Αχλύ πολέμου στην γειτονιά μας

Αύγουστος, ο καυτός μήνας. Γνωστός και ως  Δριμάρης (δρίμες = οι έξι πρώτες μέρες του Αυγούστου που κατά τη λαϊκή δοξασία είναι δυσοίωνες), έφτασε φέρνοντας πράγματι δυσοίωνα μηνύματα εντός και εκτός της χώρας μας. 

Εντός, το κουαρτέτο  που αντικατέστησε την τρόικα κόβει τις πρώτες βόλτες του στην Αθήνα δίκην μεγαλοιδιοκτήτη της επαρχίας, πιάνοντας καρέκλες για την επιβολή και εφαρμογή ενός ακόμα  προδιαγεγραμμένα ατελέσφορου τρίτου μνημονίου  που θα βυθίσει την χώρα σε παρατεταμένη βαθιά ύφεση με όλα τα προσχεδιασμένα αποτελέσματά της. Περισσότερη ανεργία, λουκέτα,  μετανάστευση και αλλαγή πληθυσμιακής σύνθεσης, στασιμοπληθωρισμό και φτωχοποίηση, καταστροφή και πλήρη αποσάρθρωση της αστικής τάξης. Αν τα δύο προηγούμενα μνημόνια οδήγησαν μετά απο πέντε χρόνια στα αλήστου μνήμης σακσές στόρυς και δέκα χιλιάδες αυτόχειρες, το Μνημόνιο ΙΙΙ, που περιλαμβάνει ακόμα πιό επαχθείς όρους, θα καταλήξει στο  μεγάλο παζάρι  των ασημικών που θα συμπεριλαμβάνει και την ποθητή κατάσχεση των ενεργειακών κοιτασμάτων και πάσης φύσης πρώτων υλών που βρίσκονται στο υπέδαφος. Πάντα βάσει του δίκαιου των πειρατών, γνωστού και σαν Αγγλικό δίκαιο, το δίκαιο των κανονιοφόρων. Ενας ύπουλος και σκοτεινός οικονομικός πόλεμος συνεχούς φθοράς με άγνωστο όμως τέλος, τροπές και εκ-τροπές.

Εκτός, και πέρα απο την δική μας υποταγή, στην γειτονιά μας συνεχίζονται οι προσπάθειες εκκίνησης ενός ακόμα πολέμου. Ενός Μεγάλου Πολέμου που θα ολοκληρώσει φαινομενικά την διάλυση της Συρίας με την πτώση του Ασσαντ στα πρότυπα της Λιβύης και του Ιράκ, και θα μετατρέψει τον “χώρο” σε λάφυρο που θα μοιραστεί στους νικητές. Λάφυρα, πέρα απο τα όποια συριακά ασημικά, η γεωστρατηγική θέση του “χώρου” για την όδευση των αγωγών του Καταριανού αερίου προς την Μεσόγειο και την ΕΕ, ο έλεγχος του εμπορικού δρόμου του “μεταξιού”, η απώλεια της Ρωσικής επιρροής στην περιοχή, η ίδρυση ενός νέου φιλοδυτικού κουρδικού κράτους με ανασχεδιασμό των συνόρων. 

Η δημιουργία αέναου χάους και ασταθών ημικρατικών μορφωμάτων αποτελεί πάγια συνταγή για τον γεωπολιτικό έλεγχο στην Μέση Ανατολή αλλά και των πλούσιων σε ενεργειακά κοιτάσματα γειτονικών “χώρων”-πρώην κρατών. Στην περίπτωση της Συρίας, οι πολύχρονες προσπάθειες καταστροφής της κρατικής της υπόστασης, είτε αρχικά με την μορφή ακόμα μιάς “πορτοκαλί αραβικής άνοιξης”, ή σκηνοθετημένων προβοκατόρικων στρατιωτικών επιθέσεων με συνταγή  false flag  επεισοδίων, είτε με άμεση στρατιωτική επίθεση της συμμαχίας των προθύμων  λόγω ύπαρξης και χρήσης όπλων μαζικής καταστροφής απέτυχαν.  Ακόμα και οι (τρομοκρατικές) δυνάμεις του ISIS (IS), κράτος εν κράτει  που διαφεντεύουν το πρώην Ιράκ, δεν κατάφεραν, παρά τον πακτωλό χρηματοδότησης, πολεμικού υλικού και μισθοδοτούμενων  διεθνών “εθελοντών”  να υλοποιήσουν το σχέδιο. Ο Άσσαντ, ο τελευταίος Άραβας κοσμικός δικτάτορας,  τελευταίο απομεινάρι  της προγούμενης τάξης πραγμάτων (Σαντάμ Χουσείν, Καντάφι, Ασσαντ), και παρά τον Αρμαγεδδώνα που έχει πλήξει την χώρα του με διακόσιες χιλιάδες νεκρούς, δέκα εκατομμύρια (το 50% του πληθυσμού) πρόσφυγες ή άστεγους χωρίς στον ήλιο μοίρα -με τα πέντε εκατομμύρια να είναι παιδιά,  αντιστέκεται, μιας και γνωρίζει οτι και το δικό του τέλος θα είναι δραματικό στα χέρια των νικητών. Πάνω απο ενάμιση εκατομμύριο πρόσφυγες έχουν καταφύγει κυρίως στις νότιες (κουρδικές) περιοχές της Τουρκίας. 

Η Τουρκία βρίσκεται για πολλούς λόγους στο επίκεντρο αυτού του πολέμου. Η μακραίωνη παράλληλη πορεία με τους Αραβες μέσα στα μορφογενετικά πλαίσια, την πρακτική, και την πρωτοκαθεδρία του Ισλάμ αποτελεί αξιακό και απαραβίαστο κώδικα του τουρκικού έθνους όπως αυτό δομήθηκε απο την ίδρυσή του. Ο πόλεμος ανάμεσα στους μουσουλμάνους για “εθνικούς λόγους” είναι δογματικά ανεπίτρεπτος αφού στο ισλαμικό παγκόσμιο χαλιφάτο,  η δυτική έννοια του κοσμικού-εθνικού κράτους  είναι ανύπαρκτη. Η νεοθωμανική δίψα για μερική επανασύσταση της οθωμανικής αυτοκρατορίας αποτελεί έναν τεράστιο κίνδυνο για την Τουρκία του 21ου αιώνα αλλά και όλα τα όμορα κράτη. Τα μηνύματα που λαμβάνονται στην Άγκυρα από την Βαγδάτη, την Δαμασκό, το Ερμπίλ και το Ριάντ, την Μόσχα και την Ουάσιγκτον είναι σαφέστατα και αλληλοσυγκρουόμενα. Τα συμφέροντα της κάθε πλευράς, γεωπολιτικά και οικονομικά, δεν συμβαδίζουν ούτε μεταξύ τους ούτε συνάδουν υποχρεωτικά με τα συμφέροντα της Τουρκίας. Η Τουρκία πολλές φορές στην ιστορία της κράτησε ουδέτερη στάση  αποφεύγοντας να κουβαλήσει νερό στον μύλο ξένων συμφερόντων (συμμάχων) και τις όποιες απώλειες . Τις τελευταίες μέρες όμως, παρακολουθούμε την προσπάθειά της να εμφανιστεί σαν θύμα του ISIS που της επιτίθεται από τις κατεχόμενες συριακές περιοχές , και μπροστάρης στην τελική έφοδο εναντίον των τρομοκρατών αλλά και της Συρίας. Σαν παράλληλη διαδικασία, βομβαρδίζονται βέβαια και κουρδικές περιοχές. Το ΝΑΤΟ, μέλος του οποίου είναι και η Ελλάδα, συμμετέχει στην επιχείρηση κατόπιν αιτήματος της Τουρκίας για συνδρομή του, και ήδη παρέχονται διευκολύνσεις και από την Ελλάδα στα πλαίσια ανεφοδιασμού αεροσκαφών καθώς οδεύουν  στην βάση στο Ιντσιρλίκ και το μέτωπο. Οι βομβαρδισμοί ξεκίνησαν στο συριακό έδαφος λόγω ISIS(IS) και λίγο πολύ, όλοι βάλουν εναντίον όλων .

Κανένας πόλεμος, μικρός, μεγάλος, ή  παγκόσμιος, δεν ήταν, ή θα είναι χωρίς απώλειες για όλους τους εμπλεκόμενους. Η Τουρκία θα πρέπει να έχει ζυγίσει πολύ καλά την εμπλοκή της σε έναν πόλεμο που θα σκορπίσει τον θάνατο σε χιλιάδες γείτονες, αδελφούς μουσουλμάνους, Άραβες, Κούρδους και άλλους, που αποτελούν δομικό στοιχείο της Ιστορίας της, του παρόντος και κυρίως του μέλλοντός της. Το αίμα που ρέει βάφει ξανά την ιστορία της και προαγγέλλει το ξύπνημα του  αραβικού εθνικισμού εναντίον της σε συνδυασμό με την αντιμετώπιση του Ρωσικού παράγοντα.

Ότι  κάνουμε, και οι πράξεις μας στο σήμερα,  αντηχούν στο μέλλον και στην αιωνιότητα.