On the Road με τον Άρη Τερζόπουλο

«Ο τελευταίος πρίγκιπας των εκδόσεων» – η φράση μου είχε μείνει στο μυαλό από την εποχή της εφηβείας μου. Είχα δει το όνομά του τυπωμένο τόσες φορές, είχα διαβάσει τόσα editorials στα περιοδικά του, που όταν άκουγα το όνομα Τερζόπουλος, συνειρμικά κολλούσα και το Άρης μπροστά.

«Άρης, ο θεός του πολέμου;  Ή Άρης από το Αριστείδης;», τον ρώτησα τη μέρα που τον γνώρισα.

«Άρης, σκέτος», απάντησε.

Έπειτα μιλήσαμε για ταξίδια. Στον κόσμο και στον εαυτό μας. Από αυτά που ποτέ δεν επιστρέφεις ο ίδιος. Φεύγοντας , εκείνη τη μέρα, είχα την αίσθηση ότι μόλις είχα γνωρίσει έναν πολύ σπουδαίο άνθρωπο. Μου θύμισε ένα παλιό αγγλικό ρητό που λέει: “He who travels far knows much”.

[«Μα θα βάλεις δική μου συνέντευξη στο δικό μου μέσον;» με ρώτησε με την χαρακτηριστική του ηρεμία. «Θα βάλω αποσπάσματα από την πρώτη μας συνάντηση, από εκείνη τη φοβερή συζήτηση πάνω στα ταξίδια», του λέω μ’ ένα χαριτωμένο βλεφάρισμα, «και δεν θα γράψω τίποτα για σένα και τα χαρίσματά σου,  για το πόσο καλός, γενναιόδωρος, ειλικρινής, οξυδερκής, δημιουργικός, καλλιεργημένος, κοσμοπολίτης είσαι», συνέχισα με το ίδιο βλεφάρισμα. ] 

Ιδού λοιπόν, η συζήτηση, αυτούσια.

–  Τι θυμάσαι από το πρώτο σου ταξίδι?

Δεν θυμάμαι σχεδόν τίποτα, πέραν του ότι μπήκα σ’ ένα αεροπλάνο και πήγα στην Κέρκυρα. Ήμουν τεσσάρων ετών. Πηγαίναμε οικογενειακώς να επισκεφθούμε κάποιους συγγενείς. Επίσης θυμάμαι ότι σε αυτό το ταξίδι είδα τον πρώτο θάνατο. Ήταν ένας ηλικιωμένος που πέθανε εκεί και δεν καταλάβαινα τι σημαίνει αυτό. Αλλά η πιο έντονη ανάμνηση ήταν το αεροπλάνο. Ποιος ξέρει και με τι αεροπλάνο πήγαμε, με κουπιά θα ήταν…

–  Ποιό ήταν το καλύτερο ταξίδι σου απ’ όλα τα ταξίδια που έχεις κάνει;

Υπάρχουν ταξίδια που ήταν πολύ έντονα για συναισθηματικούς λόγους, κι άλλα που είναι έντονα για την ομορφιά του ίδιου του τόπου. Συγκεκριμένα, είναι δύο πολύ εντυπωσιακές διαδρομές, που μακάρι να μπορέσει κανείς να τις κάνει στη ζωή του για ν’ απολαύσει την ομορφιά τους. Η μια είναι στην Αίγυπτο, από το Λούξορ ως το Ασουάν με ποταμόπλοιο, από τα πιο γοητευτικά ταξίδια, νιώθεις σαν να ζεις σε βιβλίο της Αγκάθα Κρίστυ. Και η άλλη, καταπληκτική διαδρομή είναι από το Λος Άντζελες ως το Σαν Φραντζίσκο, από το Route No  1, που γύρισε ο Χίτσκοκ το Vertigo και που έχει γυριστεί κι ένα μέρος από το Βασικό Ένστικτο. Φανταστικό τοπίο, το οποίο θυμίζει και λίγο με Ελλάδα. Επίσης, έχω μια μεγάλη αγάπη για την Τοσκάνη. Κοιτάς τα τοπία της, τη φύση, κι έχεις την αίσθηση ότι τα έχουν ζωγραφίσει όλοι εκείνοι οι μεγάλοι Ιταλοί ζωγράφοι.

Ασσουάν, Αίγυπτος

-Σιένα, Τοσκάνη

Route No 1

  Σε ποια πόλη/χώρα θα μπορούσες να ζήσεις απ’ όσες έχεις επισκεφθεί?

Στη Νέα Υόρκη.

–  -Γιατί;

Κάτι μου πηγαίνει στη Νέα Υόρκη, ότι είναι λίγο άναρχη, όπως είναι και η Ελλάδα. Νιώθω μια οικειότητα, που δεν νιώθω σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις, παρότι η κουλτούρα τους είναι πιο κοντά σε μας.

– 

Νέα Υόρκη

Τι αναζητάς όταν ταξιδεύεις?

Έχω κάνει πολλά ταξίδια που είχαν σχέση με τη δουλειά μου. Όταν είναι να επιλέξω το μέρος που θα πάω, δεν ξέρω… μ’ ενδιαφέρει κυρίως το ταξίδι για το ταξίδι. Με την έννοια του ότι φεύγεις από τις καθημερινές σου συνιστώσες, οι οποίες προσδιορίζουν κι ένα είδος ασφάλειας. Με το ταξίδι χάνεις πρόσκαιρα αυτήν την ασφάλεια, αφήνεις την υπάρχουσα πραγματικότητα και μπαίνεις σε μια καινούργια πραγματικότητα. Υποθέτω ότι η βαθύτερη αιτία που ταξίδευα πολύ, ήταν αυτή η ανάγκη του να χάνω για λίγο τις καθημερινές μου αναφορές.

–  Τα ταξίδια μας βοηθούν να καταλάβουμε καλύτερα τον κόσμο?

Πάρα πολύ, εννοείται. Γιατί βλέπουμε άλλους πολιτισμούς, πως ζουν, πως χτίζουν τις πόλεις τους, πως κυκλοφορούν, πως συμπεριφέρονται ο ένας στον άλλον. Ο καλύτερος τρόπος για να μάθεις τον κόσμο είναι να ταξιδεύεις.

–  Άνθρωπος / τοπίο / εμπειρία που θα θυμάσαι για πάντα από κάποιο ταξίδι?

Την πρώτη φορά που πήγα στη Ν. Υόρκη, που περπατούσα κοιτάζοντας προς τα πάνω. Μου έκαναν πολύ ωραία εντύπωση οι ουρανοξύστες, περίμενα να δω και τον Σούπερμαν να πετάει, αλλά δεν τον πέτυχα – έλειπε. Αλλά όπως μου αρέσουν οι μεγάλες πόλεις και τα μεγάλα κτίρια, το ίδιο μου αρέσει και η έρημος. Ή οι δρόμοι που δεν βλέπεις το τέλος τους, όπως αυτοί σε κάποια αμερικάνικα τοπία, που πάνε ως εκεί που βλέπει το μάτι.

–  Που ονειρεύεσαι να ταξιδέψεις?

Δεν ονειρεύομαι να πάω κάπου. Δεν ονειρεύομαι ταξίδια. Το πιο ενδιαφέρον ταξίδι που έκανα ως τώρα, ήταν να φτάσω εκεί που μένει ο εαυτός μου.  Αυτό που εισπράττω από το εσωτερικό μου ταξίδι, μου αρκεί. Το μόνο που χρειάζομαι κάθε τόσο είναι να φεύγω μόνος μου, κάπου, για λίγο. Να εξαφανίζομαι για λίγες ώρες ή για λίγες μέρες. Ο κινηματογράφος μαζί με τα ταξίδια είναι ο μόνος τρόπος για να μην σκέφτομαι ότι έχει σχέση με τον εαυτό μου και τη ζωή μου. Γι αυτό τρέχω λίγο καμιά φορά ώστε να αναγκάζομαι να προσέχω μόνο το δρόμο. Μου είναι χρήσιμο και ίσως απαραίτητο, για κάποιες ώρες ή για κάποιες μέρες-δύσκολο αυτό- να μην έχω σχέση με μένα και το παρελθόν μου. Το παλιότερο ή και το πιο πρόσφατο. Είναι δεσμευτικό να είμαι συνέχεια εγώ.

  Το επόμενο ταξίδι σου?

Θα πάω με το αυτοκίνητο στον Αχέροντα, γιατί γράφω ένα βιβλίο, που περιέχει μια σκηνή που διαδραματίζεται εκεί και θέλω οι περιγραφές να είναι ακριβείς. Ξέρω ότι είναι ωραία εκδρομή και είναι καιρός τώρα που θέλω να επισκεφθώ αυτά τα μέρη. Είναι το ποτάμι που σύμφωνα με την Μυθολογία, οι νεκροί περνούσαν στον άλλο κόσμο. Υπάρχει κι ένας βαρκάρης εκεί, που τους περνούσε απέναντι. Θα έχει ενδιαφέρον να συζητήσουμε τα επαγγελματικά του.

Αχέροντας

–  Η πρώτη εικόνα που σου έρχεται στο μυαλό στο άκουσμα της λέξης «ταξιδεύοντας».

Τ’ αεροδρόμια. Μου αρέσει πολύ η ατμόσφαιρα των αεροδρομίων. Οι αναμονές, οι ανακοινώσεις, οι ήχοι, οι άνθρωποι που πάνε κι έρχονται, κουβαλώντας μαζί τους τα βιώματά τους, αφήνοντας το ίχνος τους. Το ίχνος από το πέρασμά μας.

–  Αν το ταξίδι ήταν μουσικό κομμάτι, ποιο θα ήταν?

Το Eclipse των Pink Floyd

–  Αν ήταν φαγητό?

Μια ωραία γαλλική κις λορεν.

–  Αν ήταν πίνακας ζωγραφικής?

Χμ…τι περίεργο! Μου έρχεται στο μυαλό ο Βαν Γκόγκ. Τα χρυσάνθεμα κι οι ουρανοί του.

–  Πώς θα όριζες την έννοια του  ταξιδιού με πέντε λέξεις?

Life is just a trip