Οι Όρνιθες του Αριστοφάνη στην Επίδαυρο
Η Κατερίνα Καμπίτη, μας γράφει την γνώμη της για την παράσταση...και για το κοινό
Πήγαμε στην Επίδαυρο να δούμε Αριστοφάνη με μεγάλη χαρά και προσμονή. Σήμερα θα μιλήσουμε για την παράσταση την πολυδιαφημισμένη, τους όρνιθες, η οποία ήταν αρκετά καλή, αλλά όχι συναρπαστική. Και τι καλό είχε; Ότι ήταν καινούργια, χωρίς το βάρος και τις αναφορές στον Κουν, στον Χατζιδάκι, στον Ρώτα. Έγινε με τα δικά της νέα υλικά και τον χαρακτήρα που φτιάξαμε στην εποχή μας, δισδιάστατο, ρηχό, αποτραβηγμένο και ιts all good, δεν θα ταραχτούμε κιόλας. Δεν είμαι θυμωμένη με την παράσταση, η σκηνοθεσία ήταν γεμάτη ευαισθησία, καλή σύνθεση και αποδόθηκε σαν ένα εικαστικό έργο, σαν ένα ενιαίο γλυπτό, είχε ωραία σκηνικά, κουστούμια και μερικές σκηνές μαγικές και πέρασα υπέροχα. Έλειπε όμως ο λόγος και οι φωνές, οι φωνές των ηθοποιών που μιλάνε και λένε τα λόγια και γίνεται η δόνησις. Ο μονότονος λόγος δημιούργησε μια κάποια πλήξη. Υπήρξε θέαμα αλλά όχι μύηση. Και ήταν αυτό που έκανε το κοινό να είναι τόσο κακό; Μάλλον ήταν κι από μόνο του. Οι θεατές, σαν κότες κλεισμένες από καιρό σε μικρό κοτέτσι με τηλεόραση, μόλις απλώθηκαν στα σκαλιά της Επιδαύρου, δεν σταμάτησαν στιγμή να κουνιούνται, να βήχουν, να ξύνονται, να βγάζουν σέλφι, να χαχανίζουν με το παραμικρό, λες και έβλεπαν τον τηλεοπτικό τους κωμικό να λέει αστειάκια συνοδεία ηχογραφημένου γέλιου. Μέχρι και ο γέρος, ο ασπρομάλης, ο 80χρονος με το κινητό. Που μέχρι πριν μερικά χρόνια θα ήταν ο γέρος και η θάλασσα, στιγμή δεν το έκλεισε το τάμπλετ- τον καιρό κοιτούσε, την ώρα; Η παραδιπλανή θυμήθηκε πως το πράσινο μπλουζάκι ήταν στο δεύτερο συρτάρι κάτω δεξιά και πήρε τηλέφωνο να ενημερώσει. Και η παραπαραδιπλανή μόλις εμφανίστηκαν οι χορευτές, ημίγυμνοι, αναφώνησε σε τόνο μπάσο: “αν το ξέραμε θα είχαμε βγάλει πρώτη θέση εισιτήρια”. και λίγο μετά: “από την πάνω ή από την κάτω μεριά μπήκαμε;” Κρίμα που δεν είχα λίγο καλαμπόκι να φαν κι οι κότες.
Τουλάχιστον είδα δύο παραστάσεις με ένα εισιτήριο. Και τελικά, ίσως η πολλή διαφήμιση βλάπτει.
Δείτε επίσης
/gr/el/theatre/anazitontas-tin-nefelokokkugia-tou-simera-ti-diki-mas-outopia/
