ABBA ναι, ή ABBA μπα;
Ένατος και αποχαιρετιστήριος δίσκος για το συγκρότημα που σημάδεψε την pop μουσική για πάνω από 40 χρόνια.
Όταν έχεις πουλήσει περισσότερους από 400,000,000 δίσκους στην καριέρα σου και κάθε εβδομάδα τα κομμάτια σου στριμάρουν 16 εκατομμύρια φορές κατά μέσο όρο, το να αποφασίσεις να ευχαριστήσεις το κοινό σου με έναν ακόμα δίσκο, και ας είναι ο τελευταίος, δεν είναι περίεργο.
Τους ABBA είτε τους αγαπάς, είτε δεν τους αγαπάς. Κάτι άλλο, δύσκολα υπάρχει. Δεν είναι δυνατό να μην προσκυνήσεις τη μουσική ευφυία των Björn Ulvaeus Benny Andersson, ακόμα και αν οι δημιουργίες τους δεν κάνουν για τα ακούσματά τους. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και τώρα, για τα καλά στα 70 τους, βλέπουν τις πωλήσεις τους να μην πέφτουν, όπως και το ενδιαφέρον του κοινού που συνεχώς ζητάει εμφανίσεις τους, ας είναι και με ολογράμματα, όπως πολύ πιθανό να συμβεί. Δύο μουσικοί που πρώτα απ’ όλα ξέρουν να διαβάζουν τις ανάγκες του κόσμου και αυτές να τις παντρεύουν με αυτό που έχουν στο μυαλό τους. Αυτό είναι συνταγή της επιτυχίας.
Εδώ και 45+ χρόνια, δεν έλλειψαν στιγμή από το προσκήνιο. Ακόμα και όταν οι δίσκοι τους έπαψαν να έχουν την παλιά αίγλη, ήρθε ένα μιούζικαλ, βασισμένο στα κομμάτια τους, με τίτλο ‘’Mamma Mia’’ και έφερε τις μελωδίες τους στο θέατρο, αλλά και πάλι στα ραδιόφωνα. Ακολούθησε η επιτυχημένη, ομότιτλη ταινία και το sequel της, ο ετήσιος διαγωνισμός της Eurovision με τις συνεχείς αναφορές στη νίκη τους το 1974 και φυσικά κάθε ‘’σωστή’’ δεξίωση γάμου που πρέπει υποχρεωτικά να έχει ΑΒΒΑ στη λίστα, έτσι για το γούρι. Θες δε θες, τους ABBA θα τους ακούσεις.
Στον 9 δίσκο τους, φανερά κουρασμένοι από δεκαετίες στη μουσική, ψάχνουν την στιχουργική τους ταυτότητα. Θέλουν να αγγίξουν θέματα που απασχολούν τον σύγχρονο άνθρωπο, με μια φρέσκια ματιά που όμως δε γίνεται να υπάρχει. Ακούγεται επιτηδευμένο, ακούγεται σαν κάτι που έγινε γιατί έπρεπε, ακούγεται άτσαλο. Και όσο και αν προσπαθήσεις να το ντύσεις με έναν πιο σύγχρονο ήχο, κρατώντας πάντα την επαφή με τα πρώτα σου βήματα, το αποτέλεσμα βγάζει μια θλίψη που δεν τους αξίζει.
Το ‘’Voyage’’ είναι ένας δίσκος που θα παίξει στο background, χαμηλά, σε ένα οικογενειακό τραπέζι. Οι ABBA ίσως θα έπρεπε να δείξουν αυτά που μπορούν να κάνουν και όχι αυτά που μπορούσαν να κάνουν. Αυτά τα γνωρίζαμε όλοι. Θα μπορούσαν να σταθούν περισσότερο σε ένα ‘’Ode To Freedom’’ και να παρουσιάσουν τον ήχο μιας μπάντας που εξελίσσεται με το χρόνο και δοκιμάζει πράγματα, ακόμα και αν αυτά με τον καιρό είναι πιο συντηρητικά. Δυστυχώς δεν πήραν τον ABBA ναι δρόμο, ABBA μπα λοιπόν.
