Από τους Rolling Stones στον Bad Bunny: O ευτελισμός του Half time show του Super Bowl
Πώς το Super Bowl πέρασε από τη μουσική στους συμβολισμούς, από τον ήχο στο μήνυμα και από το ρίσκο της τέχνης στη σιγουριά της ατζέντας
Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, woke και μη, ας ξεκινήσουμε με τα βασικά. Ο Τραμπ είναι ο πιο γελοίος πρόεδρος που είχαν ποτέ οι ΗΠΑ και η ICE, η ομοσπονδιακή υπηρεσία που εφαρμόζει τη νομοθεσία για τη μετανάστευση και διενεργεί έρευνες γύρω από την παράτυπη παραμονή στις ΗΠΑ, θα έπρεπε να ξηλωθεί από τις ρίζες της και να φτιαχτεί από το μηδέν, έτσι ώστε να μην θυμίζει οργάνωση που θα θαύμαζε ο Χίτλερ. Χωρίς σήματα, χωρίς διακριτικά, χωρίς πινακίδες στα αυτοκίνητα και με κρυμμένα πρόσωπα δεν ενισχύεις το αίσθημα της ασφάλειας, αλλά καταφέρνεις να σε αποκαλούν, και όχι άδικα, φασίστα.
Αφού λοιπόν βγάλαμε αυτά από τη μέση, να πάμε στο θέμα μας που είναι μουσικό και αφορά το χθεσινό Super Bowl και την εμφάνιση του Bad Bunny στο περιβόητο halftime show, το οποίο αποτελεί εδώ και δεκαετίες έναν θεσμό.
Για την ιστορία αναφέρω μόνο μερικά από τα ονόματα που έχουμε δει κατά καιρούς στο halftime show:
Michael Jackson, Prince, Bruce Springsteen, Madonna, The Rolling Stones, Tom Petty and the Heartbreakers, Red Hot Chili Peppers, U2, Aerosmith, The Who, Dr. Dre, Eminem, Snoop Dogg, Mary J. Blige και Kendrick Lamar.
Not bad δηλαδή.
Και ξαφνικά μας προέκυψε ο Bad Bunny, που είμαι σίγουρος ότι θα βρεθεί κάποιος να μου αραδιάσει πόσα Grammys ή άλλα μουσικά βραβεία έχει κερδίσει ή ακόμη πόσους δίσκους έχει πουλήσει· γεγονότα που με αφήνουν παγερά αδιάφορο, όπως π.χ. με άφηνε και το «παγκόσμιο λάτιν μουσικό φαινόμενο» ο Ricky Martin, που πριν χρόνια προσπάθησαν να μας επιβάλουν ως μουσικό τρεντ που έπρεπε όλοι να ασπαστούμε.
Δηλαδή, αν δεν υπήρχε όλη η αντιπαράθεση σχετικά με την εμφάνιση του στο Super Bowl και το εξωπραγματικό «σπρώξιμο» του από τα ΜΜΕ, σήμερα θα τον συζητούσε κανείς; Φυσικά και όχι…
Καταλαβαίνω τα αντιρατσιστικά μηνύματα, καταλαβαίνω τα politics που βρίσκονται σε ακραία επίπεδα αντιπαράθεσης και καταλαβαίνω την προσπάθεια του NFL να κάνει ένα άνοιγμα στο λάτιν κοινό.
Δέχομαι ότι σαν σόου, καθαρά, μπορεί να είχε την πλάκα του, με κορίτσια κι αγόρια που γελούσαν και χόρευαν, ηλικιωμένους που έπαιζαν ντόμινο, πλανόδιους που κερνούσαν τάκος και Piraguas και τον πραγματικό γάμο που έγινε επί σκηνής ως statement.
Διαβάστε επίσης
Αυτό όμως που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί πρέπει να υποστούν τα αυτιά μου την κακοποίηση από τη σαβούρα που ονομάζει μουσική ο Bad Bunny και οι φαν του.
Και δεν με πείθει κανείς από όλους όσοι τον αποθεώνουν σήμερα, εντός και εκτός των ΗΠΑ, ότι αν δεν υπήρχε το λεγόμενο «μήνυμα» θα άντεχαν να ακούσουν έστω και ένα τραγούδι του, όπως δεν με πείθουν ότι στις λίστες τους στο Spotify έχουν τραγούδια του, αλλά αυτό δεν είναι πρόβλημα καθώς το ζούμε καθημερινά όταν για παράδειγμα ο τύπος που ποστάρει συνέχεια στόρι από τα μπουζούκια ξαφνικά κάνει δακρύβρεχτη ανάρτηση για το θάνατο του Lammy.
Ωραίες λοιπόν οι φιέστες και τα εντυπωσιακά σκηνικά, αλλά ο πρωταγωνιστικός ρόλος πρέπει να ανήκει στη μουσική, στον ήχο, στον στίχο, σε αυτό που θα σε αγγίξει πραγματικά. Και αυτή η παράσταση ήταν sub par στην καλύτερη, καθώς από ουσία ήταν μηδέν.
Όλα στον βωμό του εντυπωσιασμού, με έξτρα δόση δήθενιάς, με συγκαταβατικό κούνημα του κεφαλιού τύπου «ο τύπος είναι επαναστάτης», or something, σε 13 λεπτά trash μουσικής υπόκρουσης.
