Όταν ο Σάκης Μπουλάς τραγουδούσε μοναδικά το συγκλονιστικό Caruso του Lucio Dalla…

Είναι κάποιοι άνθρωποι που έχουν το χάρισμα να ξεχωρίζουν με ό,τι κι αν ασχοληθούν. Στο τραγούδι, στις μουσικές σκηνές, στις συναυλίες, στις περιοδείες, στη δισκογραφία, στην τηλεόραση -τηλεπαιχνίδια και σειρές- στον κινηματογράφο, στη στιχουργική. Αυτή είναι η περίπτωση του Σάκη Μπουλά ο οποίος κέρδισε το προσωπικό του στοίχημα να λατρευτεί το κοινό του, κι αυτό το πέτυχε γιατί ό,τι έκανε ήταν με αγάπη.

Πολλοί τον χαρακτηρίζουν ροκά, πειραχτήρι, ανυπότακτος, τρυφερός, δοτικό. Οι περισσότεροι μπορεί να τον γνώρισαν μέσα από τις τηλεοπτικές επιτυχίες της τελευταίας δεκαετίας. Ωστόσο, πίσω από μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ελληνικού πενταγράμμου -που όλοι έχουμε σιγοτραγουδήσει, έχουμε χορέψει, έχουμε περάσει βραδιές με παρέες, σε πάρτι διασκεδάζοντας ή μόνοι μελαγχολώντας, νοσταλγώντας στιγμές-… βρίσκεται εκείνος… Ο άνθρωπος που με το φευγιό του στις 21 Φεβρουαρίου του 2014, ύστερα από μάχη με την επάρατη νόσο, σκόρπισε απέραντη θλίψη.

Ως στιχουργός έκανε μεγάλη καριέρα καθώς συνεργάστηκε με πολλούς καλλιτέχνες, ανάμεσά τους οι Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Γιάννης Ζουγανέλης, Τάνια Τσανακλίδου, Βλάσης  Μπονάτσος, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Δημήτρης Σταρόβας, Διονύσης Σαββόπουλος.

Έγραψε στίχους για τραγούδια του Γιάννη Ζουγανέλη, του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, για πολλούς άλλους και για αρκετά τραγούδια που είχε ερμηνεύσει ο ίδιος.

Ο Σάκης Μπουλάς, ένας άνθρωπος αισιόδοξος, γεμάτος ενέργεια και διάθεση, κατάφερε να αφήσει το καλλιτεχνικό του στίγμα μοιρασμένος στο γυαλί και την πίστα.

Ένας ερμηνευτής με σπάνια χροιά, τραγούδησε μεγάλες επιτυχίες. Ποιά να πρωτοθυμηθούμε… “Φλασάκι”, “Aλή Μπαμπά”, “Μπριγιόλ”, “Από μικρός φαινόμουνα”, “Άσε τα δύσκολα σ`εμένα”, “Ζαμανφού”, “Έρωτας θνητός”, “Μπανάκι μανάκι”, “Τσικαμπούμ”, “Μη μου τάζεις”, “Ο αράπης”, “Για τα παιδιά”, “Λονδίνο” και πολλά άλλα. 

Το “φλασάκι”

είναι αγαπημένο τραγούδι για τους περισσότερους, σε στίχους δικούς του, ντυμένους μοναδικά με τη μουσική του καλού του φίλου Λαυρέντη Μαχαιρίτσα.

Μελαγχόλησες, νιώθεις πεταμένος

Μες στην πόλη σου σαν ξένος, βρε παιδί μου αμάν

Στην καρδιά βάλε πατίνια και δυο ρουλεμάν

Φύλλο και φτερό, στο μυαλό σου χιόνι

που τη σκέψη σου παγώνει, βρε παιδί μου αμάν

Στην καρδιά βάλε πατίνια και δυο ρουλεμάν

Βάλε στο μαγνητόφωνο τραγούδια που γουστάρεις

Σκέψου την ώρα, τη στιγμή που τη ρεβάνς θα πάρεις

Σκέψου κορίτσια και γιορτές και πράμα που σαλεύει

κι ένα παιδί που μοναχό το δρόμο του γυρεύει

Κάτι άστραψε, κάτι σαν φλασάκι

Σα πικ νικ μες στο δασάκι, μια γλυκιά φωτιά

Λάβε θέση για να πάρεις πάλι την πρωτιά

Σα να δρόσισε, έρχεται βροχούλα

και μια άνοιξη νυφούλα, βρε παιδί μου αμάν

Στην καρδιά βάλε πατίνια και δυο ρουλεμάν

Βάλε στο μαγνητόφωνο…

Κανένας δεν μπορεί να ξεχάσει το μοναδικό τρόπο που ερμήνευσε το συγκλονιστικό ιταλικό τραγούδι Caruso του Lucio Dalla…

Caruso

La dove il mare luccica

E grida forte il vento

C`e vecchia terrazza

Vicino al golfo di Sorrento

Un uomo abbraccia una ragazza

Dopo che aveva pianto

Poi si schiarisce la voce

Ed incomincia il canto

Te voglio bene assai

Ma tanto tanto bene sai

e` na catena ormai

Che scioglie il sangue dint`e vvene sai

Vide le luci in mezzo al mare

Penso alla notti là in America

Ma erano solo le lampare

E la bianca scia d`un`elica

Sentì il dolore nella musica

E si alza dal pianoforte

Ma quando vide la luna uscire da una nuvola

Gli sembra  piu dolce anche la morte

Guardi negli occhi la ragazza

Quegli occhi verdi come il mare

Poi all`improvisso uscì una lacrima

E lui credette d`affogare

Te voglio bene assai

Ma tanto tanto bene sai

E una catena ormai

Che scioglie il sangue dint`e vvene sai

Potenza della lirica

Dove ogni dramma è un falso

Che con un po` di trucco e con la mimica

Puoi diventare un altro

Ma due occhi che ti guardano

Così vicini e veri

Ti fan scordare le parole

Confondono pensieri

Così diventò tutto piccolo

Anche le notti la in America

Ti volti e vedi la tua vita

Come la bianca scia di un`elica

Ma sì, e la vita che finisce

Ma lui non ci pensò poi tanto

Anzi, si sentiva già felice

E incominciò il suo canto

Te voglio bene assai

Ma tanto tanto bene sai

E `u na catena ormai

Che scioglie il sangue dint`e vvene sai

Te voglio bene assai

Ma tanto tanto bene sai

E una catena ormai

Che scioglie il sangue dint`e vvene sai

Εδώ που η θάλασσα στραφταλίζει

κι άγρια ο άνεμος μαίνεται

σε παλιά ταράτσα επάνω

που απ’τον κόλπο του Σορέντο φαίνεται

Άνδρας αγκαλιάζει ένα κορίτσι

που ‘παψε να κλαψουρίζει

έπειτα καθαρίζει τη φωνή του

και το τραγούδι ξαναρχίζει

Σ’ αγαπώ όσο όλη γη

μα ξέρεις τόσο τόσο πολύ

είναι σαν αλυσίδα πια

που δένει το αίμα μας για τα καλά

Κοίταξε τα φώτα μέσα στη θάλασσα

σκέφτηκε τις νύχτες στην Αμερική

αλλά ήταν μόνο πυροφάνια

και λευκά απόνερα προπέλας εκεί

Ένιωσε τον πόνο στη μουσική

και απ’ το πιάνο σηκώθηκε

μα σαν είδε το φεγγάρι να ξεπροβάλει

κι ο θάνατος πιο γλυκός καμώθηκε

Κοίταξε το κορίτσι στα μάτια

τα πράσινα σαν τη θάλασσα, όταν

απρόσμενα ένα δάκρυ κύλησε

και νόμισε πως πνιγόταν

Σ’ αγαπώ όσο όλη γη

μα ξέρεις τόσο τόσο πολύ

είναι σαν αλυσίδα πια

που δένει το αίμα μας για τα καλά

Ποια η δύναμη των στίχων

όπου κάθε δράμα και μια πλάνη

που καθείς με βάψιμο κι έκφραση

μπορεί κάποιον άλλον να κάνει

Αλλά δυο μάτια που σε κοιτάν

τόσο κοντινά και με χάρη

σε κάνουν να ξεχνάς τα λόγια

τις σκέψεις κάνουν κουβάρι

Έτσι καθετί γίνεται ασήμαντο

ακόμη κι οι νύχτες στην Αμερική

γυρνάς και βλέπεις τη ζωή σου

σαν τ’ απόνερα της προπέλας εκεί

Μα ναι είν’ η ζωή που τελειώνει

μα την σκέψη δεν συνεχίζει

ένιωσε μάλλον ευτυχισμένος

και το τραγούδι ξαναρχίζει

Σ’ αγαπώ όσο όλη γη

μα ξέρεις τόσο τόσο πολύ

είναι σαν αλυσίδα πια

που δένει το αίμα μας για τα καλά

Σ’ αγαπώ όσο όλη γη

μα ξέρεις τόσο τόσο πολύ

είναι σαν αλυσίδα πια

που δένει το αίμα μας για τα καλά