Φωτεινή Βελεσιώτου | Του έρωτα θα βάλω το πουκάμισο και θα νικήσω δίχως πανοπλία…
Δύο εκπληκτικά ερωτικά τραγούδια- Μέλισσες & Διόδια- μιας γνήσιας ρεμπέτισσας, με φωνή λιτή και δωρική που συναρπάζει.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
* Aπαγορεύεται αναδημοσίευση του κειμένου ή μέρος αυτού, από άλλο site / blog.
Φωτεινή Βελεσιώτου
Το πρώτο τραγούδι της που άκουσα ήταν οι “Μέλισσες”. Υπέροχοι στίχοι μιας ιδιαίτερης ιστορίας αγάπης που ερμηνεύει ιδανικά, μια γνήσια ρεμπέτισσα, με την υπέροχη χροιά φωνής. Μια παρουσία εκτός star system που θυμίζει την αξέχαστη Σωτηρία Μπέλλου.
Τότε, αναρωτήθηκα πώς καταφέρνει να συγκινεί και να καθηλώνει με τις ερμηνείες της…
“Ταυτίζομαι με τις μικρές ιστορίες που τραγουδώ, χαρές, πίκρες και έρωτες, Αν δεν μπω μέσα στο τραγούδι, δεν μπορώ να το αποδώσω. Επίσης διακωμωδώ τα λάθη μου, γελάω μαζί τους.” έχει πει σε συνέντευξή της στην Καθημερινή.
Εδώ και χρόνια, πολύς κόσμος τη θαυμάζει και την ακολουθεί σταθερά. Γιατί εκείνη όχι μόνο αφοσιώνεται όταν τραγουδάει, αλλά δίνει και όλο το συναίσθημα που υπάρχει στην ψυχή της…
Ας θυμηθούμε τα δύο υπέροχα τραγούδια που ερμηνεύει, τις “Μέλισσες” και “Διόδια” κι ας αφεθούμε στο ταξίδι που μας οδηγεί… Το πρώτο, μιλά για μια πληγωμένη, μονόπλευρη αγάπη. Για έναν δυνατό έρωτα που ένιωσε η ηρωίδα των συγκινητικών στίχων, η οποία παρά την υπομονή και τις διάφορες δοκιμασίες που πέρασε, δεν κατάφερε να “αγγίξει” εκείνον που επιθυμεί. Ο άνδρας που “πάτησε” τον όρκο τους στον οποίο μόνο εκείνη πίστεψε.
Το δεύτερο τραγούδι, είναι ελπιδοφόρο, γεμάτο όμορφα μηνύματα. Πώς είναι άραγε η ζωή όταν “δεν υπάρχουνε διόδια” και “πέφτει σαν ζεστή βροχή η αγάπη”;
Πόσο υπέροχη είναι η δύναμη της αγάπης που καταφέρνει τα αδύνατα να γίνουν δυνατά; “τα χρώματα ν’ αλλάζουνε”… “τα βουνά να σμίγουν ένα-ένα…” “αγγελοι σαν θνητοί θα σ’ αγκαλιάζουνε…” “εχθροί θα σου μιλούν αγαπημένα”…
Μέλισσες
Στίχοι: Ελένη Φωτάκη
Μουσική: Γιώργος Καζαντζής
Να σε μισήσω είν`αργά αέρας με δροσολογά με κυνηγούν οι μέλισσες κι εσύ που δε με θέλησες.
Τινάζω το βασιλικό να σταματήσω το κακό σ`είχανε δέσει μάγισσες μα πάλι εσύ με ράγισες.
Νυχτώνει βγαίνω να σε βρω σα φεγγαράκι δυο μερώ κλειστά παραθυρόφυλλα να μ`αγαπάς πώς το`θελα.
Θυμάρι ρίχνω στις φωτιές με τυραννούν οι ομορφιές οι ομορφιές οι φόνισσες κι εσύ που με λησμόνησες.
Αν κλάψω μη με φοβηθείς την ένοιωσα και πριν χαθείς μια πίκρα στο ροδόνερο γιατί μ`αρνιόσουν τ`όνειρο.
Θα ρίχνω εκεί που περπατάς τον όρκο μας να τον πατάς κι ας με πονούν οι μέλισσες κι εσύ που δε με θέλησες
Διόδια
Στίχοι: Πόλυς Κυριάκου
Μουσική: Σταύρος Σιόλας
Τώρα θα δεις τα χρώματα ν’ αλλάζουνε και τα βουνά να σμίγουν ένα-ένα. Άγγελοι σαν θνητοί θα σ’ αγκαλιάζουνε εχθροί θα σου μιλούν αγαπημένα.
Τώρα θα πιω νερό απ΄το ποτήρι σου δικά σου θα `ναι πια όσα δεν έχω. Θα σπρώξω ουρανό στο παραθύρι σου κι ό,τι δεν άντεχα θα το αντέχω.
Τώρα θα πιάσω σπίτι στον παράδεισο τσάμπα οικόπεδο σε παράλια. Του έρωτα θα βάλω το πουκάμισο και θα νικήσω δίχως πανοπλία.
Τώρα θα δεις μες στης ψυχής τα υπόγεια τραπέζι με ψωμί, νερό κι αλάτι τώρα που δεν υπάρχουνε διόδια που πέφτει σαν ζεστή βροχή η αγάπη.
