Οι προσυνεδριακές γαστρονομικές ανακαλύψεις ενός άτυπου γενικού γραμματέα: Αμνοερίφια αγάπη μου!
Τρεις ταβέρνες για κρέας που θα σε κάνουν να γλείφεις τα δάχτυλά σου.
Περιεχόμενα
Παθαίνω ένα σοκ από τα αμνοερίφια και δεν το κρύβω ότι είναι ένα από τα κρυφά μου πάθη: αυτό και το καραόκε γιαπωνέζικων τραγουδιών.
Σοσιαλιστική γιάφκα αμνοεριφίων 1: Ραβάνης στον Αθανάσιο Διάκο 
Στην πλατεία του Αθανάσιου Διάκου υπάρχει και ο «Ραβάνης», ένα ψητοπωλείο με δικά του κρέατα, με δικό του γιαούρτι και με δικό του παγωτό. Βασικά δεν περιμένεις ότι θα βρεις και παράδοση και νοστιμιά και βασικά εξειδικευμένη τεχνογνωσία. Γιατί για να παρασκευάζεις και γιαούρτι και παγωτό τόσο υψηλής μπρουτάλ νοστιμιάς και να τα πουλάς και εκτός του καταστήματός σου, δεν είναι κάτι που το συναντάς εύκολα και όχι βέβαια σε ένα χωριό στη μέση του πουθενά.
Στα ψητά υπάρχει ένας παθιασμένος άνθρωπος-ορχήστρα, ο Δημήτρης, ο οποίος έκοβε, έψηνε στα κάρβουνα και επιτηρούσε παράλληλα και τις σούβλες. Κοντοσούβλι κοτόπουλο από μπούτι και κοντοσούβλι χοιρινό εξαιρετικά και σούβλα αρνιού για σεμινάρια. Όχι στάχια, όχι κάρβουνα! Ζουμερά και νόστιμα. Ο βασιλιάς, όμως, ήταν το υποδειγματικό ψήσιμο και κόψιμο στα αμνοερίφια.
Ο χώρος είναι μέσα σαν περιποιημένο μουσείο της ιστορίας του χωριού και των βουνών, με το τζάκι να δεσπόζει. Εντύπωση μου έκανε η ανοιχτή κουζίνα του εστιατορίου, μια κουζίνα που δεν συναντάς σε εξαιρετικά εστιατόρια της Αθήνας. Στη σάλα δεσπόζει η γυναίκα του Δημήτρη, η ευγενική και αέρινη Δάφνη. Μια σαλάτα, μια πατάτες και ψητά και κρασί ή χύμα ή φανταστικές επιλογές από κτήματα της περιοχής.
Σοσιαλιστική γιάφκα αμνοεριφίων 2: Άγιος Μερκούριος
Να τονίσω ότι δεν είναι να πας Κυριακή στον «Άγιο Μερκούριο», εκτός αν θες να παρκάρεις κάπου 2-3 χιλιόμετρα παρακάτω και να περπατήσεις μέχρι εκεί και, όταν φτάσεις, να δεις ουρές και ουρές και ουρές, γιατί στον «Άγιο Μερκούριο» δεν κάνουν κράτηση.
Να σταθώ ότι τα παϊδάκια είναι όπως των αναμνήσεών σας, ζουμερά και άψογα ψημένα, το μπιφτέκι τους φοβερό, το τυρόψωμό τους είχε τόσο πολύ φέτα μέσα που πραγματικά απόρησα. Ιδιαίτερη μνεία θα κάνω σε έναν μεζέ, ο οποίος ήταν αρνίσια νεφράκια με σάλτσα, ας πούμε τσιμιτσούρι, από πάνω, κρασομεζές απίθανος.
Ο «Άγιο Μερκούριο» σέβεται τον πελάτη του και ως άτυπος γενικός γραμματέας της άτυπης Εθνικής Επιτροπής Διάσωσης Αμνοερίφιας Νοστιμιάς, την προτείνω ανεπιφύλακτα.
Διαβάστε επίσης
Σοσιαλιστική γιάφκα αμνοεριφίων 3: Καραγιάννης στον Ασπρόπυργο
Στον Ασπρόπυργο υπάρχει ο «Καραγιάννης», ένα εστιατόριο που βρίσκεται στο τέλος του δρόμου, σχεδόν στα χωράφια. Έχει μια ωραία αυλή και έναν εσωτερικό χώρο που είναι καθαρός, αλλά μην περιμένεις διακόσμηση έντονη και τρελή. Όλα είναι λιτά και απλά. Πρωταγωνιστής είναι το κρέας. Μπριζόλα ζουμερή από βουβάλι, προβατίνα, αρνί στη γάστρα, τζόλια και τηγανόψωμο. Αλλά ο πρωταγωνιστής είναι τα αρνίσια παϊδάκια υψηλής ποιότητας, υψηλού ψησίματος. Είναι για σεμινάρια!
