Ο Lil Koni στο ΚΛΙΚ: «Η κριτική είναι μέρος του παιχνιδιού»

Σε τι φάση σε βρίσκουμε τώρα; Μόλις κυκλοφόρησες το EP «ikonik»· περνάς καθόλου τα blues μετά το release; Ή μπαίνεις απευθείας σε επόμενα σχέδια; Μετά το EP «Ikonik» που κυκλοφορεί από την Panik Records, είμαι σε μια φάση που απλά δουλεύω συνέχεια. Δεν προλαβαίνω να μπω σε «blues» μετά από κυκλοφορίες, γιατί ήδη έχω μπει στο επόμενο πράγμα. Πάντα γράφω, πάντα κρατάω ιδέες, οπότε το μυαλό μου είναι ήδη στα επόμενα κομμάτια.

Ποια ήταν η πρώτη επαφή σου με τη μουσική και πότε κατάλαβες ότι είναι κομμάτι της ζωής σου; Η πρώτη επαφή ήταν από πολύ μικρός. Στο σπίτι υπήρχε πάντα μουσική και γενικά μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον όπου η τέχνη ήταν παρούσα. Από παιδί άρχισα να ασχολούμαι με μουσικά όργανα, οπότε η μουσική δεν ήταν μόνο κάτι που άκουγα αλλά και κάτι με το οποίο πειραματιζόμουν. Παράλληλα με είχε τραβήξει πολύ και το κομμάτι του DJing — έμαθα από νωρίς να χειρίζομαι decks και να καταλαβαίνω πώς «δένονται» τα κομμάτια μεταξύ τους.

Με ποιον καλλιτέχνη θα ήθελες να συνεργαστείς και δεν τα έχεις καταφέρει ακόμα; Η αλήθεια είναι ότι με όποιον καλλιτέχνη ήθελα πραγματικά να συνεργαστώ μέχρι τώρα, κάπως το έχουμε καταφέρει. Αυτή την περίοδο μάλιστα ετοιμάζουμε και ένα νέο project με έναν πολύ καλό συνεργάτη και φίλο, οπότε είμαι αρκετά ενθουσιασμένος για το τι έρχεται.

Παράλληλα σπουδάζεις στη σχολή Καλών Τεχνών. Αν έπρεπε να μην ξανασχεδιάσεις ή να μην ξαναπαίξεις μουσική τι θα θυσίαζες; Ειλικρινά θα ήταν πολύ δύσκολο γιατί και τα δύο είναι τρόποι έκφρασης για μένα. Αλλά αν με πίεζες να διαλέξω, μάλλον δεν θα μπορούσα να αφήσω τη μουσική. Είναι κάτι που βγαίνει πιο αυθόρμητα από μέσα μου.

Βρίσκεις κοινά σημεία ανάμεσα στις δύο τέχνες σου ή σημεία του χαρακτήρα και της ζωής σου στα οποία συναντιούνται; Ναι, πάρα πολλά. Και στο σχέδιο και στη μουσική ξεκινάς από μια ιδέα και προσπαθείς να της δώσεις μορφή. Έχει να κάνει με το feeling, την αισθητική, την υπομονή. Και στα δύο υπάρχει αυτή η διαδικασία του να ψάχνεις τι θέλεις πραγματικά να πεις.

Έχεις πει και παλιότερα για τον τίτλο «Antistress» πως είναι το αντίθετο από εσένα, ενώ τώρα στο τραγούδι «Monos» μιλάς για τη μοναξιά και τα άγχη της καθημερινότητας. Πλέον η ψυχική υγεία είναι ένα θέμα που συζητιέται πιο ανοιχτά μέχρι και σε χώρους που παλιότερα θεωρούνταν πιο «σφιχτοί», όπως η ραπ και τραπ; Νομίζω ναι. Παλιά υπήρχε πιο πολύ η εικόνα ότι πρέπει να δείχνεις μόνο δύναμη. Τώρα οι καλλιτέχνες μιλάνε πιο ανοιχτά για πράγματα που περνάνε. Και ο κόσμος ταυτίζεται με αυτό. Όλοι έχουμε άγχη, όλοι έχουμε φάσεις που νιώθουμε μόνοι.

Urban ή trap; Ποιος θεωρείς είναι πιο «δόκιμος» όρος για τη μουσική σου; Δεν κολλάω τόσο στις ταμπέλες. Αν έπρεπε να πω κάτι, ίσως το urban είναι πιο ανοιχτό σαν όρος. Μέσα σε αυτό μπορώ να κινηθώ με περισσότερη ελευθερία.

Δεδομένου ότι οι γονείς σου είναι γνωστά πρόσωπα, σε προβληματίζει πως μπορεί να επηρεάσει την πορεία σου στη μουσική; Για παράδειγμα, να θεωρηθεί ότι δεν αξίζεις ευκαιρίες ή ότι σου έρχονται «εύκολα» τα πράγματα; Είναι κάτι που πάντα θα υπάρχει σαν σχόλιο. Αλλά στο τέλος της ημέρας η μουσική μιλάει από μόνη της. Αν τα κομμάτια δεν είναι καλά, δεν θα μείνει τίποτα. Οπότε εγώ προσπαθώ απλά να δουλεύω και να αποδεικνύω μέσα από τη δουλειά μου τι αξίζω.

Γενικά ποια είναι η σχέση σου με την κριτική; Η κριτική είναι μέρος του παιχνιδιού. Υπάρχει και καλή και κακή. Προσπαθώ να κρατάω ό,τι μπορεί να με κάνει καλύτερο και τα υπόλοιπα να τα αφήνω στην άκρη.