Μαριλένα Γεραντώνη | Η ευτυχία είναι μια σκάλα που δεν μπορείς να τη σηκώσεις με τα χέρια στις τσέπες.

Τη γνώρισα αρκετά χρόνια πριν, όταν φοιτούσαμε στο τμήμα πτυχιούχων σπουδαστών, στο Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας. Εγώ, ένα συνεσταλμένο, ονειροπόλο κορίτσι, που μόλις είχε ολοκληρώσει το μεταπτυχιακό του, με σχεδόν ανύπαρκτη εμπειρία ζωής. Εκείνη, όχι μόνο ήταν απόφοιτος του πανεπιστημίου της Σορβόννης, αλλά ήδη ζούσε το σπουδαιότερο ρόλο που θα μπορούσε να βιώσει μια γυναίκα. Αυτόν της μητέρας… 

 Το βλέμμα της καθαρό με έμφυτη αθωότητα. Αιθέρια ύπαρξη, ψιλόλιγνη φιγούρα με  αβίαστη κομψότητα, που αποπνέει ποιότητα και αξιοπρέπεια.  Μια γυναίκα-παιδί που θυμίζει μαντόνα “καταδικασμένη” να τη λατρεύουν από μακριά. Ο τρόπος που ζει,  που σκέφτεται, που μιλά, που εργάζεται… Είναι η κόρη που κάθε γονιός θα επιθυμούσε να έχει…  Ένα χαρισματικό πλάσμα που σε κερδίζει με τη γλυκύτητα και τον πηγαίο καθωσπρεπισμό του.  Σαν μικρή αριστόγατα που συνδυάζει ένα υπέροχο μίγμα από χαριτωμένα παράδοξα… Ευαίσθητη αλλά μέχρι να “σπάσει”, γιατί μετά…”κόβει”… 

Η Χάιντι – η κορούλα της- ήταν μόλις δύο χρονών… Θυμάμαι όλα όσα είχαμε συζητήσει κι αυτό γιατί μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση πως μια τόσο νέα κοπέλα, συνδύαζε με επιτυχία : μητρότητα, οικογένεια, σπουδές, εργασία, αλλά και μια πάντα “επιμελώς ατημέλητη”, υπέροχη εμφάνιση… 

Μετά τη σχολή χαθήκαμε…Το facebook ήταν ένα μέσο για να κρατάμε επαφή και να “παρακολουθεί” – με διακριτικό τρόπο- η μία τα νέα της άλλης… Η Μαριλένα συνέχισε στον τομέα που της ταίριαζει πολύ: το διεθνές ρεπορτάζ. Κάθε φορά που τύχαινε να ακούω την ντελικάτη φωνή της στο δελτίο ειδήσεων του Mega, χαμογελούσα και σκεφτόμουν ότι η Μαριλένα Γεραντώνη γεννήθηκε για να ξεχωρίζει.

Σήμερα, είναι πλέον μία από τις πιο γοητευτικές παρουσίες του δελτίου ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΪ .

Mε αφορμή τη σημαντική καμπάνια “don’t accept it”, ενάντια στη βία κατά των γυναικών όπου συμμετείχε, είχα μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συζήτηση μαζί της, που επιβεβαιώνει το δυναμικό της χαρακτήρα, το ήθος, την απλότητα και την αξιοπρέπειά της…

Τώρα πια, έχουμε έναν κοινό “μυστικό” κώδικα επικοινωνίας, αφού είμαι κι εγώ μητέρα… “Τα παιδάκια μας, όλος ο πλούτος. Δε θα σε προδώσουν ποτέ!” μου είπε με συγκίνηση… Κι έτσι είναι… Ανιδιοτελής αγάπη που είναι και το νόημα αυτής της ζωής…

Η κόρη της, Χάιντι.

“Μπορεί να μη φτάσει ποτέ στα άκρα. Μπορεί να μη σηκώσει χέρι αλλά εσύ θα νιώθεις την λεκτική βία σε όλες της τις μορφές. Κάθε μέρα ‘μικραίνεις’ μέχρι να ‘εξαφανιστείς’ από εσένα. Θα το δεχτείς;” Είναι τα λόγια από τη νέα, σημαντική καμπάνια “don`t accept it”, ενάντια στη βία κατά των γυναικών, όπου συμμετέχεις. Θα ήθελα να μου μιλήσεις γι`αυτήν την εξαιρετική πρωτοβουλία που αφορά όλες τις γυναίκες.

Μια αυθόρμητη ανάρτηση της φίλης μου Ιλιάδας Ευαγγελίας Κοθρά σχετικά με τη γυναικεία κακοποίηση είχε κοντά στις 10 χιλιάδες κοινοποιήσεις και ισάριθμα likes στο facebook,  με αρκετά μηνύματα από γυναίκες να καταφθάνουν στο προσωπικό της inbox. Σε αυτά, πολλές ζητούσαν βοήθεια σχετικά με τη λεκτική, συναισθηματική αλλά και σωματική κακοποίηση που βίωναν στις σχέσεις τους. Η ιδέα για την καμπάνια δεν άργησε να γεννηθεί κι η Ιλιάδα μου έκανε την τιμή να με συμπεριλάβει στην εξαιρετική της πρωτοβουλία. Χωρίς να το σκεφτώ απάντησα θετικά στην πρόσκλησή της να συμμετάσχω σε αυτήν. Πιστεύω στις ομάδες, πιστεύω πως όλοι μαζί μπορούμε να αλλάξουμε κάτι. Έστω και δέκα γυναίκες να καταφέρουν να βγουν από το αδιέξοδο, θα έχουμε πετύχει κάτι.

Για να θεωρηθεί μια γυναίκα κακοποιημένη, δε χρειάζονται πάντα πληγές στο σώμα της… Μπορεί να υπάρχουν στην ψυχή της… Και νομίζω ότι οι συναισθηματικά κακοποιημένες γυναίκες παγιδεύονται πιο εύκολα, καθώς αυτή είναι η πιο καλά καλυμμένη μορφή βίας… Ποια είναι κατά τη γνώμη σου, τα κρυφά σημάδια συναισθηματικής κακοποίησης που καμία γυναίκα δεν πρέπει να δεχθεί;

Είναι πολλά τα σημάδια αυτά, άλλοτε κρυφά όπως λες, άλλοτε πιο φανερά. Όταν σε υποτιμά, όταν θέλει να ελέγχει τη σκέψη σου, σε απομονώνει από τους φίλους σου, σε ζηλεύει χωρίς προφανή λόγο… όλες αυτές είναι μορφές συναισθηματικής κακοποίησης που δεν πρέπει να δέχεται να “κατανοεί” και “συγχωρεί” καμία.

Οι περισσότερες γυναίκες-άλλες λιγότερο, άλλες περισσότερο- έχουν υποστεί κάποια μορφή βίας από σύντροφό τους. Ποια σκέψη πιστεύεις ότι θα πρέπει να έχουν στο μυαλό τους για να ξεφύγουν από τον ψυχοφθόρο  κλοιό που τις “εξαφανίζει” και να συνεχίσουν με αισιοδοξία τη ζωή τους;

Δεν είναι εύκολο να φύγεις ούτε να ζητήσεις βοήθεια,  πολλές γυναίκες ντρέπονται, άλλες νιώθουν αμηχανία ή τύψεις, άλλες δεν αντιδρούν γιατί απλά δεν έχουν τη δύναμη  να το κάνουν, παρά το γεγονός ότι αναγνωρίζουν τα σημάδια. Θεωρώ ότι κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει στο μυαλό του πως αξίζει μια ισορροπημένη σχέση που τον πάει μπροστά και τον κάνει να νιώθει μοναδικός για αυτό που είναι, πως δεν αξίζει να βιώνει τον πόνο, την ανασφάλεια, ή να μικραίνει για κανέναν.

Τον περσινό Αύγουστο- την περίοδο των καλοκαιρινών αδειών- κλήθηκες να καλύψεις εντελώς μόνη σου στο desk των διεθνών, ένα ακόμη τρομοκρατικό γεγονός στην Ευρώπη. Στη διάρκεια, λοιπόν, της πολύωρης ζωντανής μετάδοσης των δραματικών γεγονότων της Βαρκελόνης είπες εκ παραδρομής “με μουσουλμανική καταγωγή” για τον συλληφθέντα ως ύποπτο, αντί “μουσουλμανικού θρησκεύματος”. Οι επικριτές σου σε  “πυροβόλησαν” με άδικα και άστοχα σχόλια.  Τότε, για ακόμη μια φορά διαπίστωσα την ευκολία των ανθρώπων να κρίνουν ανελέητα, δίχως να σκέφτονται με λογική και δίχως να μπαίνουν στη θέση του άλλου. Η απάντησή σου ήταν πράγματι αφοπλιστική. Θα ήθελα να μου μιλήσεις γι`αυτό…

Κρατάω πάντα τα θετικά ακόμη και από αρνητικές καταστάσεις. Μένω στο ότι μέσα από τα “λάθη” (έστω κι αν ο συγκεκριμένος όρος υφίσταται σε άλλες γλώσσες) μαθαίνεις και γίνεσαι καλύτερος. Μένω επίσης στα καλά λόγια που εισέπραξα με δεκάδες αυθόρμητα μηνύματα, αναρτήσεις, δημοσιεύσεις και τηλεφωνήματα από παλιούς και τωρινούς συναδέλφους, διαδικτυακούς φίλους, γνωστούς μου ακόμη και άτομα που δε γνωρίζω προσωπικά.

Η Μαριλένα στη Νίκαια της Γαλλίας.

Πτυχιούχος του Τμήματος Φιλοσοφικής της Σορβόννης, απόφοιτος από το Εργαστήρι Δημοσιογραφίας και πέντε γλώσσες… Διόλου ευκαταφρόνητα προσόντα, κυρίως για ένα χώρο όπου συχνά “ταλαιπωρείται” από έλλειψη μορφωμένων προσώπων. Έχεις νιώσει να σε φθονούν και να σε κοντράρουν συνάδελφοί σου; Αν ναι, πως τους αντιμετωπίζεις;

Η δημοσιογραφία είναι ένα άκρως ανταγωνιστικό περιβάλλον, κυρίως γιατί μεγάλο κομμάτι της δουλειάς έχει να κάνει με την προβολή. Φυσικά κι έχω νιώσει να γίνομαι δέκτης αρνητικών σχολίων και συναισθημάτων. Έχω μάθει με τα χρόνια να μην ασχολούμαι, παρά μόνο με τη δουλειά μου και με ό, τι μπορεί να με βελτιώσει πρωτίστως ως άνθρωπο.

Από τον ελληνικό και διεθνή χώρο, ποιον ή ποια συνάδελφό σου θαυμάζεις περισσότερο και γιατί;

Το έχω ξαναπεί και θα το λέω συνέχεια. Μαρία Καρχιλάκη. Τελεία. Τη λατρεύω! Ξέρει εκείνη. 

Πριν λίγους μήνες, κατά την επίσκεψη της ίσως πιο πολυσυζητημένης πρώην Πρώτης Κυρίας, Carla Bruni Sarkozy, στην Ελλάδα για τις δύο συναυλίες της, είχες μαζί της μια υπέροχη συνέντευξη. Ποια είναι η εντύπωσή σου για εκείνη;

Απλή, άμεση, ζεστή και προσινής. Παθιασμένη με τη δουλειά της, τη ζωή της, τον Σαρκοζί, τα παιδιά της. Μια πραγματική σταρ, καλλιεργημένη, αριστοκρατική. Με αστική ευγένεια και κανένα ίχνος ντίβας.

Η Μαριλένα Γεραντώνη με την Carla Bruni Sarkozy.

Όπως σου αποκάλυψε – η βάση έμπνευσής της είναι η αγάπη. Η δική σου; 

Τι άλλο από την αγάπη; Η αγάπη του παιδιού σου, του συντρόφου σου, των φίλων σου, της κολλητής σου και ό, τι αυτή σημαίνει. Φροντίδα, αλληλοϋποστήριξη, τρυφερότητα, νοιάξιμο, “μοιρασιά”, κατανόηση, γέλιο, χρόνο μαζί… μέσα από αυτό το “οικοσύστημα” συναισθημάτων αντλείς έμπνευση για να προχωράς κάθε μέρα.

“Ένας δειλός είναι ανίκανος να δείξει αγάπη. Αυτό είναι προνόμιο των γενναίων.” έχει πει ο Mahatma Gandhi Στην εποχή μας που κυριαρχεί η κρίση αξιών, ιδανικών και αληθινών συναισθημάτων, πόσο εύκολο είναι να γεννηθεί η ανιδιοτελής αγάπη ανάμεσα σε δυο ανθρώπους ;

Εξαιρετικά σπάνιο, όμως νομίζω ανέκαθεν ήταν σπάνιο να βρεις την ανιδιοτελή αγάπη, γιατί ανέκαθεν υπήρχαν δειλοί άνθρωποι. Η κρίση απλά ξεγύμνωσε τους χαρακτήρες. 

“Το μεγαλύτερο ψέμα:`Σ`αγαπώ`.” υποστηρίζει  ο Αμερικανός ψυχίατρος και συγγραφέας Gordon Livingston. Πότε λες “Σ`αγαπώ”;

Κάθε μέρα. Πως γίνεται να μη το λες κάθε μέρα σε αυτούς που αγαπάς; 

Στις σημαντικές  αποφάσεις της ζωής σου, σε κυριεύει η λογική ή το συναίσθημα;

Η λογική του συναισθήματος θα έλεγα. Το ένστικτο δηλαδή. Και δε με έχει προδώσει ποτέ, σε αντίθεση με τη λογική. Όσο κι αν ακούγεται παράξενο.

Η Μαριλένα με την αγαπημένη της μητέρα…

Ποιός είναι ο ρόλος του έρωτα στη ζωή σου και μέχρι πού θα έφτανες για έναν μεγάλο έρωτα;

Ο έρωτας σε πάει ψηλά. Σε ισορροπεί και σε γεμίζει όταν είναι αμοιβαίος. Σε βουλιάζει, όταν είναι μονόπλευρος ή ανεκπλήρωτος. Νιώθεις δύναμη όταν τον ζεις, ανασφαλής όταν τον χάνεις… είναι “γένους ανυπεράσπιστου” λέει η Δημουλά… Για μένα είναι μαγεία. Γιατί σε μεταμορφώνει, σε κάνει να ανακαλύψεις τον εαυτό σου. Να νιώθεις ζωντανός. Θα έφτανα στην άκρη του κόσμου. 

Πιστεύεις ότι ο έρωτας έχει διάρκεια και αν λήξει μπορεί να αναγεννηθεί;

Πιστεύω ότι δεν διαρκεί για πάντα όμως η ομορφιά του βρίσκεται στην προσωρινότητά του. Δεν ξέρω αν μπορεί να αναγεννηθεί… ξέρω ότι μπορεί να μεταμορφωθεί σε πολύ δυνατή αγάπη. 

“Οι άντρες αγαπάνε λίγο και συχνά, ενώ οι γυναίκες πολύ και σπάνια.”είναι τα λόγια του Jean-Jacques Rousseau. Συμφωνείς ;

Δεν πιστεύω σε αξιώματα. Πιστεύω στους ανθρώπους. 

Από τις εμπειρίες που είχες έως σήμερα, υπάρχει κάτι για το οποίο έχεις μετανιώσει ;

Έχω μετανιώσει για φιλίες και σχέσεις στις οποίες επένδυσα συναισθηματικά και με πρόδωσαν. Έχω μετανιώσει για ανθρώπους στους οποίους δεν έβαλα όρια.

Ποιά είναι η μεγαλύτερή σου φοβία;

Κάποια συνθήκη που μπορεί να αλλάξει ξαφνικά τη ζωή μου.

Η Μαριλένα  Γεραντώνη με τον Μανώλη Κωστίδη.

και…με την Εύα Αντωνοπούλου.

Τι απεχθάνεσαι περισσότερο από όλα στη ζωή σου;

Την υποκρισία. Και πλέον δεν προσποιούμαι. Όταν την εντοπίζω, φεύγω.

“Αδιαφορώ για τη δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ.” έχει πει ο Μεγάλος Μάνος Χατζιδάκις. Τι είναι για σένα η δόξα;

Ματαιότητα.

Ποιο στίχο ποιήματος ή τραγουδιού αγαπάς περισσότερο και γιατί;

“Μου ‘ταξες ταξίδι να με πας

Όσο μακριά ο κόσμος φτάνει”…

…εικόνες και συναισθήματα στη “διαπασών”. Γι’αυτό.

Ποιοι είναι οι ήρωές σου στην πραγματική ζωή;

Η κόρη μου.

Σε ποια λάθη δείχνεις τη μεγαλύτερη επιείκεια;

Στα λάθη που γίνονται μέσα από την προσπάθεια για την κατάκτηση ενός στόχου. 

 Τι είναι για εσένα  ευτυχία;

Ευτυχία είναι το χαμόγελο της κόρης μου, η πρώτη καλημέρα στο κινητό από τον σύντροφό μου, τα σχέδια για το επόμενο ταξίδι, το ηλιοβασίλεμα στη Τζιά…

Αν είχες μόνο μία συμβουλή να δώσεις στην κόρη σου, ποια θα ήταν αυτή;

Πως δεν υπάρχει τίποτα που δεν μπορεί να καταφέρει, αρκεί να το βάλει στο μυαλό της και να πιστεύει στον εαυτό της. Της το λέω συνέχεια.

Αγαπημένο μου motto  είναι τα λόγια του Albert Camus : “Η αλήθεια και η ελευθερία είναι απαιτητικές ερωμένες γι`αυτό κι έχουν λίγους εραστές”. Το δικό σου;

Η ευτυχία είναι μια σκάλα που δεν μπορείς να την σηκώσεις με τα χέρια στις τσέπες.