Οι γαστρονομικές απογνώσεις του Ρεμί: Σπανακόπιτα, πάστα φλώρα και η Μπριζίτ Μπαρντό
Περιεχόμενα
Κεφάλαιο 1: Πίτα σε τάπερ
Η Έφη με φώναζε πάντα στο σπίτι της για δύο πράγματα: ή για τα ατέρμονα γκομενικά της με τον Σάκη ή επειδή είχε φτάσει από την Ήπειρο, από τη γιαγιά της, εκείνη η μαγική σπανακοτυρόπιτα μέσα σε τάπερ. Η Έφη δεν την έτρωγε. Σιχαινόταν τη φέτα. Δεν το έλεγε βέβαια ποτέ στη γιαγιά της και έτσι, αντί να την πετάξει —γιατί το θεωρούσε αμαρτία, παρόλο που δεν πίστευε— φώναζε εμένα.
Για χρόνια νόμιζα πως η καλή πίτα έπρεπε να έχει μπει σε τάπερ για να είναι πραγματικά καλή. Κάθε φορά φανταζόμουν τη μεταφορά της σαν σκηνή από εκείνη την παλιά διαφήμιση με τον κύριο που παράγγελνε ένα Drambuie και, στο τέλος, το ποτό γλιστρούσε από τον δίσκο του σερβιτόρου και έσπαγε.
Η γιαγιά της, εκτός από πίτες, της έστελνε και κάτι αφρώδη κρασιά σε μπουκάλια μπύρας. Τώρα που το σκέφτομαι, δεν έχω πιει ποτέ ούτε Drambuie ούτε εκείνο το κρασί.
Να σημειωθεί επίσης ότι έχουμε καταστρέψει διάφορα τάπερ σπανακοτυρόπιτας, ψήνοντάς τα είτε στον φούρνο είτε στα μικροκύματα, λες και το πλαστικό ήταν μέρος της συνταγής.
Στο «Θηρίο» παρουσίασαν μια εκδοχή της πίτας σε τάπερ. Κάπως έτσι θυμήθηκα την ιστορία της Έφης, που τόσο αγαπώ. Η Έφη έχει παντρευτεί τον Σάκη, είναι μακριά, και δεν ξέρω αν, μετά από τόσα χρόνια, τρώει τελικά σπανακοτυρόπιτα με φέτα. Όλο ξεχνάω να τη ρωτήσω όταν τη βλέπω.
Γιατί οι άνθρωποι αλλάζουν όσο μεγαλώνουν, αλλά συνεχίζουν να χώνουν τα συναισθήματά τους σε ένα τυχαίο τάπερ χωρίς παραλήπτη.
Κεφάλαιο 2: Η Ελβίρα, η Γεωργία, η Καίτη, η Μπριζίτ και η πάστα φλώρα
Η γιαγιά μου είχε δύο αδελφές πιο κοκέτες από εκείνη. Είχαν μια παράξενη, ετερόκλητη σχέση μεταξύ τους και τις περισσότερες φορές ήταν τσακωμένες. Δεν μιλούσαν η μία στην άλλη για καιρό. Κι όταν δύο από αυτές μάλωναν για έναν ανόητο λόγο, η τρίτη έπαιρνε συνήθως το μέρος εκείνης που είχε περισσότερο άδικο. Και το αντίστροφο.
Όταν συμφιλιώνονταν, έφτιαχναν γλυκά και συναντιόντουσαν στο σπίτι εκείνης που είχε κάνει πίσω. Το γλυκό ήταν πάντα πάστα φλώρα. Η γιαγιά την έφτιαχνε με μαρμελάδα βύσσινο, η Ελβίρα με κεράσι και η Καίτη με πορτοκάλι. Υπήρχε ένας κρυφός ανταγωνισμός ακόμα και στην πάστα φλώρα.
Σε μια τέτοια συμφιλίωση βρέθηκα κι εγώ. Επειδή είχα βαρεθεί την πάστα φλώρα της γιαγιάς με το βύσσινο, έδειξα ξεκάθαρη προτίμηση στις άλλες δύο, που, ομολογουμένως, ήταν και καλύτερες. Οι θείες μου, βέβαια, το έκαναν σημαία και πρέπει να πλήγωσαν τη γιαγιά, η οποία όλη την επόμενη μέρα κουβαλούσε μια σιωπηλή απογοήτευση.
Όταν έφυγαν, καθίσαμε και είδαμε αμίλητοι μια ταινία με τη Μπριζίτ Μπαρντό στην ΕΡΤ. «Γιαγιά, ποια είναι αυτή η ηθοποιός;» τη ρώτησα. «Η Μπριζίτ Μπαρντό», μου απάντησε. «Γιαγιά, οι αδελφές σου μπορεί να φτιάχνουν καλύτερη πάστα φλώρα, αλλά εσύ είσαι πιο όμορφη από αυτές. Είσαι τόσο όμορφη όσο η Μπριζίτ Μπαρντό».
Η γιαγιά σηκώθηκε από τη θέση της, με αγκάλιασε και μου έδωσε ένα φιλί. Ακόμα έχω τη μυρωδιά γιασεμιού που είχε.
Διαβάστε επίσης
Την Κυριακή βρέθηκα ξανά μπροστά σε μια πάστα φλώρα με βύσσινο και έκανα ακριβώς το ίδιο πράγμα: άφηνα τη ζύμη με τη μαρμελάδα και έτρωγα την μπισκοτένια άκρη με το βούτυρο. Το μόνο που έλειπε ήταν η μυρωδιά του γιασεμιού, η Ελβίρα, η Γεωργία, η Καίτη και, πια, η ίδια η Μπριζίτ.
