Jazz και Dry martini

Timo Lassy – “Love Bullet” (2015)   Η πρώτη γουλιά θα σε βάλει στο κλίμα. Το ίδιο και οι ξέφρενες νότες από το τενόρο σαξόφωνο του Timo Lassy. Ξαφνικά νιώθεις το πόδι σου να κρατάει τον αχαλίνωτο ρυθμό του μοντέρνου hard bop. Βοηθάει η ηλεκτρική τρομπέτα του Jukka Eskola. Είναι και το μαγικό Wurlitzer του δικού μας «Φούρη» που οδηγεί αβίαστα τις μελωδίες σε νεο-ρετρό μονοπάτια…

Bob Dylan – “Shadows in the Night” (2015)   Ίσως η πιο ιδιαίτερη δουλειά της χρονιάς, μέχρι στιγμής. Ένας φόρος τιμής στον μεγάλο Franky (Sinatra) από τον εμβληματικό τροβαδούρο της εποχής μας. Απίστευτη η εμπειρία του λάγνου, μινιμαλιστικού ήχου πίσω από τη (λιγότερο απ’ ό,τι συνήθως) τραχιά φωνή του Bob.  Πινελιές μνήμης, στιγμές μοναξιάς και ένα λαμπερό, εσωτερικό φως. Στοιχεία που επιβεβαιώνουν για μια ακόμα φορά τον Sinatra και δικαιώνουν τον Dylan: «Θα μείνω κοντά στη μουσική γιατί στο τέλος η μουσική θα κερδίσει». Timeless indeed.

Chiara Pancaldi – “I Walk A Little Faster” (2015)   Πάντα υπάρχει μια Ιταλίδα κάπου εκεί έξω, με άποψη, ατμοσφαιρικό στυλ και φωνή που μαγνητίζει το συναίσθημα.  Όταν μάλιστα στο πιάνο σε συνοδεύει Cyrus Chestnut τα πράγματα παίρνουν από μόνα τους τον σωστό δρόμο. To μείγμα είναι σωστό. Το αποτέλεσμα σε κάνει να γείρεις πίσω και να κλείσεις τα μάτια. Μνήμες από Shirley Horn, ερμηνευτικό βάθος και  το προσεκτικό άγγιγμα του Jeremy Pelt στην παραγωγή του album.

Wayne Horvitz – “Some Places Are Forever Afternoon” (2015)   Εδώ θα αλλάξεις ρότα. Η κινηματογραφική αίσθηση του ήχου αγγίζει την τελειότητα. Και ο Wayne Horvitz αποδίδει με ρυθμική μαεστρία τον ποιητικό κόσμο του Richard Hugo.  Η “ατέλειωτη” σουίτα των 11 κομματιών  σε μεταφέρει κάπου εκεί έξω από τη Μινεσότα. Το αυτοσχεδιαστικό ταξίδι – φόρος τιμής περνά από πλατιές πεδιάδες, απροσπέλαστα βουνά, αγγίζει τον θυμωμένο ωκεανό, χωρίς  να ακουστεί ούτε μια λέξη. Η ποίηση γεννά μουσική και η μουσική μοναδικές εικόνες.

Joe Hertenstein Trio – “HNH” (2015)   H Γερμανική σκηνή τζαζ παραμένει προοδευτικά ανήσυχη. Όταν μάλιστα η μανιέρα συνδυάζεται με το νεοϋορκέζικο πολυπολιτισμικό ύφος, το αποτέλεσμα ξεσηκώνει. Λίγο από Μεσογειακό φολκλόρ, ισχυρές δόσεις free-bop και πλεόνασμα τεχνικής τελειότητας. Πρόσθεσε και την εξωστρεφή τρομπέτα του Thomas Heberer και είσαι έτοιμος για τα αλλεπάλληλα κύματα αναζωογονητικής απόλαυσης.

Yonathan Avishai – “Modern Times Trio” (2015)   Πιάνο τρίο. Ένα ακόμα θα μου πεις, αλλά έχεις άδικο. Ο Γαλλο-Ισραηλινός Yonathan Avishai φτιάχνει ένα πρωτότυπο όσο και μινιμαλιστικό κέντημα από διαφορετικές τάσεις της τζαζ. Απρόβλεπτος  και τολμηρός ταυτόχρονα, κτίζει με πάθος το δικό του πολύχρωμο ηχητικό κόσμο, με εμφανείς αναφορές στον Duke Ellington και τον Ahmad Jamal.

Waxwing – “Bowl of Sixty Taxidermists” (2015)   Στην περίπτωση των Waxwing από το Βανκούβερ ένα ποτήρι martini σίγουρα δεν αρκεί. Εκλεκτικοί, εργώδεις, αλλά και πληθωρικοί. Εμπνευσμένοι αλλά και τεχνικά άρτιοι. Ξεχωρίζουν ατομικά μέσα από την απέριττη ομαδικότητα. Κάτι σαν ένα ελβετικό ρολόι που τρέχει στον ρυθμό της έμπνευσης. Το αποτέλεσμα είναι σίγουρα ονειρικό.

Drkwav – “The Purge” (2015)   Μια εκρηκτική κολεκτίβα που εξερευνά την ηλεκτρονική ψυχή της μουσικής: Skerik, John Medeski, Adam Deitch. Η noir ψυχεδέλεια είναι εδώ και απλώνεται με κινηματογραφικό κρεσέντο γύρω από την πολυθρόνα σου. Φουτουριστικό όσο και σκοτεινό ambient που θα σε βάλει σίγουρα στο τριπάκι.

Kurt Elling – “Passion World” (2015)   Εντάξει ο Frank μας έχει εγκαταλείψει εδώ και χρόνια. Ευτυχώς υπάρχει ο Kurt για να θυμίζει ότι η βελούδινη ανδρική φωνή δεν έχει υποκατάστατο. Μπορείς να τον απορρίψεις εύκολα. Θυμήσου πάντως ότι ο Kurt κατάφερε να μην υποκύψει στο εμπορικό δέλεαρ της pop ή των easy listening καταστάσεων. Εμπορικός σίγουρα, mainstream ακόμα περισσότερο, αλλά πάνω απ’ όλα παραμένει σταθερά μια βαθιά αυθεντική, τζαζ φωνή.

Joe Locke – “Love is a Pendulum” (2015)   H τέλεια ισορροπία ανάμεσα στην ηχητική λεπτομέρεια και τη μεγάλη, ακουστική εικόνα. Τονικός περφεξιονισμός, αιθέριες μελωδίες και εξαίσια ρετρό αίσθηση από το βιμπράφωνο του Locke. Από τη μοντέρνα bop στην κατακλυσμική πολυφωνία, το αποτέλεσμα σε αιχμαλωτίζει χωρίς όρους. Στα συν και η φωνή του Theo Bleckmann.

Gilad Atzmon & The Orient House Ensemble – “The Whistle Blower” (2015)  

To έξτρα μουσικό μίλι, λίγο πριν ανακαλύψεις ότι το Hendrick’s σου τελειώνει και το ποτήρι θα μείνει άδειο. Ο Gilad είναι ιδιαίτερη περίπτωση. Πέρασε και από τους Blockheads αν δεν το θυμάσαι. Μπορείς να διαφωνήσεις με την ιδεολογία του.  Σου προτείνω πάντως να τεντώσεις τα αυτιά σου και να μπεις στο απίστευτο mélange ήχων από τη Μέση Ανατολή, τη ροκ και φυσικά το bebop. Και φρόντισε την επόμενη φορά να στοκάρεις gin.

Αγόρασέ τα: Μη σε τρομάζουν τα capital control, το iTunes έχει και πίσω πόρτα, αρκεί να πάρεις μια προπληρωμένη κάρτα από τα Public.