Βόμβες στο «Madame Brasserie» στον Πύργο του Άιφελ
Οι ρεαλιστικές ιστορίες του Ρεμί.
Λένε: «Μην υποσχεθείς ποτέ κάτι σε παιδί και στη Λου…». Έτσι, λοιπόν, σε μια κρίση αγάπης και υποσχέσεων, της υποσχέθηκα ότι θα την πάω στον Πύργο του Άιφελ τον Αύγουστο του 2023.
Βέβαια, δεν ήξερα — δεν ρώταγες, θα μου πεις — και μπήκα στο site του Πύργου. Καταρχάς, το πρώτο εστιατόριο, που είναι στον πάνω όροφο, το «Jules Verne», μπορεί να είναι καλύτερο, αλλά είναι πανάκριβο. Το δεύτερο, το «Madame Brasserie», δεν είναι φθηνό, αλλά, σε σχέση με το πρώτο, δεν έχει καμία σχέση στην τιμή. Βέβαια, έχουν τρόπο κι αυτοί να στα πάρουν αλλιώς: αν καθίσεις στο τζάμι, αν θες μεσημεριανό, αν θες σαμπάνια… υπάρχουν πολλές επιλογές τουριστικού ρουφήγματος.
Λέω, αφού θα τα δώσουμε, ας πάμε τουλάχιστον να βλέπουμε τη θέα! Το μοναδικό καλό που έχει όλη αυτή η διαδικασία, βέβαια, είναι ότι δεν περιμένεις στις ουρές του Άιφελ. Στο ασανσέρ υπάρχει ένα σχετικό στρίμωγμα, αλλά, μόλις φτάσεις, η θέα είναι πραγματικά ξεχωριστή!
Αν υπάρχει στο λεξικό ο όρος «τουριστική παγίδα», το φαγητό εκεί έχει τη φωτογραφία του. Να τονίσω, βέβαια, ότι το service ήταν ξεχωριστό, αλλά και η μίνι μπαγκετούλα με το βούτυρο θαυμάσια! Το πρώτο πιάτο, κάτι σαν ταρτάρ, ήταν αδιάφορο, σαν αεροπορικό πιάτο. Το δεύτερο, ένα βραστό μοσχάρι, θα έλεγα ότι ήταν πρότυπο νοσοκομειακού πιάτου· μάλλον με προετοίμαζαν για την εμπειρία γεύσεων των επόμενων ετών.
Καθώς, λοιπόν, περιμέναμε το τρίτο από τα τέσσερα στάδια του γεύματος…
Έρχεται ο σερβιτόρος και με ενημερώνει ότι πρέπει να φύγουμε, γιατί υπάρχει εντολή εκκένωσης του χώρου λόγω απειλής για βόμβα. Στην αρχή δεν έδωσα σημασία, αλλά έβλεπα έναν πανικό να συμβαίνει: κόσμο να φεύγει βιαστικά, σχεδόν τρέχοντας. Ρωτάω τον σερβιτόρο: «Τα λεφτά που έχουμε πληρώσει;». «Μην ανησυχείτε, κύριε. Δεν θα πληρώσετε κάτι και, αν έχετε ήδη πληρώσει, θα πιστωθούν στον λογαριασμό σας άμεσα», μου απαντά με σιγουριά.
Είχα μια σιγουριά ότι δεν θα ανατιναχτώ από βόμβα εκείνη την ημέρα και δεν θα διασκορπιστώ στον Σηκουάνα. Βέβαια, τον ίδιο συλλογισμό δεν τον είχε κάποιος άλλος, γιατί όλοι έτρεχαν σχεδόν πανικόβλητοι. Εγώ, από την άλλη, είχα ένα σαρδόνιο χαμόγελο ανακούφισης για την αηδία που γλίτωσα και, αφού πήρα και δύο μικρές μπαγκετίτσες, κατέβηκα από τα σκαλοπάτια με χαρά. Γιατί και την εμπειρία ένιωσα ότι έζησα — να βλέπω το Παρίσι από μια κορυφή — και μάλιστα δωρεάν. Εγώ και ο Μέσι, βασικά!
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Αφού περπατήσαμε αρκετά μακριά από τον χώρο, χτύπησε στο κινητό μου ειδοποίηση από την τράπεζα για επιστροφή χρημάτων.
Τελικά, υπάρχει οργάνωση στη Γαλλία.
Το βράδυ εκείνο σκεφτόμουν: αν έβαζα κάποιον να παίρνει τηλέφωνο για βόμβα σε όλα τα ακριβά μέρη όπου είχα πληρώσει και η εμπειρία ήταν παγίδα, θα ήταν κίνηση ενός Ρομπέν των Δασών ή παγαποντιά ενός φτωχού ποντικού;
