Star Wars: The Force Awakens. Επιτέλους το είδαμε.

Μετά από πολύ μεγάλη αναμονή, συν την εβδομάδα που η εταιρία διανομής αποφάσισε ότι αντίθετα με τον υπόλοιπο πλανήτη, εμάς μας άξιζε να δούμε Παπακαλιάτη, είδα επιτέλους το Star Wars: The Force Awakens.  Η αλήθεια είναι ότι σε αυτή τη χώρα επικρατεί η άποψη ότι το ελληνικό κοινό δεν ενδιαφέρεται, για το Star Wars, δεν το γνωρίζει, είναι παντελώς άσχετο και απληροφόρητο όπως μπορεί κάποιος να διαπιστώσει εδώ. Aυτό όμως που είδα στην (μικρή γιατί τις Vmax επιμένουν ακόμα να τις κρατούν για το έπος του Παπακαλιάτη) αίθουσα ήταν κάτι άλλο. Δίπλα μας μια παρέα με  οκτώ πορωμένα δωδεκάχρονα εξοπλισμένα με φωτόσπαθα, μάσκες σκουφιά και tshirts. Μπροστά μας ένας 40άρης τρελλαμένος αναφώνησε “όχι spoilers!!” όταν μας άκουσε να μιλάμε για fan theories των επομένων επεισοδίων (σημείωση: δεν ήταν spoilers) που είχε φέρει το επτάχρονο κοριτσάκι του (γιατί πρέπει να εκπαιδεύονται από μικρή ηλικία στα ways of the force). Παραπέρα παρέες με φουλ εξοπλισμό και μάσκες περίμεναν καρτερικά την έναρξη. Και τότε συνέβη. Στην οθόνη εμφανίστηκαν τα γαλάζια γράμματα “a long time ago, in a galaxy far far away…” με τον τεράστιο τίτλο “STAR WARS” να σκάει μαζί με τη μουσική του John Williams. Και αυτό ήταν το μόνο που χρειαζόταν για 15 φωτόσπαθα ακρίβως εκείνη τη στιγμή να ανάβουν μαζί με ζητωκραυγές που ακούστηκαν μέχρι τις διπλανές αίθουσές, μέχρι και άκρη στη Vmax που έπαιζε το έργο που δεν αναφέρουμε. Το Star Wars The Force Awakens ήταν ακριβώς αυτό που περίμενα και παραπάνω. ¨Ηταν η ταίνία που μέσα σε δευτερόλεπτα με μετέτρεψε στο ίδιο οκτάχρονο που είχε δεί το πρώτο σε βιντεοκασσέτα την πρώτη φορά και είχε μείνει με γουρλωμένα τα μάτια και το στόμα ανοιχτό. Είναι η επάξια συνέχεια της original τριλογίας που θα ξεπλύνει την άσχημη γεύση που άφησαν τα τεχνολογικά άρτια prequels.

Από το στόρυ, μέχρι τους χαρακτήρες, τους διαλόγους και τα action sequences, το Star Wars εκπλήρωσε ό,τι επιθυμία είχα όταν πήγα να δώ το Phantom Menace και ανταυτού πήρα τον Jar Jar Bings. Το Force Awakens δεν είχε Jar Jar bings. Είχε Han Solo, Princess Leia (sorry, general Leia), είχε το Millenium Falcon να ξεσκίζει τα parsecs. Eίχε πίσω την ψυχή του  που στερήθηκε προς χάρην του CGI και την εμμονή του George Lucas με τα mediclorians. Και προς θεού, μη νομίζει κανείς ότι η ταινία είναι μια ωράια νοσταλγική βόλτα. Οι αρχικοί χαρακτήρες υπάρχουν εκεί για να μας πάρουν από το χέρι και να μας παραδώσουν στους νέους ήρωες που θα ακολουθήσουμε το δικό τους ταξίδι, τους οποίους θα συνοδεύσουν και οι ίδιοι γιατί εννοείται millennium falcon χωρις Han Solo, δεν παίζει. Όσο για τους νέους χαρακτήρες είναι πράγματι κάποιοι που θέλεις να ακολουθήσεις, οπως ο κεντρικός χαρακτήρας της Rey (εκπληκτική η Daisy Ridley).

Οι υπόλοιποι χαρακτήρες στέκονται επάξια διπλα στους παλιούς και γνώριμούς: Ο Finn (John Boyega) ως φρικαρισμένος stormtrooper που λιποτακτεί γιατί δε θέλει να σκοτώνει, o  Po Dameron (Oscar Isaac), o πιο ικανός πιλότος της αντίστασης, ο κακός της υπόθεσης Kylo Ren (Αdam Driver) που δίνει ρέστα (και προς το παρόν δεν γράφω κάτι παραπάνω γιατί είναι spoiler), μέχρι και το BB-8, για πολλούς ο R2-D2 της νέας τριλογίας. Και τί τριλογία μας έχουν επιφυλάξει. Είναι φανερό (και γνωστό άλλωστε) ότι ο σκηνοθέτης J.J Arbams είναι από τους μεγαλύτερους και πιο πορωμένους θαυμαστές του Star Wars, γι αυτό άλλωστε και η ταινία είναι ερωτικό γράμμα προς αυτό, και προς το κοινό του. Αν και τα επόμενα δύο επεισόδια δεν θα είναι σκηνοθετημένα από τον ίδιο, κρατάει σίγουρα την εποπτεία και εγκρίνει το σενάριο για τα episodes VIII και IX. Για όποιον είδε ήδη το episode VII, ξέρει ότι η υπόθεση έχει απίστευτο μυστήριο και αναπάντητα ερωτήματα, και η τελευταία σκηνή σε φέρνει σε μια μίνι- παράκρουση (πάντα μιλώντας για τους fans).

 Όποιος δεν είναι ήδη τρελαμένος fan που έτσι κι αλλιως θα το έχει ήδη δει, και είναι μέλος του “casual” κοινού, να πάει. Αφού πρώτα δεί την original τριλογία. Ειλικρινά, αντί να σπαταλήσετε το απόγευμα βλέποντας βαρύγδουπες ταινίες με “κοινωνικό μήνυμα” και δήθεν διαλόγους, δείτε αυτό. Κι ας μην είναι σε Vmax.