Το ιδανικό soundtrack για τα Κυριακάτικα απογεύματα του χειμώνα. James Blake.

Έχοντας βάλει το νούμερο 5 στον αριθμό των προσωπικών του δίσκων, ο James Blake μπορεί να περηφανεύεται πως έχει μια μεγάλη δισκογραφία. Σίγουρα πολύ μεγαλύτερη από τον μέσο όρο των καλλιτεχνών γενικά, πόσο μάλλον της γενιάς του, όπου η νόρμα ήταν το ‘’One hit wonders’’.

‘’Friends That Break Your Heart’’. Κατάθεση ψυχής; Δημόσιο παράπονο; Αυτοκριτική; Όποια και αν είναι η αφορμή που οδήγησε τον Blake στον δακρύβρεχτο τίτλο του, σίγουρα δεν είναι αυτή που ευθύνεται για το συμβατικό ύφος που διατρέχει τα 12 σε αριθμό κομμάτια της νέας του δουλειάς.

Ο Blake δεν είναι αυτός που γνωρίσαμε κάποτε. Και σίγουρα αυτό δεν το λες κακό. Δικαίωμα του καλλιτέχνη να αποφασίσει πως θα συνεχίσει. Είναι ο εσωτερικός του διάλογος που θα δείξει το δρόμο. Είναι η καρδιά που θα αποφασίσει πόσο θα συνεχίσει να πονά βουβά ή θα φωνάξει για να ξεσπάσει. Και είναι η φιγούρα στον καθρέφτη που θα ορίσει αν ο νεοτερισμός και το πείραμα της πάει, ή θέλει να «συμβιβαστεί» πλέον σε πιο βατές και δοκιμασμένες φόρμες.

Η φωνή βαθιά, αυτή που θα σε κάνει να κλείσεις τα μάτια. Γιατί ξέρεις ότι αμέσως θα δεις τις εικόνες που ο Blake θέλει να δεις. Λίγοι το μπορούν τόσο αβίαστα. Που τους ευχαριστείς που ανακάλυψαν κάποια στιγμή το χάρισμά τους και δεν έμεινε κρυφό και ανεκμετάλλευτο. Πόσο κρίμα θα ήταν.

Οι μπαλάντες είναι το καταφύγιό του. Και η πρότασή του την ίδια στιγμή. Αναπολώντας το παρελθόν και τη φήμη του, όχι σαν χαμένο, αλλά σαν πλάνη. Κάτι που το έζησε, ίσως περισσότερο από όσο το ήθελε πραγματικά. Κερδισμένος από την εμπειρία, κατασταλαγμένος αλλού. Και μπορεί να το υποστηρίξει.

Το ‘’Friends That Break Your Heart’’ είναι ίσως το ιδανικό soundtrack για τα κυριακάτικα απογεύματα το χειμώνα που πλησιάζει. Μήπως αν κλείσουμε τα μάτια, δούμε και εμείς με άλλο μάτι κάποιες στιγμές στο παρελθόν; Μήπως;