Οι προσυνεδριακές γαστρονομικές ανακαλύψεις ενός άτυπου γενικού γραμματέα: «Maison Colette»
O Ρεμί μπήκε στο ανανεωμένο «Maison Colette», ένα μικρό καταφύγιο κομψότητας, με καλό φαγητό.
Το «Maison Colette» ανοίγει ξανά τις πύλες του την Παρασκευή 28 Αυγούστου, αυτή τη φορά στην Κηφισιά (Παπαδιαμάντη 4), και μπορώ να σας πω ότι έγινε ακόμη πιο όμορφο. Το νέο του σπίτι, ένα υπέροχο νεοκλασικό κτίριο, μοιάζει να του ταιριάζει απόλυτα: έχει αέρα, χάρη, μια διακριτική πολυτέλεια και εκείνη την αίσθηση ότι μπαίνεις κάπου που δεν φτιάχτηκε απλώς για να φας, αλλά για να καθίσεις, να χαζέψεις, να κουβεντιάσεις και να νιώσεις λίγο αλλιώς. Είναι ένα μπιστρό ιδανικό για όλες τις ώρες, από τον πρώτο καφέ μέχρι το βραδινό ποτήρι κρασί, με γεύσεις που έχουν την επιμέλεια — και ουσιαστικά την εγγύηση — του Δημήτρη Σταμούδη, ενώ στα γλυκά υπάρχει η υπογραφή του Θανάση Σταμούδη.
Ο χώρος, με έναν τρόπο σχεδόν θεατρικό, συνδέεται με το όνομα της Κολέτ: της επαναστάτριας, της πρωτοπόρας, της γυναίκας που δεν χωρούσε εύκολα στα καλούπια της εποχής της. Συγγραφέας, προσωπικότητα, φαινόμενο, γυναίκα που έζησε με θάρρος και με μια αδιαπραγμάτευτη διάθεση ελευθερίας. Μπαίνοντας στο «Maison Colette», δεν είναι ότι μεταφέρεσαι κυριολεκτικά στην εποχή της· είναι περισσότερο ότι πιάνεις μια αύρα από παλιό Παρίσι, από κομψότητα χωρίς να γίνεται στημένη, από εκείνη τη γαλλική απλότητα που, τελικά, μόνο απλή δεν είναι. Σαν να περιμένεις από στιγμή σε στιγμή να ανοίξει η πόρτα και να μπει κάποιος ήρωας από μυθιστόρημα, λίγο αλλόκοτος, λίγο γοητευτικός και σίγουρα καθόλου προβλέψιμος.
Και επειδή η ζωή της Κολέτ τα είχε όλα — ίντριγκες, επαναστάσεις, έρωτες, σκάνδαλα, εμφανίσεις στο Moulin Rouge, διεκδικήσεις για ελευθερία και βιβλία που έδιναν έμπνευση — δεν γίνεται να τη σκεφτείς μόνο ως λογοτεχνική φιγούρα. Ήταν μια γυναίκα που περπάτησε έξω από τους νόμους της εποχής της και μάλλον έξω και από τη λογική πολλών γύρω της. Αν τώρα ρωτήσετε αν εδώ ταιριάζει η Εντίθ Πιάφ, θα σας πω: όχι, παιδιά μου, Βασίλης Τερλέγκας. Το ξέρω, το έσκισα λίγο με την αναφορά, αλλά κάπως έτσι είναι η Colette: δεν την πιάνεις με μία μόνο αισθητική, ούτε με μία μόνο ανάγνωση.
Δεν είμαι ακόμη σίγουρος αν το νέο Κολέτ θα ήταν ακριβώς το σπίτι της μποέμισας Colette. Ίσως εκείνη να ζητούσε κάτι πιο ακατάστατο, πιο απρόβλεπτο, πιο άγριο. Αυτό που μου έφερε περισσότερο στο μυαλό είναι μια άλλη εμβληματική Γαλλίδα: η Κοκό Σανέλ. Το εστιατόριο μοιάζει με μικρό κόσμημα, αέρινο και όμορφο, όπως μια τσάντα ή ένα φόρεμα που δεν φωνάζει, αλλά ξέρει πολύ καλά τι αξίζει. Κι αν βιαστείτε να μου πείτε «μα η Σανέλ έχει σκοτεινές φήμες γύρω από το όνομά της», θα συμφωνήσω ότι η Ιστορία έχει πάντα τις σκιές της. Δεν δίνω άφεση αμαρτιών σε κανέναν· απλώς κρατώ ότι κάποια στιγμή η ίδια η Ιστορία δείχνει πιο καθαρά την αλήθεια, πέρα από μύθους, αντιπάθειες και συμφέροντα.
Πέρα, όμως, από τις αναφορές, τα ονόματα και τις ιστορικές παρενθέσεις, το «Maison Colette» είναι πάνω απ’ όλα ένα μέρος που σε κάνει να θέλεις να καθίσεις. Και αυτό δεν είναι μικρό πράγμα. Υπάρχουν μαγαζιά που είναι όμορφα αλλά ψυχρά, φωτογενή αλλά άδεια από αίσθηση. Εδώ υπάρχει κάτι πιο φιλόξενο. Έχει εκείνη την ατμόσφαιρα που μπορεί να αγαπήσουν τα κορίτσια όλων των ηλικιών, αλλά όχι μόνο αυτά. Είναι χώρος για φίλες, για ζευγάρια, για ανθρώπους που θέλουν να βγουν χωρίς να νιώσουν ότι πρέπει να αποδείξουν κάτι. Κομψό, αλλά όχι απρόσιτο· περιποιημένο, αλλά όχι επιτηδευμένο.
Εγώ δεν πήγα ακόμη για καφέ και κρουασάν, αν και ο χώρος κυριολεκτικά το ζητάει. Πήγα για βραδινό και εκεί πραγματικά μου έδωσε τη διάθεση για ένα δείπνο για δύο. Όχι απαραίτητα ρομαντικό με τον κλισέ τρόπο, αλλά σαν εκείνα τα βράδια που θέλεις καλό φαγητό, ωραίο φως, μια κουβέντα που να κυλάει και ένα τραπέζι που να μη σε πιέζει να φύγεις. Ξεκινήσαμε με μια σαλάτα που ανετα μπορεί να σταθεί και σαν κυρίως με σολωμό καπνιστό και πατάτες, αξιοπρεπέστατη, καθαρή στις γεύσεις της, από αυτές που, για κάποιο λόγο, πάντα αγαπώ.
Συνεχίσαμε με ένα κοτόπουλο κριθαράκι, άψογα ψημένο, με σάλτσα που είχε ακριβώς αυτό το βουτυράτο, αρωματικό στοιχείο που περιμένεις, και το κριθαράκι τόσο μελωμένο — από αυτές τις κουταλιές που λες «θα κανώ λίγες» και τελικά το εξαφανίζεις. Το μοσχάρι μπουργκινιόν ήταν επίσης νόστιμο, comfort, ζεστό, με εκείνη τη βαθιά γεύση που σε κάνει να εκτιμάς ξανά την κλασική γαλλική κουζίνα όταν εκτελείται σωστά. Δεν ήταν ένα βραδινό που προσπάθησε να εντυπωσιάσει με ακροβατικά. Ήταν ένα βραδινό που πόνταρε στη νοστιμιά, στη σωστή αίσθηση και στην ευχαρίστηση του να τρως κάτι οικείο αλλά καλοφτιαγμένο.
Και μετά ήρθε το γλυκό, που για μένα ήταν το μεγάλο φινάλε: Κρεπ σουζέτ το εμβληματικό γλυκό και εκεί σκέφτεσαι ότι όλα τα γλυκά έχουν γεννηθεί για μια γυναίκα. Υπήρχε και το ρυζόγαλο με την καραμέλα ως πειρασμός, γιατί σε τέτοια μέρη πάντα υπάρχει ένας δεύτερος πειρασμός που σε κοιτάζει από το μενού. Θα επιστρέψω σίγουρα και για πρωινό, καφέ και κρουασάν, μήπως πετύχω έστω και λίγη αύρα από το «Breakfast at Tiffany’s» — ναι, ξέρω, τι σχέση έχει αυτό με ένα γαλλικό εστιατόριο; Μα είναι η αποθέωση του στυλ: κρουασάν, Givenchy και λίγη αστική φαντασίωση. Το «Maison Colette», τελικά, είναι ακριβώς αυτό: ένα μικρό καταφύγιο κομψότητας, με καλό φαγητό, γλυκιά θεατρικότητα και αρκετή γαλλική γοητεία για να σε κάνει να ξαναπάς.
