BLACK KEYS. H «εκτόξευση» μιας υπερηχητικής μπάντας

Οι Black Keys, o Dan Auerbac και ο γυαλάκιας ντράμερ Patrick Carney, κυκλοφόρησαν τον πρώτο δίσκο τους, The Big Come Up, το μακρινό 2002. Ήταν αρκετά διαφορετικό, ηχητικά, από όσα έχουμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια αφού ήταν πολύ επηρεασμένοι από τα μπλουζ του Μισισιπή και το hip-hop, ενώ περιείχε και μυστήρια μια διασκευή στο «She Said, She Said» των Beatles. 

Την εποχή εκείνοι όλοι τους «κατηγορούσαν» ότι κοπιάρουν τους White Stripes, ενώ ακόμη και ο Jack White είχε πει ότι «περισσότερη σχέση με τους White Stripes έχει ο Jay-Z παρά οι Black Keys», απαγορεύοντας τους παράλληλα την είσοδο στο στούντιο του στο Νάσβιλ. Με το πέρασμα των χρόνων τα τρεντς πήγαν και ήρθαν. Garage rock, dance rock, emo – την στιγμή που οι Black Keys έμειναν «κλεισμένοι» στον δικό τους κόσμο, μέσα στον οποίο εξέλιξαν τον ήχο τους. Εμπλούτισαν την ομάδα τους με συνεργάτες, ξεκίνησαν να ηχογραφούν σε στούντιο αντί για υπόγεια, ενώ προσέλαβαν μέχρι και παραγωγό για να ραφινάρει τον ήχο τους. Ο παραγωγός αυτός τα τελευταία χρόνια είναι ο Danger Mouse βέβαια, μια διόλου ευκαταφρόνητη περίπτωση.

 Όλα αυτά οδήγησαν στο 2010 και το Brothers, έναν διαχρονικό ποπ δίσκο που έδωσε το στίγμα των νέων Black Keys και παράλληλα τους έκανε διάσημους. Το Brothers πούλησε σχεδόν ένα εκατομμύριο αντίτυπα και κέρδισε τρία βραβεία Grammy, ενώ ήταν ο έκτος δίσκος της καριέρας τους. Η αναγνώριση άργησε αλλά ήρθε τελικά…Η «θύελλα» των Black Keys όμως ξέσπασε στον επόμενο δίσκο τους, το El Camino, το οποίο «κάθισε» στο νούμερο 2 του Αμερικάνικου τσαρτ, χάνοντας την πρώτη θέση από τον Michael Bublé και τον Χριστουγεννιάτικο δίσκο του, «έναν καλό δίσκο για να αυτοκτονήσει κάποιος» κατά τον Carney. 

Η διασημότητα έφερε τα συνήθη επακόλουθα. Γκρίνιες για ξεπούλημα και «αποξένωση» των ορίτζιναλ φαν τους, κάτι το οποίο φυσιολογικά ουδέποτε απασχόλησε το συγκρότημα. Αν τους απασχολούσε θα έπαιζαν ακόμη σε αποθήκες, μπροστά σε 100-200 ειδήμονες και μουσικοκριτικούς. Άλλωστε, αν είχαν ενδοιασμούς αυτό σίγουρα τους τελείωσε το 2004, όταν γύρισαν από μια Ευρωπαϊκή τουρνέ 30 ημερών έχοντας μπει μέσα 3000 δολάρια. Έξι μήνες νωρίτερα είχαν αρνηθεί πρόταση από μια εταιρεία μαγιονέζας να πουλήσουν ένα τραγούδι τους για 100.000 δολάρια.

 Κάπως έτσι, μόλις ήρθε η επόμενη πρόταση από τη Nissan είπαν «ας πάρουμε τα λεφτά, αφού έτσι κι αλλιώς κανείς δεν ακούει τη μουσική μας». Το Brothers όμως ήταν εκπληκτικό. Μια ηχητική πανδαισία. Τα τραγούδια του δίσκου ακούστηκαν σε διαφημίσεις αυτοκινήτων, το Gossip Girl και τουλάχιστον δυο ταινίες. Όταν όμως ήρθε η επιτυχία, ήρθε και η θέληση να κάνουν ακόμη καλύτερη τη μουσική τους, και ταυτόχρονα να μην υποκύψουν στην απληστία καθώς οι εμπορικές προτάσεις έπεφταν βροχή. Παράλληλα, άλλαξε και το κοινό τους. Εμπλουτίστηκε με νέες κατηγορίες ακροατών και έτσι οι Black Keys δεν έγιναν ποτέ μια από τις μπάντες που την ακούν μόνο κάποιοι τύποι που μοιάζουν σα να έχει κλωνοποιήσει κάποιος τα μέλη του συγκροτήματος. 

O τελευταίος τους δίσκος κυκλοφόρησε πέρσι τέτοια εποχή. Και πάλι ο Auerbac και ο Carney αποφάσισαν να ανακατέψουν την τράπουλα, αφού ο δίσκος ήταν πιο μελαγχολικός από το «ανεβαστικό» El Camino. H δε ανακοίνωση της κυκλοφορίας του δίσκου έγινε μέσω ενός tweet του θρυλικού μποξέρ, Μάικ Τάισον, και πήγε κατευθείαν στο νούμερο 1 του αμερικάνικου τσαρτ. Όλα τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Τα τσαρτ, τα χρήματα, η δόξα, οι επιτυχίες, οι μουσικάρες. Και για να καταλήξουμε, 14 χρόνια μετά την εμφάνιση της μπάντας από το Άκρον του Οχάιο  οι πιθανότητες είναι, ο μόνος άνθρωπος που δεν τους συμπαθεί να είναι ο Jack White.