Love Letters

Painting by Roberto Ferri: “Domitor Invictus”
Νομίζω πως ο λόγος που βλέπουμε κάποιον στον ύπνο μας, ο οποίος μας λείπει πολύ, τόσο πολύ, που νιώθουμε πραγματικό σωματικό και πνευματικό δυσβάσταχτο πόνο, είναι το απαραίτητο διάλειμμα για να ξεκουραστούμε από την απουσία, έστω και ονειρικά, έστω και για λίγο, για να αντέξουμε.

-Με έπαιρνες συνέχεια τηλέφωνο-ανησυχούσες- να με ρωτήσεις αν είμαι καλά, αν μου συμβαίνει κάτι, πίστευες ότι εγώ δεν ήμουν εγώ, με ρώταγες τι έχω πάθει και σου απαντούσα τίποτα.Δεν σου έλεγα ψέματα. Εγώ ήμουν Τζούλια, αλλά είχα πάθει έρωτα. Έναν έρωτα, τόσο άδικο, τόσο άτυχο, τόσο ανούσιο, που στ` αλήθεια, ήταν το απόλυτο τίποτα. Τίποτα Τζούλια. Το τίποτα πολύ χειρότερο από το κακό.Όταν ήρθες να με δεις, συγχώρεσε με, στάθηκε αδύνατο να κάνω το οτιδήποτε θα έδειχνε ότι σε ακούω κι ότι σε βλέπω, αλλά η παρουσία άλλων μου θύμιζε την αναπηρία μου να επικοινωνήσω με οποιονδήποτε δεν ήταν αυτός.Αισθανόμουν μια βαριά ενόχληση από όσους προσπαθούσαν να να με αποσπάσουν από την εικόνα του μέσα στο μυαλό μου.Είπα ψέματα. Δεν ήταν μόνο τις νύχτες. Όλη μέρα τον ονειρευόμουν. Κάθε μέρα και κάθε νύχτα. Έπρεπε να σταματήσει να μου λείπει.

Έβγαλα τα λουλούδια από τα μαλλιά μου που έπαψαν να ανθίζουν και τα τοποθέτησα σε ένα όχι και τόσο πεθαμένο φέρετρο. Για να καταφέρω το αντίο. Αυτό ήταν το τραγικό. Πώς να κηδεύσεις κάτι που σε δονεί με την ζωντάνια του;Ξέρεις, είναι τρομακτική η ενέργεια που απελευθερώνεται όταν διακόπτεις την αγάπη. Αυτό το έχει πει σε μια ταινία του ο Αθερίδης. Πολύ ωραία ταινία. Να την δεις. Είναι για μια ωραία αγάπη. Σαν αυτή που νόμιζα ότι ήταν η δική μου. Αλλά δεν ήταν. Τρόμαξα.

Τουλάχιστον η Ρωξάνη έμαθε στο τέλος ποιος ήταν αυτός με τα ωραία λόγια. Εμένα, όπως ξέρεις καλά αγαπημένη μου, δεν θα ήταν δυνατόν να με λένε Ρωξάνη. Δεν έμαθα ποτέ τι του συνέβη, πού πήγαν τα ωραία λόγια.Το μόνο που γνώρισα καλά ήταν ο ανείπωτος πόνος μου. Είπε τρεις φορές το όνομά μου. Τρεις, υποτίθεται το ουσιαστικό του, σαν εξορκισμό. Τα κατάφερε; Δεν ξέρω. Όλα όσα ακολούθησαν δεν τα έμαθα ποτέ. Ξέρω όμως καλά ότι είπε τρεις φορές το όνομά μου. Δεν το άκουσα, δε μου το είπε. Το ένιωσα. Μπορείς να με νιώσεις; Σταμάτα να με ρωτάς γιατί.

Γιατί νομίζω ότι  η πιο έντονη αίσθηση είναι η μυρωδιά. Αν δεν ξέρεις πώς μυρίζει κάποιος δεν ξέρεις τίποτα. Και υπάρχουν μερικοί που μυρίζουν αγάπη. Η βιολογία είναι αήττητη. Δεν χωράει ούτε γιατί, ούτε πώς. Γιατί έτσι. Γιατί έτσι μυρίζει. Σύντομα, όταν θα γίνω έτοιμη, πολύ σύντομα, στο υπόσχομαι, θα έρθω να στολίσεις και πάλι με λουλούδια του αγρού τα μαλλιά μου. Με αυτό το ανθισμένο στεφανάκι που κάθε Μάιο υπόσχεσαι και πάντα φτιάχνεις αφού έχεις μαζέψει ένα ένα τα λουλούδια για εμένα. Για τα ξανθά μου μαλλιά. Και για τα δικά σου. Και θα λέμε μόνο χαρούμενες ιστορίες με ευτυχισμένο τέλος. Σύντομα. Πολύ σύντομα. Στο υπόσχομαι.