Από την πίστα στην κερκίδα: Τραγουδιστές που έγιναν πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων

Στην Ελλάδα, το πέρασμα από την πίστα στην προεδρική καρέκλα μιας ΠΑΕ είναι συνήθως μια επικίνδυνη μετάβαση. Το ελληνικό ποδόσφαιρο λειτουργεί με άλλους όρους, καθώς υπάρχει πίεση, παρασκήνιο, οικονομικές «τρύπες» και απαιτήσεις που δεν συγχωρούν λάθη. Κι όμως, δεν ήταν λίγοι οι τραγουδιστές που μπήκαν στον πειρασμό να το δοκιμάσουν.

Το κοινό μοτίβο; Πάθος για την ομάδα, υποτίμηση της κατάστασης και στο τέλος… ζημιά. Από τον Αντώνη Ρέμο που πλήρωσε ακριβά την αγάπη του για τον Ηρακλή, μέχρι περιπτώσεις πιο «χαλαρές» όπως ο Λευτέρης Πανταζής, η εμπλοκή με τα διοικητικά σπάνια βγήκε σε καλό. Γιατί άλλο να κρατάς μικρόφωνο και άλλο να κρατάς μια ΠΑΕ όρθια.

Η αλήθεια είναι ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν σηκώνει lifestyle λογικές. Δεν είναι πίστα να ανέβεις, να πεις δύο επιτυχίες και να φύγεις. Είναι χώρος που σε «τρώει» ζωντανό αν δεν ξέρεις.

Και κάπως έτσι, αρκετοί καλλιτέχνες έμαθαν με τον δύσκολο τρόπο ότι καλύτερα να κάνεις αυτό που ξέρεις και να μην ανακατεύεσαι με τα …πίτουρα!

Γιώργος Τσαλίκης

ΟΜΑΔΑ: ΙΩΝΙΚΟΣ

Ο Γιώργος Τσαλίκης είναι από τις περιπτώσεις που δεν φοβήθηκαν να μπουν στο ποδόσφαιρο, έστω και επιδερμικά. Ο γνωστός τραγουδιστής είχε ενεργή εμπλοκή στον Ιωνικό, μια ομάδα με βαριά ιστορία και ιδιαίτερες απαιτήσεις, ειδικά σε επίπεδο κοινωνίας και πίεσης και φιλάθλων.

Η παρουσία του δεν πέρασε απαρατήρητη, καθώς συνδύαζε το στοιχείο της showbiz με την καθημερινότητα ενός συλλόγου που παλεύει διαρκώς για επιβίωση και διάκριση, και αυτό από μια πλευρά είχε και την πλάκα του.

Ο ίδιος έδειξε διάθεση να βοηθήσει, επιχειρώντας να συμβάλει και σε επίπεδο μάρκετινγκ, σε ένα περιβάλλον που απαιτεί συνεχή διαχείριση εντάσεων, προσδοκιών και ισορροπιών.

Ωστόσο, όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις, το ποδόσφαιρο αποδείχθηκε πολύ πιο σκληρό και απαιτητικό από τη νυχτερινή πίστα.

Η εμπλοκή του στον Ιωνικό, παρότι είχε χαρακτηριστικά προεδρικής/διοικητικής παρουσίας, δεν εξελίχθηκε σε μια μακρόπνοη και σταθερή θητεία. Είχε σε σημαντικό βαθμό επικοινωνιακή διάσταση, δίνοντας δημοσιότητα στην ομάδα και επιχειρώντας να κινητοποιήσει τον κόσμο, χωρίς όμως να συνοδευτεί από μια βαθιά, δομική διοικητική αναδιάρθρωση ή ένα μακροπρόθεσμο πλάνο.

Η παρουσία του αποδείχθηκε τελικά βραχύβια, με τον ίδιο να αποχωρεί σχετικά γρήγορα και τον Ιωνικό να επιστρέφει σε πιο κλασικά διοικητικά σχήματα.

Λευτέρης Πανταζής

ΟΜΑΔΑ: ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ, ΒΥΖΑΣ ΜΕΓΑΡΩΝ

Τον Πανταζή ή τον λατρεύεις ή τον μισείς. Δεν υπάρχει μέση λύση. Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για μια ελαφρώς γραφική αλλά αυθεντική φιγούρα, που κουβαλάει τη δική της, ξεχωριστή ενέργεια και πρέπει να είσαι έξτρα λαϊκός τύπος για να τον υπομείνεις.

Κάποια στιγμή ανέλαβε την προεδρία του Βύζαντα Μεγάρων, όμως αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που ο ΛΕ-ΠΑ ασχολήθηκε με τα ποδοσφαιρικά δρώμενα της χώρας.

Χρόνια πριν, μετά από πρόταση του Αχιλλέα Μπέου, είχε αναλάβει την προεδρία του Πανιωνίου για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα.

Όπως λέει και ο ίδιος «δεν αλλάζεις με τίποτα εσύ» και μάλλον έχει δίκιο, αφού μετά από αρκετό καιρό… ξανακύλησε στην «εξάρτηση» της μπάλας.

Η εμπλοκή του είχε παρεμβατικό χαρακτήρα, με τον ίδιο να λειτουργεί ως χρηματοδότης και επικοινωνιακό μαγνήτη.

Έδωσε προσωρινή ώθηση στην ομάδα, ενίσχυσε την προβολή της και συνέβαλε σε μια πιο «ζωντανή» παρουσία στο ποδοσφαιρικό περιβάλλον της εποχής.

Ωστόσο, το αποτύπωμα που άφησε ήταν κυρίως συγκυριακό: χωρίς θεσμική συνέχεια και χωρίς να δημιουργηθεί σταθερή διοικητική ή οικονομική βάση.

Μετά την αποχώρησή του, ο Βύζας δεν κατάφερε να κεφαλαιοποιήσει τη δυναμική, επιβεβαιώνοντας ότι επρόκειτο για μια έντονη αλλά βραχυπρόθεσμη παρένθεση.

Αντώνης Ρέμος

ΟΜΑΔΑ: ΗΡΑΚΛΗΣ

Ο Αντώνης Ρέμος είναι κλασικό παράδειγμα ανθρώπου που πλήρωσε το πάθος του με τη μπάλα. Φανατικός οπαδός του Ηρακλή, θέλησε να σώσει την αγαπημένη του ομάδα όταν βρέθηκε το καλοκαίρι του 2007 στο χείλος του γκρεμού, αναλαμβάνοντας πρόεδρος της διοίκησης πρωτοδικείου και μένοντας για τρία χρόνια στην προεδρία του «Γηραιού».

Με ισχυρή προσωπική σύνδεση με τον σύλλογο, επένδυσε κεφάλαια και ανέλαβε ενεργό ρόλο στη διοίκηση, επιχειρώντας να επαναφέρει την ομάδα σε τροχιά σταθερότητας. Παρά τη σημαντική οικονομική στήριξη και την επικοινωνιακή ώθηση, η περίοδος χαρακτηρίστηκε από διοικητικές δυσκολίες και αδυναμία βιώσιμης ανασυγκρότησης. 

Ο διάσημος ερμηνευτής φάνηκε πως δεν είχε υπολογίσει σωστά τα πράγματα και στο τέλος βγήκε ζημιωμένος οικονομικά, καθώς σύμφωνα με τα λεγόμενά του έχασε περίπου 2 εκατομμύρια ευρώ από την προσωπική του περιουσία, αλλά και συναισθηματικά, αφού έγινε persona non grata από τους οπαδούς του Ηρακλή.

Το αποτύπωμα που άφησε ήταν αρνητικό καθώς η απόφασή του να σταματήσει την ενασχόλησή του με τα διοικητικά του συλλόγου της Θεσσαλονίκης, αφήνοντας μετέωρο τον Γηραιό στην αβεβαιότητα εξόργισε τους φιλάθλους της ομάδας, ενώ παράλληλα παρέδωσε την ομάδα όπως την ανέλαβε, στο έλεος του θεού.

Γιάννης Πουλόπουλος

ΟΜΑΔΑ: ΣΠΙΘΑ ΝΙΚΑΙΑΣ

Κακά τα ψέματα, αν πάει κανείς στο καφενείο του χωριού του και φωνάξει «πρόεδρε», θα γυρίσουν οι 20 από τους 30 που θα βρίσκονται μέσα. Ο τίτλος του επίτιμου προέδρου είναι κάτι που μοιράζεται στην Ελλάδα, σαν κουφέτα σε γάμο.

Έναν ανάλογο τίτλο έδωσαν και οι διοικούντες της Σπίθας Νίκαιας στον Γιάννη Πουλόπουλο. Ο συμπαθής τραγουδιστής, από νεαρή ηλικία ασχολούνταν με τη συγκεκριμένη ομάδα της γειτονιάς του και η διοίκηση του συλλόγου δεν έχασε την ευκαιρία να γίνει λίγο πιο γνωστή, με το να κάνει επίτιμο πρόεδρό της έναν τόσο γνωστό Έλληνα τραγουδιστή.

Σίλβιο Μπερλουσκόνι

ΟΜΑΔΑ: ΜΙΛΑΝ

O μοναδικός πετυχημένος της λίστας, Λίγοι γνωρίζουν ότι η πρώτη δουλειά του «Καβαλιέρε» ήταν να τραγουδά Φρανκ Σινάτρα σε κρουαζιερόπλοια, προκειμένου να βγάλει τα προς το ζην.

Το δαιμόνιο μυαλό του όμως δεν τον περιόρισε εκεί και όλοι γνωρίζουν ποιος υπήρξε: ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους και πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας, με τεράστια επιρροή και εξίσου έντονες φωνές απέναντι του.

Η ενασχόλησή του με τη Μίλαν εξελίχθηκε σε σχέση πάθους και τον κατέστησε έναν από τους πιο επιτυχημένους, αν όχι τον πιο επιτυχημένο πρόεδρο στην ιστορία του συλλόγου. Τα κεφάλαια που επένδυσε στους «ροσονέρι» ήταν τεράστια, όπως και οι επιτυχίες που ακολούθησαν, μετατρέποντας την ομάδα σε ευρωπαϊκή υπερδύναμη.

Την ίδια στιγμή, αποτέλεσε μια άκρως αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, τόσο σε πολιτικό όσο και σε ηθικό επίπεδο. Το μισό Μιλάνο έπινε νερό στο όνομά του, ενώ το άλλο μισό (ελέω Ίντερ) δεν θα του έδινε ούτε μια σταγόνα.

Μια φιγούρα που δίχασε όσο λίγες, αλλά ταυτόχρονα άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα — εντός γηπέδων.

Ρόμπερτ Πλαντ

ΟΜΑΔΑ: ΓΟΥΛΒΣ

Αν είχε βρεθεί κανείς σε συναυλία των Led Zeppelin, τότε αποκλειόταν να μην είχε δει στο κοινό άτομα με μπλούζες της Γουλβς. Πολλοί μπορεί να είχαν την απορία γιατί κάποιοι φορούσαν τις εμφανίσεις της συγκεκριμένης αγγλικής ομάδας. Η απάντηση ήταν απλή. Όλα ήταν για χάρη του Ρόμπερτ Πλαντ.

Ο frontman των Led Zeppelin αφιέρωνε τη ζωή του στη Γουλβς, από τη θέση του αντιπροέδρου των «λύκων». Άρρωστος και δηλωμένος οπαδός της Γουλβς, ο Πλαντ είχε πει κάποτε για την ομάδα της καρδιάς του:

«Γεννήθηκα στο West Bromwich, αλλά ποτέ δεν δέθηκα με την τοπική ομάδα. Όλα ξεκίνησαν για εμένα από το νεύμα που μου έκανε ο Μπίλι Ράιτ (πρώην διεθνής Άγγλος ποδοσφαιριστής της Γουλβς). Από εκείνη την ημέρα η Γουλβς δεν ήταν απλά μια ομάδα για εμένα, ήταν η ζωή μου».

Τρανή απόδειξη ότι ο Ρόμπερτ Πλαντ ήταν ένας κλασικός Άγγλος οπαδός, σαν όλους τους κοινούς θνητούς, παρά τη θεϊκή του φωνή, την οποία θα απολαύσουμε φέτος στην Αθήνα.

Έλτον Τζον

ΟΜΑΔΑ: ΓΟΥΟΤΦΟΡΝΤ

Ο Έλτον Τζον αποτελεί μια cult μορφή της βρετανικής μουσικής σκηνής, αλλά κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί την προσφορά του στο τραγούδι, αλλά και το τεράστιο ταλέντο που έχει.

Δηλωμένος οπαδός της αγγλικής Γουότφορντ, δεν άντεξε την κατρακύλα της αγαπημένης του ομάδας και το 1973 αποφάσισε να αναμιχθεί με τα διοικητικά του συλλόγου.

Το 1976 έγινε πρόεδρος της ομάδας. Το 1987 πούλησε τις μετοχές του, αλλά τελικά επέστρεψε στη Γουότφορντ, όντας πρόεδρος μέχρι και τις 7 Νοεμβρίου 2008, όταν και παραιτήθηκε μετά από έντονη διαφωνία με τους νυν ιδιοκτήτες του συλλόγου.

Οι οπαδοί της Γουότφορντ θυμούνται την προεδρία του με νοσταλγία, καθώς επί των ημερών του ο αγγλικός σύλλογος βρέθηκε από τα αλώνια (Conference) στα σαλόνια (Premier League).

Οι φήμες που έμειναν …φήμες

Δεν είναι λίγοι οι τραγουδιστές που φλέρταραν με το ποδόσφαιρο, ανέπτυξαν σχέσεις, επαφές ή ακόμη και σενάρια εμπλοκής, χωρίς όμως να περάσουν ποτέ το κατώφλι της ουσιαστικής διοικητικής παρουσίας. Άλλοι το απέφυγαν συνειδητά και άλλοι διέγνωσαν εγκαίρως τι σημαίνει να μπλέκεις με την μπάλα.

Ο Γιώργος Μαζωνάκης αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση καλλιτέχνη που βρίσκονταν διαχρονικά κοντά στο ποδόσφαιρο, διατηρώντας σχέσεις και επαφές με ανθρώπους του χώρου, χωρίς ωστόσο να περάσει ποτέ την «κόκκινη γραμμή» της διοικητικής εμπλοκής. Με έντονη προσωπικότητα και ισχυρό λαϊκό έρεισμα, επέλεξε να μην αναλάβει ρόλο που θα τον έφερνε στο επίκεντρο της πίεσης και της ευθύνης. Και πιθανώς όχι τυχαία…

Ο Νότης Σφακιανάκης, από την πλευρά του, δεν έκρυψε ποτέ την αγάπη του για το ποδόσφαιρο, ωστόσο η σχέση του με το άθλημα παρέμεινε σε επίπεδο ενδιαφέροντος και παρακολούθησης. Παρά το ισχυρό προφίλ και την επιρροή του, δεν επιχείρησε να εμπλακεί διοικητικά, επιλέγοντας να κρατήσει αποστάσεις από έναν χώρο που απαιτεί διαφορετικά αντανακλαστικά από εκείνα της μουσικής σκηνής.

Ο Σταμάτης Γονίδης κινήθηκε σε πιο «λαϊκή» κατεύθυνση, προσεγγίζοντας το ποδόσφαιρο από τη βάση του, εκεί όπου οι συνθήκες είναι πιο αυθεντικές αλλά και πιο απαιτητικές. Υπάρχουν αναφορές που τον θέλουν να έχει ασχοληθεί με ομάδες χαμηλών κατηγοριών, χωρίς όμως να αποκτήσει ποτέ επίσημο ή καταγεγραμμένο διοικητικό ρόλο. Σε αυτά τα επίπεδα, άλλωστε, οι τίτλοι έχουν μικρότερη σημασία, καθώς προτεραιότητα έχουν η παρουσία, η στήριξη και η διάθεση συμμετοχής σε ένα περιβάλλον χωρίς σαφείς κανόνες και χωρίς δίχτυ ασφαλείας.

Στο ίδιο πλαίσιο κινούνται και άλλες περιπτώσεις που έφτασαν κοντά, αλλά δεν προχώρησαν. Για παράδειγμα, το όνομα του γνωστού οπαδού του Ηρακλή, Πασχάλη Τερζή, είχε εμπλακεί κάποτε σε σενάριο που τον ήθελε να αγοράζει την Κυπριακή Ανόρθωση, χωρίς όμως να υπάρξει τελικά ουσιαστική εξέλιξη.

Αντίστοιχα, η περίπτωση του Βασίλη Κεσογλίδη, κατά κόσμον Βασίλη Καρρά, κινήθηκε σε παρόμοιο μήκος κύματος: δεν έγινε ποτέ πρόεδρος του Ολυμπιακού Βόλου, παραχωρώντας τις όποιες μετοχές είχε στην κατοχή του.

Πώς να γινόταν άλλωστε; Ο μακαρίτης ο Καρράς, είχε μόνο τον ΠΑΟΚ στην καρδιά του — κάτι που ήταν γνωστό μέχρι και στα φαντάσματα που στοιχειώνουν τον Λευκό Πύργο.