Η πόλη unplugged: Πώς ένα τμήμα aqua aerobic στο Φάληρο μ’ έκανε να δω λίγο αλλιώς τη ζωή
Αυτά δεν συμβαίνουν στα φασαίικα στέκια που πάμε.
Δεν ξέρω πώς ακριβώς κατέληξα εδώ. Μάλλον φταίει η φίλη μου η Έλλη Πλατάνου, γυμνάστρια, που κάνει aqua aerobic και μια ζωή μου λέει να το δοκιμάσω γιατί είναι φοβερή γυμναστική.
Να ‘μαι λοιπόν, στο Ρέστειο κολυμβητήριο του Παλαιού Φαλήρου, με το μαγιό μου και το μπουρνούζι μου, να κάθομαι στα αποδυτήρια και να σκέφτομαι πώς θα μπω στο νερό Νοέμβρη μήνα, ενώ με δυσκολία μπαίνω τον Αύγουστο. Αποθανάτισα τη στιγμή για να θυμάμαι κάποτε ότι ξεπέρασα τον εαυτό μου και μπήκα σε πισίνα λίγο πριν τα Χριστούγεννα.
Θερμαινόμενη είναι η πισίνα, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες αν είσαι κρυουλιάρης. Αισθάνομαι ότι ετοιμάζομαι να διαβώ την πύλη της Σιβηρίας παρόλο που η κλιματική κρίση έχει κάνει το φθινόπωρο, άνοιξη.
Την ώρα που φτάνω, τελειώνει το ένα τμήμα, το πρωινό. Τους πετυχαίνω στο τέλος του μαθήματος που κάνουν ασκήσεις χαλάρωσης. Σκέφτομαι ότι αυτές οι γυναίκες μπήκαν σε πισίνα την ώρα που εγώ τριγυρνώ με ζακέτα, ρόμπα και ισοθερμικό μέσα στο σπίτι και πραγματικά τις θαυμάζω.
Οι κυρίες από το δεύτερο τμήμα φτάνουν η μία μετά την άλλη. Είναι όλες γλυκύτατες, ευδιάθετες και απόλυτα πιστές στην πρωινή τους δραστηριότητα. Και με 5 βαθμούς κελσίου θα πάνε στο μάθημα. Πιάνοντας κουβέντα με μία απ’ αυτές, μαθαίνω ότι η γυμναστική στο νερό στάθηκε ευεργετική στη δική της περίπτωση, όσο ήταν καρκινοπαθής σε θεραπεία. Πολλοί άνθρωποι που παλεύουν με τις χημειοθεραπείες έχουν βρει στην αεροβική στο νερό έναν πολύτιμο σύμμαχο.
Οι περισσότερες κυρίες κάνουν χρόνια aqua aerobic και βουτάνε αμέσως, χωρίς τον παραμικρό δισταγμό. Εγώ πάλι, στέκομαι στο σκαλοπάτι και προσπαθώ να διαπραγματευτώ με τον εγκέφαλό μου, να τον πείσω ότι θα μπω και θα ζεσταθώ.
Μόλις μπαίνω, το σώμα μου αντιδρά σαν να έπεσα στον Ατλαντικό. Αλλά μετά από λίγο, όλα αλλάζουν. Το μάθημα ξεκινά και η θεραπευτική δράση του νερού επιδρά πάνω μου καθώς κινούμαι στο ρυθμό που δίνει η Έλλη. Και κάπου εκεί ανάμεσα στα κύματα που δημιουργούν τα σώματα μας και στα “μπράβο κορίτσια!” της γυμνάστριας, αρχίζω να ζεσταίνομαι. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Σταδιακά ανακαλύπτω ότι δεν είναι μόνο η γυμναστική που παρακινεί αυτές τις γυναίκες να έρχονται ανελλιπώς τρεις φορές τη βδομάδα εδώ. Είναι η Έλλη που κάνει το μάθημα να μοιάζει με πάρτι. Όλες εδώ ορκίζονται στη μαγική επίδραση της προπονήτριας τους, η οποία δεν σου δείχνει απλώς ασκήσεις, σου φτιάχνει το κέφι. Και τραγουδάει και τέλεια.
Το μάθημα τελειώνει και καθώς βγαίνω από το νερό, διαπιστώνω με έκπληξη ότι ο αυχένας μου δεν με πονάει για πρώτη φορά μετά από τρεις μήνες. Όλες μου επιβεβαιώνουν ότι το aqua aerobic έχει βγάλει νοκ άουτ τα μυοσκελετικά τους προβλήματα, ενώ έχει κάνει καλό και στην ψυχική τους υγεία. Αν κρίνω από την φωτογραφία που τις έβγαλα όλες μαζί, λένε αλήθεια. Είναι μέσα στην τρελή χαρά.
Ετοιμάζομαι να φύγω, αλλά με σταματούν: ‘’Δεν τελειώσαμε, μου λένε. Τώρα θα πάμε για καφέ. Πάντα πάμε για καφέ μετά το μάθημα’’.
Αρχίζω να καταλαβαίνω ότι εδώ δεν μιλάμε απλώς για ένα τμήμα αεροβικής, μιλάμε για παρέα. Μια παρέα γένους θηλυκού που έχει βρει τρόπους να περνάει ωραία. Έρχονται για μάθημα, πίνουν καφέ, κανονίζουν εκδρομές και εξόδους, επικοινωνούν, βοηθούν η μια την άλλη. Ή, όπως το λένε οι ίδιες : ‘’εδώ είμαστε τμήμα αθλητισμού, πολιτισμού και ψυχοθεραπείας’’.
Η κυρία Φώφη αναλαμβάνει την τροφοδοσία της παρέας μετά τη γυμναστική. Σπανακόπιτα με χειροποίητο φύλλο σε ταψί μεγαθήριο για να φτάσει για όλους. Γιατί αφού χάσαμε θερμίδες με τη γυμναστική, πρέπει να τις ξαναπάρουμε. Νόμος της ζωής που την απολαμβάνεις. Σας το είπα, οι κυρίες εδώ ξέρουν να το ζούνε.
Κι εκεί που πίνουμε καφέ και τρώμε σπανακόπιτα, σκάει κι ένας κύριος που τόση ώρα βλέπει την γυναικοπαρέα από διπλανό τραπέζι και μας αφιερώνει μια μαντινάδα. Πείτε μου τώρα, συμβαίνουν τέτοια στα φασαίικα στέκια που πάμε;
Κάπως έτσι, μια καθημερινή μέρα μετατράπηκε σε βουτιά μέσα σ’ ένα σύμπαν γυναικών που έχουν μετατρέψει το aqua aerobic σε κέντρο ευεξίας, ψυχοθεραπείας και διασκέδασης. Ένας μικρόκοσμος μέσα στην καθημερινότητα μου που πέρασα από μέσα του και μου έφτιαξε τη διάθεση. Κυριολεκτικά πήγα με μούτρα και έφυγα με χαμόγελο. Και ο αυχένας πιο ανάλαφρος και η ψυχή. Αυτό δεν θέλουμε όλοι; Εγώ πάντως, το θέλω σαν τρελή.
