Παίξε όπως σου γουστάρει γέρο-Steve…

Σκηνή πρώτη: Ανεβαίνει στη σκηνή με ένα αδιόρατο χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του. Στο δεξί χέρι κρατάει ένα μπουκάλι. Στο αριστερό τη μοναδική «Hubcap» κιθάρα του. Είναι φτιαγμένη από δύο τάσια αυτοκινήτου, μια σπάτουλα του BBQ και ένα μπουκάλι μπύρας. Η εικόνα της απόλυτης αυταρέσκειας. Γιατί όχι; Είναι σχεδόν 74.  Ο Καλιφορνέζος Steven Gene Wold έχει βιώσει το μουσικό του ταξίδι από τον Μισισιπή, μέχρι το Όσλο, το Παρίσι, και το Λονδίνο. Στην περίπτωσή του το «road trip» γίνεται ορισμός. Το λες και χαβαλέ. Μέχρι που τα πράγματα σοβαρεύουν. Η καριέρα του απογειώνεται ξαφνικά, μια βραδιά του 2006, μακριά από την πατρίδα του. Ας είναι καλά ο Jools Holland και το BBC.

Απέναντί του ένα περίεργο χαρμάνι. Πενηντάρηδες ρετρό-ροκάδες,  παρέα με έφηβους γιους ή κόρες. Θέλει να περάσει καλά. Να παίξει αυτό που ξέρει και τον ευχαριστεί. Είναι σχεδόν σίγουρος ότι το ίδιο θέλουν και οι εκατοντάδες «φίλοι» του. Εχει δίκιο. Παίζει το «Sonic Soul Surfer», το καινούργιο του άλμπουμ, με απίστευτο πάθος. Έχει αυτή την εσωτερική φλόγα που σε κάνει να μπαίνεις μέσα στη μουσική, χωρίς να ψάχνεσαι.  Απλά τη βάζεις στην καρδιά σου, λικνίζεσαι στα riff και απολαμβάνεις. Άσε τη λογική στην άκρη φίλε μου. Δεν έχει νόημα να ψάξεις το πώς ή το γιατί.  «Satisfaction guaranteed».

Πάμε στο «ψαχνό».  Δισκάρα ή όχι; Σχετικά είναι αυτά.  Σίγουρα εδώ έχουμε κάμποσα τραγούδια, από αυτά που βάζεις και ξαναβάζεις , σε ανύποπτο χρόνο.  Με ή χωρίς straight «Four Roses Small Batch». Το «Sonic Soul Surfer» δεν φέρνει τα πάνω-κάτω στη μουσική. Πειράζει; Θα το περιγράψω ως Garage Americana, με στιγμές που σε απογειώνουν εκεί που έχεις χαλαρώσει. Είναι πολλοί εκεί έξω που οργώνουν το ίδιο μουσικό χωράφι. Πιστεψέ με, κανείς δεν το κάνει  όπως ο Steve. Το καταλαβαίνεις από το πρώτο κιόλας κομμάτι, το «Roy’s Gang». Ηλεκτρικό τέμπο, ακουστικός ρυθμός, φιλτραρισμένη φωνή και μπαίνεις στο νόημα.  Παίρνεις την κατηφόρα για έξι λεπτά και το μόνο που δεν θέλεις είναι να πατήσεις φρένο. Άλλωστε ο μόνος τοίχος μπροστά είναι το τελευταίο κομμάτι στον δίσκο.

Τώρα αν με πιέσεις πολύ θα σου πω ότι υπάρχουν δυο κομμάτια που σίγουρα κάνουν τη διαφορά.  Είναι αυτά που αποκαλύπτουν τον ξεχωριστό, δημιουργικό πλούτο του Seasick Steve και σε βεβαιώνουν ότι έχει να δώσει πολλά ακόμα. Στο «In Peaceful Dreams» νοιώθεις ότι βρίσκεσαι ανάμεσα στη θύελλα του «Duelling Banjos» και την «σατανική» ερμηνεία του Charlie Daniels στο «Devil Went Down to Georgia». Εδώ όμως η μαγεία ξεπηδά από το μαγικό δοξάρι της Georgina Leach. Νομίζεις ότι έχεις καταλάβει. Αλλά είναι το «Heart Full of Scars» που τελικά σε κάνει αμετανόητο συμμέτοχο στο προσωπικό του έγκλημα. Φωνή με ψυχοφθόρο γρέζι, χορδές που πάλλονται μόνο από συναίσθημα. End of disk.

Σκηνή δεύτερη:  Στέκεται όρθιος, μπροστά από ένα παλιό, φορητό πικάπ. Κρατάει το «Sonic Soul Surfer. Σηκώνει ψηλά τον δίσκο και αναφωνεί: «Βινύλιο!.  ΟΚ πολλοί από εσάς μάλλον ακούτε μια άγνωστη λέξη. Κρίμα, γιατί αυτό εδώ το πράγμα μπορείς να το μυρίσεις. Μπορείς να το αγκαλιάσεις.  Και μπορείς να ακούσεις τη βελόνα να σκάβει βαθιά στ’ αυλάκια της αληθινής μουσικής»…

Εντάξει Steve, κέρδισες το στοίχημα. Πάρε τη Three-String Trance Wonder και πάμε παρακάτω…

(Οι φωτογραφίες και το video είναι από το live του Seasick Steve στο O2 Apollo του Manchester).

Μάθε περισσότερα: http://seasicksteve.com/#Ic2CHuky30iSoxPe.97

Αγόρασέ το: iTunes (και με κάρτα από τα Public)