Το ημερολόγιο ενός Αθηνέζου στην Ξεσσαλονίκη: Κεφάλαιο 1, Τα Σουτζουκάκια
Ο Ρεμί δείχνει στους Αθηναίους τα στέκια της συμπρωτεύουσας που πρέπει να δοκιμάσουν.
Έχουν περάσει περίπου 35 χρόνια από εκείνον τον μεγάλο δίσκο, την «Ξεσσαλονίκη», από εκείνο το μεγάλο συγκρότημα, και σκέφτομαι τι κρίμα που έπιασε μια χαζομάρα τον Παυλίδη και τον Αγγελάκα και δεν έχουν ενώσει ξανά τις μεγάλες μπάντες τους. Θα πει κάποιος περισπούδαστος: «Και τι ήθελες, ρε Ρεμί; Να γίνουν σαν τους Πυξ Λαξ, που είναι σαν το γεφύρι της Άρτας; Το πρωί το χτίζανε, το βράδυ γκρεμιζόταν;»
Τη Θεσσαλονίκη την αγάπησα από τον μπαμπά μου. Σπούδαζε εκεί και έχει παθολογικό έρωτα μαζί της. Κλέφτηκαν με τη μαμά μου κάπου το 1973 και πήγαν και έζησαν εκεί για τέσσερα χρόνια. Δεν ήμουν ο πρώτος καρπός του έρωτά τους, για να πω ότι έχω καταγωγή από εκεί. Όπως μου είπε μετά από χρόνια η μαμά μου, ήμουν ο δεύτερος και όχι ο πρώτος και γεννήθηκα πιο μετά. Η σύλληψή μου έγινε στη Σκόπελο.
Αν και Αθηναίος, ο πρώτος μου εργοδότης ήταν ένας bon viveur Θεσσαλονικιός, ο Πάνος. Είχε γραφεία στην Αριστοτέλους και κάθε φορά που πήγαινα για να του πω ότι δεν πηγαίναμε καλά, με έβγαζε και με κοίμιζε στα καλύτερα. Ένα κακό είχε ο Πάνος: δεν μου έμαθε την αυθεντική Θεσσαλονίκη.
Διαβάστε επίσης
Πια, σαν γέροντας, ήρθε η ώρα, μαζί με τους βόρειους πληροφοριοδότες μου, να δείξω στους Αθηναίους κάποια άλλα στέκια και, να σας πω, δεν με πειράζει και να μου πείτε ότι «δεν είναι αυτά, είναι άλλα». Όλα θα τα ανακαλύψω σιγά σιγά. Αυτές οι γεύσεις είναι δικές τους και δικές μας.
Σουτζουκάκια από τον Κρόνο»
«Διάβαση», «Διαγώνιο», «Βομβίδια»… Αυτά θα σου πουν. Όμως εδώ σου έχω ανατροπή. Εγώ όμως σου έχω σουτζουκάκια από τον «Κρόνο», που βρίσκεται σε μια συνοικία που λέγεται Ντεπώ. Αυτό που έδωσε το όνομά του στην περιοχή ήταν οι εγκαταστάσεις του αμαξοστασίου του τραμ (Dépôt), έργο του Ιταλού αρχιτέκτονα Πιέρο Αριγκόνι. Είναι μαγική η βόλτα σε αυτήν τη συνοικία και τα σουτζουκάκια θεσπέσια, από ένα εστιατόριο που είναι λες και έχει μπει σε μια χρονοκάψουλα και μεταφέρεσαι στο 1960.
Σουτζουκάκια από τον «Ρογκότη»
Δεν ξέρω πώς ήταν τα παλιά. Δεν σας κρύβω όμως ότι θα γύρναγα τον χρόνο πίσω για να τα δοκιμάσω, με τόσες περιγραφές που έχω διαβάσει.
Σουτζουκάκια, ρώσσικη και πατάτες τηγανητές. Τι άλλο θες; Εγώ, βασικά, χάνω τα λόγια μου με αυτή την υπέρτατη νοστιμιά.
Θα κάνω μια παρατήρηση, ότι ίσως θα μπορούσε να μην ήταν προκάτ οι πατάτες, μια που πιάνουμε αυτή τη νοσταλγία, ρε παιδί μου. Προκάτ γιατί, με τέτοια ιστορία;
Τώρα, αν έπρεπε να επιλέξω ποιος έχει το καλύτερο σουτζουκάκι της Θεσσαλονίκης, θα πω ότι δεν μπορώ να μπαίνω σε αυτή τη διαδικασία και θα σας πω γιατί. Έχω μια τρέλα με τα σουτζουκάκια της Θεσσαλονίκης, γιατί πάνω απ’ όλα χαίρομαι πολύ όταν πάω για σουτζουκάκια, γιατί είμαι σε μια ανέμελη φάση. Όταν είσαι σε ανέμελη φάση, γιατί να μπαίνεις σε κρίσεις; Απλά απολαμβάνεις τα σουτζουκάκια.
