Άκου, η επανάσταση ξεκινά από τη Μεσόγειο: Αλέκος Βρέτος – « Κ on Top» (2015)
Ας είναι καλά η Σοβιετική Ένωση και η Melodia (κρατική εταιρία της ΕΣΣΔ) που ο πατέρας μου είχε jazz συλλογές και άλμπουμ. Το 1ο κομμάτι που άκουσα ποτέ ήταν το «Body and Soul» του Louis Armstrong. Κόλησα άσχημα. Στα 18 μου χρόνια ο Μάρκος Αλεξίου ήταν ο μέντορας που μου άνοιξε την πόρτα στην τζαζ και τον αυτοσχεδιασμό. Ήταν σαν να βρήκα το φως μου. Άλλος κόσμος και άλλη μέρα ξημέρωσε.
Ακούγεται οξύμωρο αλλά η σύνθεση μπορεί να είναι ταυτόχρονα και διαδικασία ρήξης. Μια σύγκρουση με το συνηθισμένο ή το αναμενόμενο. Όταν μάλιστα καταφέρνεις να δέσεις τη μουσική κληρονομιά της Μεσογείου με τη σύγχρονη jazz τότε σίγουρα έχεις ανατρέψει δημιουργικά κάποιο μικρό ή λίγο μεγαλύτερο κατεστημένο. Ο Αλέκος Βρέτος κάνει το επόμενο μεγάλο βήμα στην καριέρα του με το «K on Top». Διεκδικεί ρόλο και ζωτικό χώρο ανάμεσα στους νέους εκφραστές της σύγχρονης Ευρωπαϊκής μουσικής. Δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι παίζει καλύτερο ούτι από τον Anouar Brahem, τον Ara Dinkjian ή τον Marcel Khalife. Ακούγοντας όμως τη δημιουργική φρεσκάδα του «Κ on Top of the Piano» ή την ευαίσθητη αρτιότητα του «Idea» καταλαβαίνεις ένα πράγμα: Ο Βρέτος μπορεί να εκφράσει με πειθώ και πρωτοτυπία τη μεταμοντέρνα προσέγγιση στη μουσική σύνθεση. Δεν έχεις παρά ν’ αφήσεις τις διασκευές του «Parfun de Gitane» και του «Invisible Lover» να σε ρουφήξουν με το διαχρονικό πάθος τους. Να μυρίσεις τους ήχους της παράδοσης και να καταλάβεις τη μαγεία των πολιτισμών που χαϊδεύει με το κύμα της η Μεσόγειος. Το άλμπουμ είναι συνολικά ένα μακρύ, μοναδικό ταξίδι αρμονίας και μελωδίας, από το Maghreb και το Mashriq, στα Βαλκάνια και την Ευρωπαϊκή Δύση. Ένα άρωμα πηγαίας έκφρασης, από το παλιό στο σύγχρονο, με ακραία δεξιότητα και εκτελεστικό πάθος.
Τα κομμάτια: K on Top of the Piano, Parfun de Gitane, Idea, The invisible Lover, Lamma Bada Yatathana, London to Gaza, Cactus.
Οι συντελεστές: Αλέκος Βρέτος – ούτι, Ελένη Βασιλειάδη – κανονάκι, Δημήτρης Σεβαλής – πλήκτρα, Δημήτρης Χριστόπουλος – Κοντραμπάσο, Δημήτρης Κλωνής – τύμπανα, Βαγγέλης Παρασκευαϊδης – βιμπράφωνο, Χάρης Λαμπράκης- νέυ, Κώστας Μερετάκης κρουστά.
Μάθε περισσότερα: www.jadeomusic.com, www.alekosvretos.gr
Αγόρασέ το:
iTunes
https://itunes.apple.com/gr/album/k.-on-top/id965118766
Amazon
Αλέκος Βρέτoς – Διάλογος στο Και Πέντε…
Τι σε παρακίνησε να ασχοληθείς με τη μουσική;
Α. Β.: Ο πατέρας μου είχε πετριά με την μουσική. Με ξεκίνησε από 3-4 χρονών με την μοναδική δασκάλα πιάνου, η οποία ερχόταν στο Άργος εκείνη την εποχή, πολύ πριν ανοίξει το Δημοτικό Ωδείο. Τhe rest is history, past and present.
Και η jazz;
Α. Β.: Ας είναι καλά η Σοβιετική Ένωση και η Melodia (κρατική εταιρία της ΕΣΣΔ) που ο πατέρας μου είχε jazz συλλογές και άλμπουμ. Το 1ο κομμάτι που άκουσα ποτέ ήταν το «Body and Soul» του Louis Armstrong. Κόλησα άσχημα. Στα 18 μου χρόνια ο Μάρκος Αλεξίου ήταν ο μέντορας που μου άνοιξε την πόρτα στην τζαζ και τον αυτοσχεδιασμό. Ήταν σαν να βρήκα το φως μου. Άλλος κόσμος και άλλη μέρα ξημέρωσε.
Οι επιρροές σου;
Α. Β.: Όλοι οι μεγάλοι δάσκαλοι της τζαζ μου έχουν δώσει κάτι. Από Armstrong μέχρι Coltrane και ούτω κάθε εξής. Επίσης, οι Έλληνες δάσκαλοί μου και οι Αμερικάνοι στο Berklee με επηρέασαν βαθύτατα. Στο μάθημα, στην άσκηση, στα jazz clubs. Και η στροφή μου στην Αραβική μουσική από τον ίδιο δρόμο πέρασε, ίσως λίγο περισσότερο στιγματισμένη από τον Simon Shaheen λόγω της ιδιαίτερης σχέσης που έχω μαζί του και ως μαθητής και ως φίλος.
Όταν ξεκίνησες;
Α. Β.: Όταν ξεκίνησα τα πράγματα ήταν πιο απλά. Λίγα μαγαζιά και λίγοι μουσικοί, όχι πολύ ανεπτυγμένη τζαζ σκηνή. Είχες πιο λίγα πράγματα να ακούσεις και να δεις και από μία άποψη αναλωνόσουν εσωτερικά στην Ελλάδα.
Σήμερα;
Α. Β.: Τα πράγματα έχουν αλλάξει πολύ. Πλέον οι Έλληνες μουσικοί έχουμε μια θέση στην παγκόσμια μουσική σκηνή και το κάνουμε πολύ καλά. Είμαστε βέβαια ακόμα λίγο πίσω σε ότι αφορά τα διαδικαστικά. Δυστυχώς εδώ είναι θέμα πολιτικής και κοινωνικής μόρφωσης, του τι είναι μουσική και μουσικός. Μεγάλη κουβέντα που θέλει χρόνο…
Ο ήχος σου έχει πολιτική ή κοινωνική ταυτότητα; Υπάρχει κάποιο κρυφό ή φανερό “statement”;
Α. Β.: Βεβαίως και έχει. Την δική μου πολιτική ταυτότητα. Όλα όσα κάνουμε σε αυτή τη ζωή είναι πολιτικές πράξεις. Η λέξη πολιτική στις μέρες μας έχει πάρει λάθος νόημα (η γνωστή «απολιτίκ» συμπεριφορά των περισσοτέρων). Σαν κομμουνιστής έχω πολύ συγκεκριμένη ταυτότητα και επιμένω να την αναδεικνύω γιατί έτσι πιστεύω ότι πρέπει να είναι ο κόσμος. Αναλύω την κοινωνία σε βάθος και λογικό είναι στον ήχο μου να υπάρχει μεγάλη δόση από αυτές τις σκέψεις. Κρυφό δεν υπάρχει κάτι, αλλά σίγουρα, επειδή η μουσική είναι “απόλυτη” και αφηρημένη τέχνη, δεν έχεις πάντα την δυνατότητα να επικοινωνήσεις (όπως με τον λόγο) αυτό που θέλεις.
Το αγαπημένο σου κομμάτι στο “K on Top”; Γιατί;
Α. Β. : Με φέρνεις σε θέση να λέω κλισέ. Είναι όλα παιδιά μου και τ αγαπάω το ίδιο, αλλά θα πω ότι μου αρέσει περισσότερο το κομμάτι του Ara Dinkjian – “Invisible Lover”. Η μελωδία του με συναρπάζει και πραγματικά ευχαριστιέμαι να την παίζω στο ούτι.
