Η Πόλη Unplugged: Έκανα τα ψώνια της εβδομάδας στην πορνολαϊκή

Το porn festival Satyrs and Maenads επιστρέφει σταθερά κάθε χρόνο και πλέον έχει αποκτήσει το δικό του φανατικό κοινό. Άλλοι πηγαίνουν για τα πάρτι, άλλοι για τις προβολές, άλλοι για τα workshop και τις συζητήσεις γύρω από το σώμα, τη σεξουαλικότητα και την ταυτότητα. Υπάρχει όμως και μια παράλληλη δράση του φεστιβάλ που έχει αποκτήσει σχεδόν μυθικό στάτους και δεν είναι άλλη από την πορνολαϊκή του.

Ανέβα στον πρώτο όροφο του Ρομάντσο, στην Αναξαγόρα, εκεί όπου πραγματοποιείται το φεστιβάλ μέχρι την Κυριακή 24/5, πάρε καλάθι και γέμισέ το με καλούδια. Καταλαβαίνεις βέβαια ότι εδώ δεν θα βρεις ντομάτες, μαρούλια και πατάτες. Η πορνολαϊκή του φεστιβάλ είναι ένα μπαζαάρ γεμάτο καλλιτέχνες, σχεδιαστές, δημιουργούς, χειροποίητα αντικείμενα, kinky αξεσουάρ, κοσμήματα, ρούχα, μαστίγια και κάθε πιθανή μορφή δημιουργικής έκφρασης που συνδυάζει τέλεια το sex positivity και την τέχνη.

Ψωμιά-φαλλοί, πλεκτά πέη και στήθη

Ο Θάσος είναι φωτογράφος. Τη δουλειά του «Τσαπούρρ» τη διατρέχει το φύλο και η σεξουαλικότητα, το σεξ γενικότερα όπως λέει. Το φωτογραφικό του πρότζεκτ, που ξεκίνησε από ένα ταξίδι του στην Κεντρική Ελλάδα όπου γίνεται ένα φεστιβάλ φαλλού την Καθαρά Δευτέρα, διακωμωδεί τη φαλλοκρατική και πατριαρχική αντιμετώπιση του φαλλού. Είναι βουκολικά κι ερωτικά φαλλοposters για τοίχους με χιούμορ.

Η Δανάη πλέκει γιατί το θεωρεί τέρμα ψυχοθεραπευτικό. Τη ρωτάω πώς ανάμεσα στα πλεκτά τσαντάκια και τα κασκόλ, βρέθηκαν πέη και στήθη: «Ήθελα να κάνω κάτι απενοχοποιημένο και σέξι και μου αρέσει η σκέψη ότι το στήθος και το πέος γίνονται λούτρινο και τα παίρνεις αγκαλιά. Είναι κάτι γλυκό και έτσι αποκτά άλλη διάσταση». Τα φτιάχνει και σε μπρελόκ γιατί θέλεις ένα τέτοιο να κρέμεται στην τσάντα και τα κλειδιά σου.

Δυστυχία και Καύλα

Μπροστά στον πάγκο του Άρη Ροζόπουλου, εικαστικού και graphic designer, τα αυτοκόλλητα «Δυστυχία και Καύλα» μου τραβούν την προσοχή. Μου εξηγεί ότι το σλόγκαν αυτό ξεκίνησε στην καραντίνα, μ’ ένα σχέδιο που μου το δείχνει ακριβώς από δίπλα: «Είναι ένας τύπος στο μπάνιο με στύση. Καπνίζει και κλαίει».

«Κάπως έτσι, μέσα σ’ ένα κλειστό περιβάλλον, λίγο απομονωμένο, ο κόσμος μέσω της καύλας βρίσκει κάποιες διεξόδους» καταλήγει και σκέφτομαι ότι ενώ στην αρχή η φράση μου φάνηκε καταθλιπτική, μετά την εξήγηση του τη βρίσκω άκρως αισιόδοξη. Θα την κάνω μότο της ζωής μου.

Μαστίγια, αλυσίδες, κολάρα, αλυσίδες, κεριά, μάσκες, έλα πάρε

Η Ισμήνη και η Έβελιν φτιάχνουν μαστίγια από ανακυκλωμένα δέρματα. Κινούνται με τη φιλοσοφία του ανακυκλώνω, δεν αγοράζουν καινούργια υλικά και χρησιμοποιούν ρετάλια. Οπότε είναι και μοναδικά κομμάτια οι δημιουργίες τους γιατί ποτέ δεν βρίσκουν τα ίδια δέρματα. Ονόμασαν το μικρό τους μαγαζί Ktau: «Ξεκίνησε ως μια ιδέα παιχνιδιού, για να βγάλει λίγο τη μαυρίλα από το BDSM και να γίνει πιο παιχνιδιάρικο. Ktau είναι ο ήχος που κάνει ένα μαστίγιο» αναφέρει η Ισμήνη. Μπορεί τα μαστίγια να φαίνονται ανάλαφρα αλλά κάποια έχουν μεταλλικές βέργες και είναι σχεδιασμένα με τη λογική του χάρακα. Οπότε, πονάνε. Το δοκίμασα στο χέρι μου και σας το λέω με βεβαιότητα.

Ο Mister Pony είναι ένας queer δημιουργικός με έδρα το Βερολίνο και την Αθήνα, που ειδικεύεται σε χειροποίητα δερμάτινα αξεσουάρ που μοιάζουν βγαλμένα από κάποιο φουτουριστικό queer club. Λάτρεψα τα κεριά του.

Από την άλλη πλευρά της λαικής αυτός ο πάγκος ξεπουλάει. Βιαστείτε.

Φυσικά, δεν έλειπαν ούτε τα ρούχα και τα κοσμήματα. Ξεχώρισα το The Freckle Concept, το οποίο αυτοπροσδιορίζεται ως μια slow fashion προσέγγιση χωρίς φύλο, γεμάτη εκκεντρικά ρούχα και αξεσουάρ εμπνευσμένα από την kink κουλτούρα και την αρχαιοελληνική μυθολογία. Και το 2ND2 μου άρεσε πολύ, με κοσμήματα, ανακατασκευασμένα αντικείμενα και πολλές αλυσίδες.

Και κεραμικά έχει η πορνολαϊκή. Πιατάκια σε σχήμα αιδοίου.

Φτάνοντας στον πάγκο της Professor Guildea μαθαίνω ότι είναι το παιδί ενός σιδερά και μιας μοδίστρας και έχει βαθιά πίστη στη δύναμη της δημιουργίας και του μοιράσματος: «Με μεγάλη εμπειρία στη δερματοτεχνία, αγαπάμε την επαναχρησιμοποίηση υλικών και τους συνδυασμούς διαφορετικών υλικών. Προσεγγίζουμε κάθε σχέδιο, είτε πρόκειται για ρούχα, αξεσουάρ ή διακοσμητικά, με παιχνιδιάρικη διάθεση και λίγη σκανταλιά» μου λέει.

Το πιο ενδιαφέρον σ’ αυτή την αγορά δεν είναι τελικά τα kinky αντικείμενα αλλά το πώς συνυπάρχουν όλα. Γι’ αυτό η πορνολαϊκή έχει τόση πλάκα. Γιατί λειτουργεί απελευθερωτικά, υπενθυμίζοντας σου ότι το σώμα, η επιθυμία και το παιχνίδι δεν χρειάζεται να κουβαλούν ενοχή.

Μετά από αυτό το διαφορετικό shopping therapy καταλαβαίνεις ότι η ζωή βρίσκει τρόπους να αυτοσαρκάζεται και να παίζει. Σε ζορίζει αλλά σου δείχνει και πώς να αποφορτίζεσαι. Όπως ακριβώς λέει η φράση, δυστυχία και καύλα. Δεν γινόταν να μην κλείσω μ’ αυτήν. Είπαμε, έχει γίνει το μότο μου.