα στα χόρτα κάτι μικρά μωβ λουλουδάκια. Δεν ξέρω τι είναι και πως τα λένε. Είμαι σίγουρος πως εσείς τα ξέρετε και θα το γράψετε στα σχόλια. Αν υπάρχει κάτι καλό στον σύγχρονο τρόπο που επικοινωνούμε είναι η αμφιδρομία. Μπορείς να διαβάσεις κάτι και από κάτω να γράψεις ένα σχόλιο. Τα μικρά πράγματα που μας φέρνουν πιο κοντά.

Ο χρόνος μοιάζει να τρέχει πιο γρήγορα εδώ και χρόνια. Πότε ήταν Χριστούγεννα;… Πότε έγινε κιόλας Πάσχα;…Λένε ότι αυτό οφείλεται στην “αντήχηση Schuman”. H αντήχηση Schuman είναι ο ηλεκτρομαγνητικός παλμός της Γης. Αν ένας κεραυνός πέσει εδώ, η αντήχηση του θα κάνει 8 φορές τον γύρο της Γης σε ένα δευτερόλεπτο Η Γη συμπεριφέρεται σαν ένα τεράστιο ηλεκτρικό  κύκλωμα και κάθε πληροφορία μεταφέρεται αστραπιαία σε κάθε γωνιά της. Αυτό το παρατήρησε πρώτος ο εξαιρετικός κύριος Νίκολα Τέσλα το 1899, ο οποίος αν και από τους μεγαλύτερους επιστήμονες που έζησαν στη Γη, πέθανε φτωχός και περιφρονημένος. Δεν βαριέσαι… Τώρα όλοι τον μνημονεύουν σαν ένα από τα μεγαλύτερα επιστημονικά μυαλά που έζησαν ποτέ στην Γη. Ο διάσημος κύριος Έντισον πρόλαβε να του φάει και την δόξα και το χρήμα. Ούτε κι αυτός τα πήρε μαζί του…

Η αντήχηση Schuman προβλέφθηκε με ακρίβεια από τον φυσικό Γουίνφριντ Όττο το 1952. Σήμερα υπάρχει καταγεγραμμένη η αντήχηση, ένας μονότονος ήχος στα 7,83Ηz. Είναι η συχνότητα του θρησκευτικού ήχου Ομ στην Ινδία και η συχνότητα που λειτουργεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος στα λεγόμενα κύμματα Άλφα. Για δεκαετίες η αντήχηση Schuman ηταν στα 7,83Ηz. Εδώ και μερικές δεκαετίες όμως άρχισε να επιταχύνεται, για να φτάσει αρχικά στα 12Ηz, ενώ στις μέρες μας έχει φτάσει στα 16Ηz. Αυτό για πολλούς σημαίνει ότι έχουμε την εντύπωση ότι ο χρόνος τρέχει πιο γρήγορα.

Είναι μια εντύπωση. Όπως και όλα περίπου. Εφόσον όλα είναι μορφές ενέργειας, όλα δονούνται σε κάποια συχνότητα. Το να μπορέσεις να εναρμονιστείς με κάποιες συχνότητες κάνει συνήθως καλό. Μπορεί αντί να μεγαλώνεις, να μένεις στάσιμος κι αν γίνεις καλός, μπορεί και να καταφέρεις να μικραίνεις. Τα τελομερή και τα μιτοχόνδρια στα κύτταρα σου και αυτά δονούνται. Ίσως μπορέσεις να καταφέρεις να τα κάνεις να χορεύουν στον δικό σου ρυθμό, όπως ο φακίρης που κάνει την κόμπρα να χορεύει στον ρυθμό του.

Ξημέρωσε πια για τα καλά. Ώρα να βγω από την περιδίνηση μου. Θα πάω στο Loybier για καφέ. Καθώς θα προχωράω στον πλακόστρωτο διάδρομο ο Τάκης θα πει : “Α, ήρθε ο Larry”… “Γεια σου Μπάρμπι (από τον Κλάους Μπάρμπι)” θα του απαντήσω. Μετά είναι η σειρά της Ιωάννας : “Καλημέρα κύριε Άρη” -“Καλημέρα κυρία Ιωάννα” – “Καφέ;”- “Καφέ”.

Οι μικρές καθυσηχαστικές ρουτίνες. Οι φίλοι.

Μπαίνω στο αυτοκίνητο και ξεκινάω. Ας βάλουμε και ραδιόφωνο να δούμε τι γίνεται σ’ αυτόν τον πλανήτη. Ο Τραμπ βοπμβάρδισε μια γέφυρα, ενώ οι Ιρανοί βομβάρδισαν τις εγκαταστάσεις της Amazon στο Μπαχρέιν, ή στα Εμιράτα. Κάπου εκεί τέλος πάντων.

Παραμένουμε κολλημένοι στους πολέμους μας. Άγριο ζώο ο άνθρωπος. Και άπληστο΄Και καθυστερημένο. Κοιτάζει κάτω αντί να κοιτάζει επάνω.

Αν και κατά πολλούς η λέξη “άνθρωπος” προκύπτει από το “άνω θρώσκω” δηλαδή “κοιτάζω ψηλά”.

Εκεί ψηλά τέσσερις άνθρωποι μέσα σε έναν μικρό χώρο έχουν ήδη ξεκινήσει για το μεγάλο ταξίδι στα άστρα.

Έχουμε στο κύτταρο μας το γονίδιο της εξερεύνησης.

Οι μεγάλες στιγμές

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία που δεν καταγράφονται απλώς —

χαράσσονται.

Όχι γιατί συμβαίνει κάτι θεαματικό. Αλλά γιατί αλλάζει ο τρόπος που βλέπουμε τον εαυτό μας.

Η αποστολή Artemis II είναι μία από αυτές τις στιγμές.

 Η εικόνα που δεν είναι απλώς εικόνα

Οι πρώτες φωτογραφίες που έστειλαν οι αστροναύτες από την κάψουλα Orion δεν είναι απλώς εντυπωσιακές.

Είναι… αποσταθεροποιητικές.

Γιατί για πρώτη φορά μετά από μισό αιώνα, ο άνθρωπος απομακρύνεται ξανά τόσο πολύ από τη Γη, ώστε να την δει όπως πραγματικά είναι:

όχι ως ήπειρο, όχι ως χώρα, αλλά ως ενιαίο, εύθραυστο σύνολο

Μια «γαλάζια κουκκίδα».

Όχι μεταφορικά. Κυριολεκτικά.

Η εμπειρία που δεν περιγράφεται

Η Κριστίνα Κοχ το είπε καθαρά: «Τίποτα δεν μπορεί να σε προετοιμάσει για αυτό.» Και αυτό δεν είναι υπερβολή.

Γιατί αυτό που συμβαίνει εκεί έξω δεν είναι απλώς θέα. Είναι μετατόπιση συνείδησης.

Όταν βλέπεις:

• τον πλανήτη να φωτίζεται ταυτόχρονα από τον Ήλιο και τη Σελήνη
• τα χρώματα να αλλάζουν σε πραγματικό χρόνο
• το σκοτάδι και το φως να συνυπάρχουν σε ένα και μόνο βλέμμα

αρχίζεις να καταλαβαίνεις κάτι που στη Γη ξεχνάμε:

ότι όλα όσα ζούμε… συμβαίνουν πάνω σε ένα μικρό, αιωρούμενο σημείο μέσα στο τίποτα

Η στιγμή που σταμάτησαν να τρώνε

Ίσως η πιο ανθρώπινη στιγμή της αποστολής δεν είναι τεχνική. Είναι σχεδόν… ποιητική. Οι αστροναύτες είχαν προγραμματίσει το πρώτο τους γεύμα.

Δεν το έκαναν ποτέ. Γιατί κανείς δεν μπορούσε να ξεκολλήσει από το παράθυρο. Ο Τζέρεμι Χάνσεν το περιέγραψε απλά:

«Είμαστε όλοι κολλημένοι… τραβάμε φωτογραφίες.»

Αλλά στην πραγματικότητα δεν τραβούσαν φωτογραφίες.

Προσπαθούσαν να κρατήσουν κάτι που δεν κρατιέται.

Τεχνολογία ή κάτι παραπάνω;

Από τεχνικής πλευράς, η αποστολή είναι άψογη:

• ο πύραυλος SLS λειτούργησε όπως είχε σχεδιαστεί
• η κάψουλα Orion μπήκε σε τροχιά με ακρίβεια
• τα ηλιακά πάνελ άνοιξαν κανονικά
• οι πρώτες δοκιμές συστημάτων εξελίσσονται ιδανικά

Όλα δείχνουν ότι η NASA είναι έτοιμη για το επόμενο βήμα:

την επιστροφή του ανθρώπου στη Σελήνηκαι — πολύ σύντομα — την πορεία προς τον Άρη

Αλλά αυτό δεν είναι το πιο σημαντικό

Γιατί αν δεις βαθύτερα…

η Artemis II δεν είναι απλώς μια αποστολή.

Είναι:

δοκιμή κατεύθυνσης για το ανθρώπινο είδος

Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες:

• δεν κοιτάμε μόνο προς τα μέσα
• δεν ασχολούμαστε μόνο με τα δικά μας προβλήματα

σηκώνουμε ξανά το βλέμμα

Η αντίθεση που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε

Την ίδια στιγμή που:

• η Γη φαίνεται ενωμένη από το διάστημα
• χωρίς σύνορα
• χωρίς διαχωρισμούς

εδώ κάτω:

• πόλεμοι
• εντάσεις
• γεωπολιτικά παιχνίδια

συνεχίζουν να καθορίζουν την καθημερινότητά μας.

Και αυτό δημιουργεί μια παράξενη αντίφαση:

Όσο πιο μακριά πάμε… τόσο πιο καθαρά βλέπουμε πόσο κοντά είμαστε.

Το επόμενο βήμα

Η Artemis II δεν θα προσσεληνωθεί.

Αλλά θα κάνει κάτι ίσως πιο σημαντικό:

θα επαναφέρει τον άνθρωπο στο “κατώφλι” της Σελήνης

Θα ανοίξει τον δρόμο για:

• μόνιμη παρουσία
• νέες αποστολές
• ίσως… κάτι που ακόμη δεν γνωρίζουμε

Και ίσως… κάτι ακόμα

Κάθε μεγάλη εξερεύνηση στην ιστορία έκρυβε κάτι που δεν περιμέναμε:

• νέες ηπείρους
• νέους πολιτισμούς
• νέες ιδέες

Η Σελήνη δεν είναι απλώς ένας προορισμός.

Είναι ένας καθρέφτης.

Και ίσως αυτή τη φορά…

δεν θα ανακαλύψουμε μόνο τι υπάρχει εκεί έξω.

Αλλά και:

τι είμαστε εμείς… όταν βγούμε από τη Γη.