Ένα από τα πιο αδικημένα soundtrack μιας ταινίας που δεν είδες ποτέ

Ο σκηνοθέτης Joe Talbot συνηθίζει να λέει ότι αυτό που τον ώθησε στον κινηματογράφο δεν ήταν η απλή εικόνα, αλλά η μουσική. Τα εμπνευσμένα soundtrack που του έδιναν τη δυνατότητα να ξαναζεί τις ταινίες με κλειστά μάτια, να ταξιδεύει σε κάθε τους σκηνή και γιατί όχι, να φαντάζεται τη δική του προσέγγιση στην κάθε ιστορία, με την ίδια πάντα μουσική. Μαγεμένος από το ‘’The Last of The Mohicans’’ των Trevor Jones και Randy Edelman,  ή το ‘’The Piano’’ του Michael Nyman, δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί κάτι λιγότερο για τη δική του πρώτη εμφάνιση στη θέση του σκηνοθέτη.

Το ‘’The Last Black Man in San Francisco’’ ήταν η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Talbot που κυκλοφόρησε πριν από 3 χρόνια, το καλοκαίρι του 2019. Μια ιστορία για το πως η μεγάλη Καλιφορνέζικη πόλη έχασε το ‘’χρώμα’’ της, έγινε φιλική μόνο για τους πολύ ευκατάστατους, διώχνοντας, με το γάντι ή όχι, τους μαύρους κατοίκους που στη συντριπτική τους πλειοψηφία απείχαν από ένα τέτοιο προφίλ.

Ο Talbot επέλεξε να βάλει το βάρος της τεράστιας ευθύνης της σύνθεσης ίσως του πιο σημαντικού soundtrack της ζωής του, σε κάποιον που δεν το είχε ξανακάνει. Στον Emile Mosseri δεν είχε δοθεί ποτέ πριν η ευκαιρία να ‘’ντύσει’’ μουσικά μια σειρά εικόνων, μια ιστορία. Και το γεγονός ότι η ιστορία κινείται γύρω από μία εμβληματική πόλη όπως το San Francisco τον πείσμωσε. Ήταν μια πρόκληση να βρει τον τρόπο να την τοποθετήσει απέναντι από τη μεγάλη αγαπημένη των συνθετών, τη Νέα Υόρκη και να τη βοηθήσει να σταθεί επάξια στη φήμη της, να ξεδιπλώσει τις γωνιές και τους ήχους της, την ιστορία και την ομορφιά της.

Το αποτέλεσμα του Mosseri είναι γεμάτο λυρισμό. Τα πνευστά γίνονται ένα με την εικόνα. Τις δίνουν χρώμα και συναίσθημα. Δεν είναι θλίψη αυτό που βγαίνει, είναι μια ελπίδα που έρχεται με τη γνώση ότι τίποτα δεν είναι εύκολο, αλλά… Ο Talbot δάκρυσε πριν ακούσει το έργο ολοκληρωμένο. Ήξερε από τις πρώτες νότες, τότε που ακόμα τίποτα δεν είχε ολοκληρωθεί, ότι αυτό ήταν που περίμενε όλη του τη ζωή. Είχε βρει τη μουσική για την οποία θα μπορούσε να είναι για πάντα περήφανος. Και είχε και την εικόνα.

Το ‘’The Last Black Man in San Francisco’’ τα κατάφερε. Κέρδισε μια σειρά από βραβεία με πρώτο και καλύτερο αυτό του festival Sundance. Το ‘’The Last Black Man in San Francisco’’ δεν είναι η ταινία που θα κάνει τα γόνατα να τρέμουν. Αυτή που θα σε συγκλονίσει τόσο που για το υπόλοιπο της ημέρας δεν θα μπορείς να σκεφτείς οτιδήποτε άλλο. Αυτό άλλωστε αποτυπώθηκε στην κάτω του μετρίου κίνηση στις αίθουσες όταν κυκλοφόρησε. Είναι όμως μια ταινία ‘’αδικημένη’’ από τα νούμερα που έκανε, με ακόμα πιο αδικημένο soundtrack που του πρέπει μεγαλύτερη αναγνώριση, μιας και κατάφερε όχι να ακολουθήσει, αλλά να στηρίξει σαν ένας ακόμα πρωταγωνιστής και να δώσει το χρώμα που έλειπε από μια ιστορία που έχει πολλά να πει. Ας το ανακαλύψουμε έστω και τώρα.