Θοδωρής Νικολάου | Θα έκανα τα πάντα, με τρέλα, για έναν μεγάλο έρωτα.

Όταν μου πρότειναν συνέντευξη μαζί του, ομολογώ ότι αρχικά ήμουν σκεπτική, καθώς δεν είχε τύχει ν’ακούσω κάτι για εκείνον. Πριν ακόμη διαβάσω το βιογραφικό του, με περιέργεια πάτησα κλικ για να δω το videoclip του νέου του τραγουδιού, με τίτλο: Ομπρέλα και σκηνοθέτη τον εξαιρετικό Νίκο Σούλη. Ένας νεαρός, γοητευτικός άνδρας εκφράζει τον πληγωμένο και συγχρόνως γενναίο έρωτά του, με την αισθαντική φωνή και με τη γλώσσα του σώματός του. Είναι μόνος του -δίχως να τον πλαισιώνει κάποια γυναίκα όπως ίσως περίμενε κανείς-. Ένα ασπρόμαυρο «τοπίο» όπως ακριβώς είναι η καρδιά του, ταιριάζει απόλυτα στην ιστορία που μας διηγείται ο πρωταγωνιστής του.

«Δε θα φοβηθώ της καρδιάς την τρέλα τη μεγάλη.

Πρώτος θα σταθώ,να θυσιαστώ…» τραγουδά κι ενώ με έχει συνεπάρει με την εκφραστική ερμηνεία του και την όμορφη μελωδία του τραγουδιού του, νιώθω συγκίνηση με τους στίχους που ακολουθούν και που μου λύνουν την απορία για τον τίτλο…

Προτιμώ να μην αποκαλύψω τί θέλει να πει με αυτό, για να σας δώσω ένα πρώτο κίνητρο να ακούσετε κι εσείς το τραγούδι. Από ένα καλλιτέχνη που ξεκίνησε με σταθερά βήματα την πορεία του στον καλλιτεχνικό χώρο, που έχει ήδη συνεργαστεί με καταξιωμένους ερμηνευτές -ανάμεσά τους ο Παντελής Θαλασσινός που συμμετέχει στο δίσκο του-και θεωρώ ότι θα μας απασχολήσει ιδιαίτερα τα επόμενα χρόνια… Δεν είναι μόνο το ταλέντο του, αλλά το ότι συνδυάζει με το δικό του μοναδικό τρόπο, το σύγχρονο με το κλασικό, δείχνει σεβασμό σ’εκείνους που έγραψαν την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, έχει ήθος, ευγένεια, αξίες και ιδανικά. Ο λόγος για το Θοδωρή Νικολάου, ο οποίος μου μίλησε για τη νέα του δισκογραφική δουλειά, τις συνεργασίες του και μοιράστηκε μαζί μου τις σκέψεις του για τη ζωή, τον έρωτα, αλλά και τα όνειρά του.

-Πρόσφατα κυκλοφόρησε ο πρώτος σου προσωπικός δίσκος με τίτλο «Ομπρέλα». Θα ήθελα να μου μιλήσεις γι’αυτό και τις συνεργασίες σου.

-Η “Ομπρέλα” είναι ο πρώτος μου προσωπικός δίσκος, που κυκλοφορεί εδώ και λίγο καιρό από την MLK.

Ο δίσκος περιλαμβάνει δέκα (10) τραγούδια σε μουσική των Θοδωρή Λαχανά, Αντώνη Μιτζέλου, Νίκου Αντύπα, Νεκτάριου Μπήτρου και σε στίχους των Μιχάλη Γκανά, Ηλία Κατσούλη, Πένυς Παπαδάκη, Νεκτάριου Μπήτρου και Θοδωρή Λαχανά, καθώς και μία δική μου σύνθεση, το βασικό θέμα της ταινίας μικρού μήκους του Αντώνη Κωνσταντουδάκη με τίτλο ” Έψιλον”. Ο δίσκος έγινε με την επιμέλεια παραγωγής της Πέγκυς Καλλίρη, του Μάνου Μιχαηλίδη και δικής μου, και συμμετείχαν σε αυτόν σημαντικοί μουσικοί, οι Γιώργος Παπαχριστούδης, Θύμιος Παπαδόπουλος, Βαγγέλης Καρίπης, Δημήτρης Μπέλλος, Λευκή Κολοβού,Χρήστος Περτσινίδης, Δημήτρης Μαργιολάς, Κυριάκος Γκουβέντας, Θανάσης Σοφράς, Πάνος Δημητρακόπουλος, Νίκος Ράλλης και ο Haig Yazdjian παίζοντας ούτι στο “Σου το πα, θέλει δύναμη”.Συμμετείχαν όμως και οι φίλοι μου, οι Νίκος Γιαννάκης, Στάθης Μαραγκός, Γιώργος Μούρτος, Χρήστος Σύγγελος και Θοδωρής Δ. Νικολάου, συνοδοιπόροι όλα αυτα τα χρόνια στις πρώτες μου εμφανίσεις και παραστάσεις.Η ηχογραφήσεις έγιναν στα studio Decibel, Minus Two και Subway με ηχολήπτες τους Δημήτρη Μπέλλο, Δημήτρη Σταματίου και Βαγγέλη Σαπουνά αντίστοιχα.Το mastering έγινε στο studio Sweetspot από τον Γιαννη Χριστοδουλάτο.

-Στο δίσκο συμμετέχει και ο εξαιρετικός Παντελής Θαλασσινός που τραγουδάει μαζί σου στο «Μαύρο τρυγόνι», ένα όμορφο τραγούδι σε στίχους του αείμνηστου Ηλία Κατσούλη. Πώς ήταν η καλλιτεχνική συνύπαρξη μαζί του;

  -Το “Μαύρο Τρυγόνι” είναι η ιστορία του συγγραφέα και δημοσιογράφου Μιχαήλ Μητσάκη (Μέγαρα 5/8/1868 – Αθήνα 6/6/1916), ενός εκ των σημαντικότερων εκπροσώπων της Νέας Αθηναικής σχολής, ο οποίος όμως ταλαιπωρήθηκε από ψυχικές ασθένειες και νοσηλεύθηκε στο Δρομοκαΐτειο φρενοκομείο.Ο – πάντα – ευαίσθητος Ηλίας Κατσούλης, αυτός ο εξαιρετικός ποιητής και άνθρωπος του τραγουδιού μας, που συνεχίζει, αν και απών, να συγκινεί, εμπνεύστηκε από την ιστορία του Μητσάκη και έγραψε ένα ποίημα με τίτλο “Η μάνα του Μιχαήλ Μητσάκη ( Μαύρο τρυγόνι ) “.Ο Νεκτάριος Μπήτρος έντυσε με μία όμορφη μελωδία τους στίχους και δε θα μπορούσε να υπάρξει ιδανικότερος ερμηνευτής από τον Παντελή Θαλασσινό, αδελφικό φίλο και συνεργάτη του εκλιπόντος στιχουργού, ο οποίος με ιδιαίτερη θέρμη δέχθηκε να συντραγουδήσουμε, εκπληρώνοντάς μου έτσι ένα όνειρό μου, να τραγουδήσουμε μαζί.Απλός, προσιτός και δίπλα στους νέους τραγουδιστές και μουσικούς, ο Παντελής Θαλασσινός είναι ένας ξεχωριστός ερμηνευτής και δημιουργός, και ήταν μεγάλη μου χαρά και τιμή, η συνεργασία μου μαζί του.

-«Ομπρέλα». Ένας τίτλος με συμβολική , νομίζω, σημασία. Τι είναι για σένα η «ομπρέλα»;

 -Ο τίτλος του δίσκου, “Ομπρέλα” δεν είναι μία τυχαία επιλογή.

Το ομώνυμο τραγούδι των Θοδωρή Λαχανά και Νεκτάριου Μπήτρου είναι το πρώτο τραγούδι που άκουσα στο studio του Δημήτρη Μπέλλου.

Επίσης η ομπρέλα, που μπορεί να σε προστατέψει από τη βροχή και τον ήλιο, είναι ένα αντικείμενο που κρατώντας το, μπαίνεις σε ένα δικό σου κόσμο, προστασίας, διαχωρίζοντας τον εαυτό σου από τη μαυρίλα της πραγματικότητας.

Τέλος, κλείνοντάς την, η ομπρέλα μετατρέπεται σε ένα άσφαιρο όπλο που μπορείς με αυτήν να παλέψεις για ιδανικά, αξίες και στόχους.

-Πίσω από τη σκηνοθεσία του ευρηματικού videoclip της «Ομπρέλα», βρίσκεται ένας άνθρωπος με μεγάλη εμπειρία στο χώρο… Ο κ. Νίκος Σούλης. Ποια είναι τα στοιχεία που ξεχωρίζεις σε αυτό και ποιες οι συμβουλές του για να οδηγηθείτε σε αυτό το εξαιρετικό αποτέλεσμα;

 -Ο Νίκος Σούλης, με λαμπρή πορεία στο χώρο, είναι εκείνος ο σημαντικός σκηνοθέτης που, χρόνια τώρα, οπτικοποιεί τα τραγούδια μας και τις παραστάσεις μας.Ήθελα να είναι αυτός που θα ασχοληθεί με την “Ομπρέλα” και έτσι έγινε. Σοβαρός, γλυκός και υπομονετικός, δούλεψε πολύ μαζί μου και είδε σε μένα κάτι, που εγώ δεν θα μπορούσα ποτέ να το δω. Η ιδέα του, με εμένα πρωταγωνιστή στο video clip ως χορευτή, με ξένισε, σχεδόν με φόβησε.Όμως, με τη βοήθεια της φίλης μου, και εξαιρετικής χορογράφου, Τατιάνας Λοβέρδου, η οποία μου απενοχοποίησε τις σύγχρονες κινήσεις χορού στα μάτια μου, και την εμπειρία του Νίκου στην σκηνοθετική καθοδήγηση και στο μοντάζ, νομίζω καταφέραμε κάτι όμορφο.Τον ευχαριστώ πολύ για όλα, πάνω απ` όλα όμως για τη φιλία του.

-Γεννήθηκες και μεγάλωσες στην Πάτρα. Ποιο ήταν το κίνητρό σου να ασχοληθείς με το τραγούδι και πότε ξεκίνησε αυτό;

-Το κίνητρό μου να ασχοληθώ με το τραγούδι ήταν η ανάγκη της έκφρασης μέσω αυτού.Ανάγκη να εκφράσω συναισθήματα, τραγουδώντας για τον έρωτα και την αγάπη, αλλά και ανάγκη για άρθρωση πολιτικού λόγου μέσα από το τραγούδι και τη μουσική, με σκοπό την ευαισθητοποίηση και αφύπνιση του ακροατή για τη συνεχή διεκδίκηση βασικών ιδεών και αξιών (ειρήνη, ελευθερία, παιδεία, ισότητα, ισονομία, δικαιοσύνη).

Η ενασχόλησή μου όμως με το τραγούδι ήρθε, μάλλον, κάπως τυχαία.

Ήταν το 2005, όταν μία καλή μου φίλη από την Πάτρα, πολύ καλή τραγουδίστρια, έψαχνε ένα στέκι για να τραγουδάει.Εγώ σύχναζα στο “Σολ”,έτσι λεγόταν.Ένα όμορφο μαγαζί, μικρό και θαυματουργό.Της το πρότεινα και πήγα μαζί της, παίζοντάς της πιάνο, για να την ακούσει ο ιδιοκτήτης.Του αρέσαμε και οι δύο, και έτσι, ξεκίνησα να παίζω πιάνο, κάνοντας δεύτερες και λέγοντας δύο – τρία τραγούδια για να ξεκουράζω τη φίλη μου.Το τραγούδι δεν άργησε να γίνει ο τρόπος έκφρασης που με γέμιζε. Έτσι, το σπουδάζω μέχρι σήμερα με σκοπό να μπορώ να αποδίδω τα αγαπημένα μου τραγούδια όσο πιο άρτια μπορώ.

-Όταν ήσουν παιδί ακόμη, υπήρχε καποιος καλλιτεχνης που θαυμαζες ιδιαίτερα και αν ναι ποιο τραγούδι του ξεχώρισες;

 -Οι δύο “Μάνοι” του τραγουδιού μας (Χατζιδάκις και Λοΐζος) ήταν αυτοί που ξεχώρισα από μικρός, κυρίως λόγω της μελαγχολικής ευαισθησίας των τραγουδιών τους.Μου άρεσε πολύ όμως και ο Μίκης Θεοδωράκης, του οποίου τα τραγούδια αναπτέρωναν το ηθικό μου και μου δημιουργούσαν εκείνο το αγωνιστικό συναίσθημα για πάσα διεκδίκηση αξιών και ιδανικών. Φυσικά, ως εν δυνάμει τραγουδιστής, θαύμαζα καλλιτέχνες με σπουδαίες φωνές. Τον Γρ. Μπιθικώτση, τον Στ. Καζαντζίδη, τον Γ. Νταλάρα, τη Β.Μοσχολιού, τη Χ. Αλεξίου, τη Δ.Γαλάνη. Το πρώτο τραγούδι που ήθελα να ακούω, κάθε φορά που ταξίδευα με τους γονείς μου, ήταν το “Παπάκι” του Νικόλα Άσιμου.Σίγουρα δεν είχα καταλάβει την αξία του και είμαι σίγουρος ότι οι “παιδικές” του αναφορές, κέντρισαν το ενδιαφέρον μου. Εκείνο όμως το τραγούδι που ξεχώρισα από μικρός και που μέχρι σήμερα, όταν το ακούω, συγκινούμαι, είναι το “Μη μου θυμώνεις μάτια μου” του Σταύρου Κουγιουμτζή, σε εκείνη τη μαγική, οριακή τρίτη εκτέλεση του 1975 και την καθιέρωσή του ως “τεσσάρι” (4/4).

-Έχεις τραγουδήσει μαζί με τους κυρίους Βασίλη Λέκκα, Γεράσιμο Ανδρεάτο και Χρόνη Αηδονίδη. Θα ήθελα να μου πεις ποιο «μάθημα» έχεις πάρει από τον καθένα. 

-Παρατηρώντας τους, αποκομίζεις το σημαντικότερο μάθημα, χωρίς να χρειαστεί να μιλήσεις μαζί τους, μία ουσιαστική στάση ζωής.Σπουδαίοι καλλιτέχνες και οι τρείς, παραμένουν προσγειωμένοι και χωρίς ίχνος έπαρσης, και είναι πάντα έτοιμοι να βοηθήσουν νέους και νέες που κάνουν τα πρώτα τους βήματα στο τραγούδι. Αυτό βέβαια που μου αρέσει, όταν βρίσκομαι κοντά σε ανθρώπους με τέτοια διαδρομή, είναι να μου αφηγούνται ιστορίες από την πορεία τους στο χώρο, ιστορίες που κρύβονται πίσω από το κάθε τραγούδι, ιστορίες για τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκαν.Τέτοιες ιστορίες άκουσα και από αυτούς, ιστορίες που κρατώ φυλαγμένες μέσα μου, σαν ένα ακριβό δώρο.

-Κάποιοι συγκρίνουν τη φωνή σου με αυτή του εξαίρετου Γιώργου Νταλάρα. Τί έχεις να πεις γι’αυτό;

-Ομολογώ ότι με ξαφνιάζεις.Δεν το έχω ξανακούσει και σίγουρα, κάτι τέτοιο, δεν ισχύει.Και δεν θα ήταν κολακευτικό για τον ίδιο, να μπούμε σε μία τέτοια διαδικασία σύγκρισης.Μία σύγκριση με έναν νέο τραγουδιστή, που ακόμα ψάχνει τη φωνή του και τα πατήματά του στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού.Θα ήταν αστείο!Δε θα μπω στη διαδικασία να εκθειάσω έναν τόσο σπουδαίο μουσικό και τραγουδιστή.Τα πεπραγμένα της δουλειάς του, εδώ και 50 χρόνια, είναι αρκετά για να χαρακτηρίσουν την αξία του και τη σημαντικότητά του.Μακάρι στο μέλλον, η όποια σύγκριση μαζί του, να αφορά στο κομμάτι εκείνο της προσφοράς, της εργατικότητας, της προσήλωσης και της σοβαρότητας με την οποία ο ίδιος αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει το τραγούδι μας. Και αν μου επιτρέπεις, με αφορμή την ερώτησή σου, θα ήθελα να πω κάτι. Είναι διαφορετικό να θαυμάζεις έναν καλλιτέχνη, ο οποίος μπορεί να λειτουργεί και ως πρότυπό σου, και διαφορετικό να ταυτίζεσαι μαζί του ή ακόμα και  να τον μιμείσαι.Ο καθένας έχει, και πρέπει να έχει, την δική του προσωπικότητα, τη δικιά του φωνή, και να ξεχωρίζει για αυτά.Αυτό είναι εξάλλου και το μεγαλείο της τέχνης. Θα χρειαστεί για παράδειγμα να τραγουδήσω το “Στα περβόλια” σε επερχόμενο αφιέρωμα με τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη.Ένα, ομολογουμένως, δύσκολο και απαιτητικό τραγούδι.Σαν τον Γρηγόρη Μπιθικώτση δε θα το τραγουδήσω.Όχι γιατί δεν έχω καλή φωνή, αλλά γιατί είμαστε δύο πολύ διαφορετικοί τραγουδιστές.Θα προσπαθήσω να το “αγγίξω” με το δικό μου τρόπο, σεβόμενος όμως την πρώτη, αξεπέραστη εκτέλεση, κρατώντας τη δωρικότητα που χρειάζεται ένα τέτοιο τραγούδι, και χωρίς πολλές – πολλές φιοριτούρες.Ο Μπιθικώτσης δηλαδή θα λειτουργήσει σαν ο καλύτερος οδηγός, και εγώ θα πρέπει να βρω τον Νικολάου μέσα στο τραγούδι.Με μουσικότητα, σεβασμό και αισθητική.

-Στις αποφάσεις σου σε κυριεύει η λογική ή το συναίσθημα;

-Το μέτρο και των δύο.Η λογική δεν μπορεί να μείνει ανεπηρέαστη από το συναίσθημα, αλλά ούτε και το συναίσθημα μπορεί να είναι τελείως άλογο.

-«Τι είν’ αυτό που το λένε αγάπη» λέει ο στίχος ενός αγαπημένου τραγουδιού που σε έχω ακούσει να ερμηνεύεις. Τι είναι για σένα η αγάπη;

-Η κινητήριος δύναμη για όλα.Το βασικό συστατικό της ζωής, της ανθρώπινης ύπαρξης.          “Η αγάπη όλα τα υπομένει,

      η αγάπη όλα τα ελπίζει.       Δίνει ζωή στην οικουμένη       κι η γη γυρίζει…”

-Πιστεύεις ότι ο έρωτας έχει διάρκεια και αν λήξει μπορεί να αναγεννηθεί;

-Πιστεύω ότι τίποτα δεν τελειώνει, αν εμείς οι ίδιοι δεν το εγκαταλείψουμε.

 –Τι χρειάζεται για να γίνει ο έρωτας αγάπη; Πόσο δύσκολο είναι κατά τη γνώμη σου;

-Χρειάζεται να έχεις ανοιχτή καρδιά, τίποτε άλλο.Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι;!

-«Κι όλο προσπαθώ

να σηκώσω το κεφάλι πάλι

δε θα φοβηθώ της καρδιάς

την τρέλα τη μεγάλη.» τραγουδάς με την «Ομπρέλα» σου… Αφήνεσαι στην τρέλα της καρδιάς και μέχρι που θα έφτανες για ένα μεγάλο έρωτα;

-Η τρέλα της καρδιάς μας, είναι και η τρέλα του μυαλού μας.Αφήνομαι στην τρέλα αυτή.Μου το υπαγορεύει και το συναίσθημα και η λογική μου.Έτσι θα έκανα τα πάντα, με τρέλα, για έναν μεγάλο έρωτα.

 –«Στον εγωισμό δε θ’ αφήσω τώρα τη σκυτάλη»… Πόσο μπορεί να «δηλητηριάσει» ο εγωισμός μια ερωτική σχέση;

 -Ο εγωισμός είναι το δηλητήριο κάθε ανθρώπινης σχέσης, αλλά και υπεύθυνος πολλών δεινών στην ιστορία του ανθρώπου.

-Από τις εμπειρίες που είχες έως σήμερα, υπάρχει κάτι για το οποίο έχεις μετανιώσει ;

-Κυρίως για λάθος συμπεριφορές και επιλογές μου.Δε θα άλλαζα όμως κάτι από όλα αυτά.Μαθαίνουμε από τα λάθη μας, ανδρωνόμαστε και γινόμαστε καλύτεροι.

-Ποιά είναι η μεγαλύτερή σου φοβία;

-Ο χρόνος που περνά και ο θάνατος.

-Τί απεχθάνεσαι περισσότερο από όλα στη ζωή σου;

-Το ψέμα, την επικράτηση του παράλογου ως κυρίαρχη μορφή στη ζωή μας, και την αγένεια.

 –Ποιον στίχο ποιήματος ή τραγουδιού αγαπάς περισσότερο και γιατί;

-“Τα μαγικά σου βράδια, σκουπίδια και ρημάδια.        Σκυλάδικα.Σκοτάδια.        Της ψήφου τα στραβάδια, του γήπεδου κοπάδια σου κλέβουνε τα χάδια.        Αρχαία μεγαλεία, ερείπια σχολεία.        Τ` αγάλματα σωπαίνουν κι οι ποιητές πεθαίνουν.        Που `ναι το φως σου το κρυμμένο, αυτό που χρόνια περιμένω;        Εσύ που λες πως δεν πεθαίνεις, μόνο για λίγο ξαποσταίνεις.        Άντε, κουνήσου, και νυχτώνει.        Και έχουμε μείνει πάλι μόνοι.        Και μη μου πεις ξανά ποιός φταίει και έχουμε μείνει τελευταίοι…”               1991, Γιώργος Ανδρέου, “Η Ελλάδα ταξιδεύει”, χωρίς σχόλια…

 –Αν είχες τη δυνατότητα να συνομιλήσεις με τον μεγάλο Μάνο Χατζιδάκι, τί θα ήθελες να τον ρωτήσεις ;

-Τα πάντα.Θα ήθελα να είμαι κλεισμένος σε ένα δωμάτιο μαζί του για μέρες, χωρίς να νοιάζομαι να ικανοποιήσω τις φυσικές μου ανάγκες, και να συζητούσα μαζί του.Να τον άκουγα να μιλάει για τους ανθρώπους, την κοινωνία και την τέχνη. Ο Μάνος Χατζιδάκις δεν ήταν σοφός ούτε φιλόσοφος.Ήταν, απλά, ένας ακραία λογικός άνθρωπος.Η σκέψη του και ο λόγος του λείπουν πολύ από τις μέρες μας.Τα τραγούδια του όμως και τα σχόλιά του θα είναι πάντα εδώ να μας τον θυμίζουν.

 –Ποιοι είναι οι ήρωές σου στην πραγματική ζωή;

-Εκείνοι που αγωνίζονται με σθένος, πείσμα και αποφασιστικότητα.Εκείνοι που διεκδικούν, και δεν ανέχονται την αδικία και το παράλογο.Είναι οικογένεια, φίλοι, καθημερινοί άνθρωποι, που νομίζουν ότι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο.

 –«Παραπονεμένα λόγια

έχουν τα τραγούδια μας

γιατί τ’ άδικο το ζούμε

μέσα από την κούνια μας»… Ερμηνεύεις με ιδιαίτερο παράπονο. Ποια είναι η αδικία που σε «πνιγεί» σήμερα;

-Η ίδια η αδικία.Και το παράλογο που έχει γίνει λογικό.Τα είπε καλύτερα ο Μάνος Χατζιδάκις: “Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει […] Η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά […] Η υποταγή ή ο εθισμός σε μια τέτοια συνύπαρξη, ή συνδιαλλαγή, δεν προκαλεί τον κίνδυνο της αφομοίωσης ή της λήθης, του πως πρέπει, του πως οφείλουμε να σκεφτόμαστε, να πράττουμε και να μιλάμε; Αναμφισβήτητα αρχίσαμε να το ανεχόμαστε. Και η ανοχή, πολλαπλασιάζει τα ζώα στη δημόσια ζωή, τα ισχυροποιεί και τα βοηθά να συνθέσουν με ακρίβεια τη μορφή του τέρατος που προΐσταται, ελέγχει και μας κυβερνά. Η μορφή του τέρατος είναι αποκρουστική. Όταν όμως το πρόσωπο του τέρατος πάψει να μας τρομάζει, τότε πρέπει να φοβόμαστε… γιατί αυτό σημαίνει ότι έχουμε αρχίσει να του μοιάζουμε.”

-Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;

-Σ` αυτά που τα ακολουθεί μία ειλικρινής συγγνώμη.

 –Τι είναι για εσένα ευτυχία;

-Η αυτάρκεια στην προσωπική μου ζωή.Υγεία, οικογένεια, φίλοι και συντροφικότητα.

 –Ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα ζωής που έχεις πάρει μέχρι στιγμής;

-Να επιμένω και να υπομένω για όλα.Η ζωή μας θέλει κυνήγι.

 –Ποια είναι τα όνειρά σου- τόσο σε προσωπικό  όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο- και με ποιους καλλιτέχνες θα ήθελες να συνεργαστείς;

-Τα όνειρά μου δεν έχουν ταβάνι.Και οι φιλοδοξίες μου μπορεί να υπερβαίνουν τις πραγματικές μου δυνατότητές.

Παρόλα αυτά, θα ήθελα να μπορώ να ασχολούμαι με τη μουσική κάθε ώρα και στιγμή.Μελετώντας, κάνοντας πρόβες, δημιουργώντας στο στούντιο, τραγουδώντας στη σκηνή και φυσικά να συνεργαστώ είτε στο στούντιο είτε στη σκηνή με ανθρώπους που κάνουν τέχνη τη μουσική και το τραγούδι.Και στην προσωπική μου ζωή όμως, το ίδιο ισχύει.Επιζητώ το καλύτερο για μένα.Σας είπα!Η ζωή θέλει κυνήγι!

 –Υπάρχει κάτι άλλο που θα ήθελες να  να προσθέσεις για τη δουλειά, τη ζωή σου ή οτιδήποτε άλλο;

-Venceremos, κάποια στιγμή!

-Σ’ευχαριστώ πολύ Θοδωρή.

-Κι εγώ ευχαριστώ πολύ!