Love Letters
ώρες ώρες πιστεύω πως το αληθινό θαύμα δεν ήταν το ότι βρεθήκαμε αλλά το ότι καταφέραμε να συνεννοηθούμε δίχως λέξεις λατρεύοντας γράμμα γράμμα από το έψιλον ως το σίγμα ο ένας τον άλλον
Painting by Franz Von Stuck: “The kiss of the Sphinx”
Έψιλον
Δεν αντέχω άλλο να με ψάχνω μέσα στις λέξεις σου. Εσύ γράφεις. Συνέχεια γράφεις για όλα όσα ξέρω και για εκείνα που θα μάθω, ίσως.
-Τι σημαίνει αυτό; σε ρωτάω διαλέγοντας την πιο άτακτη από τις λέξεις.
– Βαριέμαι να εξηγώ, μου εξηγείς.
-Γιατί είπες αυτή τη λέξη; Πώς την εννοείς αυτή τη λέξη; σε ξαναρωτάω διαλέγοντας την πιο δική μου απ` τις δικές σου λέξεις.
-Αμετάφραστο, μου μεταφράζεις κι εγώ σε κοιτάζω, εσύ χαμογελάς, χαίρεσαι με τη χαρά του παιδικού σαδισμού και του μελώματος, με περιπαίζεις ενώ εγώ θέλω να παίξουμε όλα αυτά που θα γράψεις.
Σε διαβάζω και ενώ καταλαβαίνω, έχω ανάγκη να συμφωνήσεις ότι τα έχω καταλάβει όλα σωστά.
-Την αγαπούσε;
-Τίποτε δεν καταλαβαίνεις; Εγώ σου δίνω εικόνες, νιώσε, δες, άκου τις λέξεις, μη με ρωτάς. Όλο ρωτάς. Γιατί ρωτάς;
– Την αγαπούσε; Δεν μπορώ να έχω εικόνα αν δεν ξέρω αν την αγαπούσε. Αν δεν το ξέρω αυτό γίνονται όλα θολά, θα τα διαβάσω όλα λάθος. Την αγαπούσε;
-Θα δεις όταν διαβάσεις παρακάτω και θα αποφασίσεις μόνη σου. Έχει σημασία;
-Εχει! Αν δεν την αγαπούσε, καμία σημασία δεν έχουν οι εικόνες. Καμία έννοια οι λέξεις. Ούτε τι έγινε. Ούτε καν τι γίνεται μετά. Μόνο τη λέξη τέλος θα καταλάβω αν δεν ξέρω αν την αγαπούσε.Την αγαπούσε;
-Θα δεις.
Σε διαβάζω. Σελίδα, σελίδα και ξαφνικά καταλαβαίνω, ξέρω όλες τις λέξεις, δεν σε ρωτάω πια, πλέον καθόλου δε με νοιάζει αν ο χαρακτήρας που έφτιαξε το εγώ σου την αγαπούσε.
– Θα με αγαπάς;
-Προτιμάς το Λάμδα ή το Έψιλoν;
-Το Έψιλον. Πάντα το Έψιλον.
-Γιατί;
Επειδή το Έψιλον λέει την αλήθεια. Είναι εσύ. Επειδή το λάμδα αν του καρφώσεις οριζόντια μέσα στις πανομοιότυπες γραμμές του άλλη μία, γίνεται άλφα. Μόλις το καρφώσεις από Λάμδα γίνεται Άλφα. Επειδή μπορεί να αλλάξει. Να γίνει κάτι άλλο. Το έψιλον όμως όχι. Όπως και αν το πειράξεις, όσα βέλη κι αν δεχτεί , όσες όμοιες γραμμές κι αν του καρφώσεις μέσα του και πάνω του, θα παραμείνει ένα λαβωμένο έψιλον.
Θα είσαι χαραγμένος πάνω μου. Εσύ. Όπως ονομάστηκες χωρίς περικοπές. Το έψιλον σου και εσύ θα κυριαρχείτε πάνω μου. Θα έχω ματώσει για να το χαράξεις, εσύ, έστω μουτζουρωμένος, κακοποιημένος, εγωποιημένος, αλλά πάντα τέλειος, πάντα Έψιλον. Μέσα μου.Πάνω μου.
Εγώ, ενώ δεν έχω τόσες λέξεις, παρόλο που υπάκουα σε θαύμαζα να γράφεις τις δικές σου από τις δικές μου χωρίς να χάσεις ποτέ καμία, όσο κι αν με σάστισαν αυτές που δεν ήξερα, οι δικές σου, δικές μου από εσένα για εμένα- Θεέ μου πόσες άγνωστες λέξεις, ώρες ώρες πιστεύω πως το αληθινό θαύμα δεν ήταν το ότι βρεθήκαμε αλλά το ότι καταφέραμε να συνεννοηθούμε δίχως λέξεις λατρεύοντας γράμμα γράμμα από το έψιλον ως το σίγμα ο ένας τον άλλον- τι έλεγα; α ναι επειδή λοιπόν νομίζω ότι εγώ, παρόλο που δεν καταλαβαίνω πάντα τις λέξεις, σε αγαπούσα πολύ πριν να αποφασίσω ότι θα σε αγαπήσω, χρειάζομαι να μου πεις εσύ αν τελικά την αγαπούσε.
-Εσύ τι λες;
-Εγώ λέω ότι τελικά θέλω να με ψάχνω στις λέξεις σου. Πάντα εκεί μας βρίσκω.
-Ναι αλλά τι λες; την αγαπούσε;
-Θα δεις.
