ΚΛΙΚ: Παλιές αγάπες, νέα αρχή
Το ΚΛΙΚ δεν είναι επιστροφή στο παρελθόν, αλλά μια νέα αρχή με εμπειρία. Κάποιες σχέσεις αντέχουν στον χρόνο γιατί έχουν αλήθεια.Κάποιες σχέσεις αντέχουν στον χρόνο γιατί έχουν αλήθεια.Το ΚΛΙΚ είναι μία από αυτές
Ο χρόνος δεν κυλά απλώς. Τρέχει. Και συχνά τρέχει τόσο γρήγορα, που δεν προλαβαίνεις να καταλάβεις πότε ακριβώς άλλαξαν όλα. Πότε άλλαξες εσύ. Πότε έπαψες να φοβάσαι κάποια πράγματα και άρχισες να φοβάσαι άλλα. Πότε έμαθες να ξεχωρίζεις τι αξίζει να κρατήσεις και τι πρέπει, επιτέλους, να αφήσεις πίσω.
Το 2016 ήταν μια τέτοια χρονιά. Μια χρονιά αρχής. Μια χρονιά δύσκολη και όμορφη μαζί — όπως άλλωστε είναι πάντα οι αληθινές αρχές. Εκείνη τη χρονιά ξεκίνησα να γράφω στο ΚΛΙΚ. Στο διαδικτυακό ΚΛΙΚ. Και χωρίς να το ξέρω τότε, ξεκίνησα παράλληλα και ένα προσωπικό ταξίδι ωρίμανσης. Δημοσιογραφικής, ανθρώπινης, υπαρξιακής.
Ήμουν εκεί για δέκα χρόνια. Με μια διακοπή ενός χρόνου και κάτι, όταν το ΚΛΙΚ σταμάτησε τη λειτουργία του. Αλλά κατά βάθος, δεν έφυγα ποτέ. Γιατί υπάρχουν χώροι που δεν τους εγκαταλείπεις πραγματικά. Σε ακολουθούν. Σε διαμορφώνουν. Σε κουβαλούν μαζί τους, ακόμα κι όταν νομίζεις ότι έχεις προχωρήσει.
Στα εύκολα και στα δύσκολα. Στα up’s and downs. Στις περιόδους που όλα έμοιαζαν να ρέουν, αλλά και σε εκείνες που έπρεπε να επιμείνεις. Να αντέξεις. Να συνεχίσεις να γράφεις, ακόμα κι όταν δεν ήσουν σίγουρη αν έχει νόημα.
Το ΚΛΙΚ δεν ήταν απλώς ένας χώρος δουλειάς. Ήταν μια περίοδος ζωής. Το αγάπησα. Μεγάλωσα μαζί του. Και δεν το λέω ως σχήμα λόγου.
Ξεκίνησα εκεί σε μια ιδιαίτερη, απαιτητική φάση της ζωής μου — αλλά ταυτόχρονα σε μια από τις πιο όμορφες. Γιατί τότε είχαν μόλις έρθει στον κόσμο τα παιδιά μου. Ο γιος τετράχρονος τότε γιος μου και η ενός έτους μου. Δύο μικρές ζωές που άλλαξαν τα πάντα. Τότε ήταν μωρά. Σήμερα, ο γιος μου είναι έφηβος και η κόρη μου προέφηβη. Και κάπου ανάμεσα σε προθεσμίες, άρθρα, συνεντεύξεις, ξενύχτια και deadlines, μεγάλωσαν κι εκείνα. Κι εγώ μαζί τους.
Μαζί με το ΚΛΙΚ έμαθα να γράφω όχι απλώς για να γεμίσω χώρο, αλλά για να πω κάτι που έχει λόγο ύπαρξης. Να μη φοβάμαι να καταθέσω άποψη. Να μην κρύβομαι πίσω από λέξεις «ασφαλείς».
Σε αυτή τη διαδρομή, είχα μέντορα τον εκδότη του ΚΛΙΚ, τον Άρη Τερζόπουλο. Έναν άνθρωπο που μπορεί να φαίνεται ήρεμος και ήσυχος στη συνεργασία. Όχι απαιτητικός με τον προφανή, πιεστικό τρόπο. Αλλά με έναν δικό του, σχεδόν μαγικό τρόπο, τα ζητάει όλα.
Σε κινητοποιεί χωρίς να σε εξαντλεί. Σε κάνει να ξενυχτάς για να σκεφτείς τι κείμενο αξίζει να γραφτεί. Σε ωθεί να γράφεις όταν όλοι οι άλλοι κοιμούνται. Όχι από φόβο. Από ανάγκη κι εσωτερική απαίτηση να γίνεις ακόμα καλύτερος. Να συναγωνιστείς τον εαυτό σου.
Δεν σε ακυρώνει. Δεν σε μικραίνει. Σου δίνει χώρο μέσα σε έναν δύσκολο και βαθιά ανταγωνιστικό κλάδο. Και αυτό, στην ελληνική πραγματικότητα, δεν είναι δεδομένο. Είναι σπάνιο.
Σου δίνει την αίσθηση ότι μπορείς να εξελιχθείς. Ότι επιτρέπεται να γίνεις καλύτερη. Ότι δεν χρειάζεται να χωρέσεις σε ένα καλούπι. Μπορείς να φτιάξεις το δικό σου.
Και κάπως έτσι, περνούν τα χρόνια χωρίς να το καταλαβαίνεις.
Λένε ότι στις παλιές αγάπες πάντα ξαναγυρνάμε. Ή, για να το πω πιο χιουμοριστικά και να μη το κάνω μελό — ο δολοφόνος επιστρέφει πάντα στον τόπο του εγκλήματος.
Η επιστροφή στο ΚΛΙΚ δεν είναι επιστροφή στο παρελθόν. Δεν είναι αναβίωση του παλιού έντυπου ΚΛΙΚ που γνώρισε δόξες και άλλες εποχές. Ούτε μια προσπάθεια να συνεχιστεί απλώς το διαδικτυακό ΚΛΙΚ όπως το έζησα εγώ.
Το νέο ΚΛΙΚ δεν ξεκινά για να αντιγράψει. Ξεκινά για να αναπνεύσει. Να δώσει νέα πνοή. Να κάνει μια νέα αρχή. Δυναμική. Σύγχρονη. Με καθαρό βλέμμα προς τα μπροστά.
Μια ομάδα ανθρώπων, όπου ο καθένας έχει κάτι δικό του, ξεχωριστό, να δώσει. Και αυτό δεν θα σας το υποσχεθούμε με μεγάλα λόγια. Θα το ανακαλύψετε σιγά-σιγά. Όσο θα μας διαβάζετε. Όσο θα μας κρίνετε,ίσως. Όσο θα μας επιλέγετε, ή όχι.
Προσωπικά, κάνω αυτή τη νέα αρχή με τη δική μου στήλη. Το Spotlight. Έναν χώρο που δεν θέλει να φωνάξει, αλλά να φωτίσει. Να καλύψει ποικίλη θεματολογία. Διεθνή θέματα. Απόψεις. Συνεντεύξεις. Ιστορίες ανθρώπων. Ιστορίες πίσω από τις ιστορίες.
Όχι με την ψευδαίσθηση ότι έχουμε όλες τις απαντήσεις. Αλλά με την ειλικρίνεια ότι θέλουμε να κάνουμε τις σωστές ερωτήσεις.
Γιατί, αν κάτι έμαθα όλα αυτά τα χρόνια, είναι ότι η ευτυχία δεν είναι υπόσχεση. Δεν είναι αποτέλεσμα τύχης. Δεν είναι κάτι που «θα έρθει κάποτε».
Η ευτυχία είναι επιλογή.
Επιλογή να μείνεις. Επιλογή να φύγεις. Επιλογή να επιστρέψεις. Επιλογή να αλλάξεις. Επιλογή να πεις «ως εδώ». Επιλογή να πεις «πάμε πάλι από την αρχή».
Και αυτή η νέα αρχή δεν είναι δήλωση νοσταλγίας. Είναι δήλωση παρουσίας.
Είμαι εδώ με όλα όσα με έφτιαξαν. Με όλα όσα με δυσκόλεψαν. Με όσα αγάπησα και όσα με πλήγωσαν. Με μεγαλύτερη καθαρότητα. Με λιγότερο φόβο. Με περισσότερη ευθύνη απέναντι στις λέξεις.
Γιατί, τελικά, αυτό που μένει δεν είναι πόσο γρήγορα τρέχει ο χρόνος. Είναι τι διαλέγεις να κάνεις όσο τρέχει.
Και εγώ διαλέγω να γράφω. Να επιστρέφω. Να εξελίσσομαι.
Η ευτυχία είναι επιλογή σου. Και αυτή, είναι η δική μου.
Διαβάστε επίσης:
Η Γροιλανδία δεν είναι άδεια: Όταν οι μεγάλες δυνάμεις ξεχνούν ότι εκεί ζουν άνθρωποι
Σαρλότ Κασιράγκι: Η εγγονή της Γκρέις Κέλι εξομολογείται «Μέσα από τις λέξεις, έκανα παρόντες τους απόντες»
Πώς η εποχή Τραμπ δεν κατέστρεψε απλώς την παγκόσμια τάξη αλλά αποκάλυψε ότι είχε ήδη τελειώσει
Μαρία Καρυστιανού: Από το πένθος στη δημόσια δράση — ανάμεσα στην ανάγκη για δικαίωση και στην παγίδα της ματαιοδοξίας
