Οι πιο κουλές αμερικάνικες αιρέσεις των 90’s

Κολλημένοι που σταυρώνονται στο όνομα θρησκευτικών επετείων, φρήκοι που κουβαλάνε το βάρος του σταυρού και της τρέλας τους, συντηρητικοί μεσήλικες επαρχιώτες που αφιονίζονται με κηρύγματα και συγκεντρώσεις. Αν τα ’90s ευνοούν το σαλτάρισμα, η θρησκεία είναι το καλύτερο άλλοθι γιατί βοηθάει και τη φαντασία.

Στις ΗΠΑ ο Θεός πάει πολύ καλά απ’ όλες τις απόψεις – έχει στη διάθεσή διά του πάνω από 3.700 διαφορετικές θρησκευτικές σέχτες, ομάδες ή «γκρούπες» που τον θεωρούν πολύ προχωρημένο και τον λατρεύουν με πολλούς και ποικίλους τρόπους. Η θρησκευτικότητα παίζει σημαντικό ρόλο στην αμερικάνικη κοινωνία. Κάθε Κυριακή πρωί, το 40 με 50% των Αμερικανών (100-125 εκατομμύρια άνθρωποι) πάει σε κάποιου είδους εκκλησία. Το 90% των πολιτών χαρακτηρίζει τον εαυτό του «θρήσκο». Βέβαια, επειδή στις ΗΠΑ οι εκκλησίες δεν φορολογούνται, ο οποιοσδήποτε μπορεί να ιδρύσει μια εκκλησία – ήτοι, μια δική του θρησκεία. Υπάρχουν απίστευτες σε αριθμό και ύφος εκκλησίες/θρησκείες, με απίστευτους σε ύφος και στυλ πιστούς, σε όλες τις αμερικάνικες πολιτείες. Και κατά καιρούς προκύπτουν σκάνδαλα σε διάφορες εκκλησίες/θρησκείες, που απολαμβάνουν μεγάλης δημοσιότητας. Οι δε «πιστοί», σε πολλές περιπτώσεις, θυμίζουν freaks αγνώστου προελεύσεως και απροσδιορίστου νοημοσύνης ή κατευθύνσεως.

#1

Ο Άγιος Σιλικόνιος (Saint Silicon) προσεύχεται καθημερινά μ’ ένα portable computer στο χέρι: ο πρώην «κομπιουτεράς» Τζέφρεϋ Αμστρογκ ίδρυσε την πρώτη κομπιούτερ-θρησκεία, την Εκκλησία of Heuristic Information Processing (Chip), όταν ο λόγος Του εμφανίστηκε στην οθόνη του ηλεκτρονικού του υπολογιστή ως G.O.D. (Giver of Data) μετά από μια λιποθυμική κρίση. Όταν συνήλθε, ο Άρτσερ είδε στην οθόνη το μήνυμα, «Hello, this is God, φτιάξε μια θρησκεία». Φυσικά, πήγε και την έφτιαξε στην Καλιφόρνια, που έχει και ωραίο καιρό.

#2

Στην Palmyra της Ν. Υόρκης, σε θρησκευτική εκδήλωση της εκκλησίας των Μορμόνων, οι πιστοί ποζάρουν με πορτρέτα (μάλλον έγχρωμες φωτοτυπίες) του Ιησού, περιμένοντας ν’ ακούσουν κάποια ομιλία περί των θείων. Μετά πηγαίνουν όλοι σούμπιτοι στα ινστιτούτα αδυνατίσματος για τη συνέχεια, εκτός και αν γίνει κανένα θαύμα (εκεί δεν γνωρίζουν ακόμα το μασαζοκορσέ της Τζίνας Βαρώνη). Για τους συνταξιούχους μικροαστούς της αμερικάνικης επαρχίας, η θρησκευτική τρέλα είναι το μόνο είδος τρέλας που τολμούν να υιοθετήσουν – ίσως ακόμα και να επιβάλλεται, ως τρέλα, μετά την καθήλωση στην πολυθρόνα μπροστά στην τηλεόραση.

#3

Στην Daytona Beach, που είναι συνήθως πήχτρα στις πιο κουφές «εκκλησίες», ένας πιστός προσεύχεται και ταυτόχρονα μαυρίζει, στη διάρκεια της 50ής επετείου της Bike Week. Τριακόσιες χιλιάδες μοτοσικλετιστές μαζεύονται στη μικρή πόλη όταν έρχεται η ετήσια «Εβδομάδα Μηχανής». Πώς να μην προσεύχεται ο πιστός της φωτογραφίας υπό τέτοιες συνθήκες; Θα μπορούσε να είναι ένας από τους εκατοντάδες beach bums, τους * άστεγους που ζούνε στις παραλίες, μόνο και μόνο για το surf και την αλητεία. Αλλά η μανία της θρησκείας τον κέρδισε, ίσως γιατί η επόμενη ζωή υπόσχεται πιο καθαρές θάλασσες και πιο ωραία κορίτσια στην πλαζ.

#4

Οι Calvary Baptist Temple (βαπτιστές) στήνουν κάθε χρόνο το «Ζωντανό Χριστουγεννιάτικο Δέντρο» – ένα χριστουγεννιάτικο θεατρικό γεγονός που τους θέλει όλους ντυμένους ελατόφυλλα. Εδώ, η χορωδία εν ώρα πρόβας στη Σαβάνα της Τζόρτζια, επίσης πλούσια πολιτεία σε θρησκευτικές παραδοξότητες (λόξες). Για τους μεσήλικες κατοίκους της πόλης, τα Χριστούγεννα είναι ευκαιρία να επιστρέψουν σε μια παιδικότητα που τους συγχωρείται «λόγω εορτών». Το πρόβλημα είναι ότι οι ίδιοι το παίρνουν παραπάνω σοβαρά από το κανονικό και, τις περισσότερες φορές, τους μένει μόνιμο το κουσούρι.

#5

Η Εκκλησία της Προφητείας στην New Smyrna Beach της Φλόριντα. Πρόκειται για μια Πεντηκοστιανή Εκκλησία (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό) με 10 μόνον μέλη, μαζί με τον πρόεδρο, το γραμματέα, το διάκονο και τους αναπληρωματικούς. Στον τοίχο φαίνεται απ’ τη μία η αμερικάνικη σημαία, απ’ την άλλη η σημαία της Εκκλησίας του Θεού – η οποία όλο και κάποια σχέση θα ‘χει με την Εκκλησία της Προφητείας. Οι εκστασιασμένοι ομιλητές εκφράζουν μια πλευρά του Αμερικάνικου Ονείρου: αν δεν κατάφερες να γίνεις πλούσιος και διάσημος, μπορείς τουλάχιστον να κάνεις τον κόσμο να σ’ ακούει όταν δίνεις διαλέξεις θρησκευτικού περιεχομένου. Όλο και κάποιους κολλημένους θα βρεις να καταπλήξεις…

#6

Στο Αρκάνσας των ΗΠΑ οι πιστοί πυροβολούν όσους αμφισβητούν την ύπαρξη του Μεγάλου. Στα χωριό Eureka Springs, η σταύρωση επαναλαμβάνεται (σαν θεατρική παράσταση) κάθε μέρα, 8 μήνες το χρόνο, από 200 εθελοντές «ηθοποιούς» που ζουν στο χωριό και παίζουν με βάρδιες: την ημέρα έχουν κανονικές δουλειές, τη νύχτα «κάνουν» τον εσταυρωμένο, κι όσο αντέξουν. Για να μην παραπονιέστε για το εξαντλητικό nightclubbing. Άλλωστε, εκεί που βρίσκεται το Eureka Springs (στη Μέση του Τίποτα) δεν υπάρχουν και πολλές ευκαιρίες να ξεσκάσει ένα νέο παιδί: όσο νευρωτικές και γεμάτες ερεθίσματα είναι οι μεγαλουπόλεις των ΗΠΑ, τόσο dead και βαρετές είναι οι επαρχιακές πόλεις. Τα religion freaks «σταυρώνονται» για να μη φλιπάρουν – ή επειδή έχουν ήδη φλιπάρει.

Kείμενο: Μανίνα Ζουμπουλάκη

Τεύχος 72, Απρίλιος 1993

*Το άρθρο αναδημοσιεύεται διατηρώντας την αρχική μορφή.