Πάλη, ΠΑΟΚ, αρμενοβίλ και cassata: Η απίστευτη ιστορία του ζαχαροπλαστείου Κουφός στη Θεσσαλονίκη
Ο Ρεμί ψάχνει το καλύτερο αρμενοβίλ της Ελλάδας.
Δοκίμασα για πρώτη φορά αρμενοβίλ το 2024, στη Θεσσαλονίκη. Από εκείνη τη στιγμή κατάλαβα γιατί αυτό το γλυκό έχει τόσο φανατικούς φίλους στη Βόρεια Ελλάδα. Σήμερα, μετά από αμέτρητες αναρτήσεις και δημοσιεύσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, βλέπω το αρμενοβίλ να κερδίζει συνεχώς έδαφος και στην Αθήνα, γνωρίζοντας την αποδοχή που του αξίζει. Έχοντας ακούσει πολλές ιστορίες για την καταγωγή και την παράδοσή του, ένιωσα πως είχα χρέος να επιστρέψω στη Θεσσαλονίκη και να επισκεφθώ έναν πραγματικό μάστορα του είδους.
Ο λόγος για το ιστορικό Ζαχαροπλαστείο Κουφός και τον Νίκο Κουφό, ο οποίος εκπροσωπεί σήμερα την τρίτη γενιά μιας οικογενειακής επιχείρησης που έχει αφήσει έντονο το αποτύπωμά της στην ιστορία της πόλης. Το όνομα Κουφός είναι συνδεδεμένο με τη ζαχαροπλαστική παράδοση της Θεσσαλονίκης εδώ και δεκαετίες, ενώ πολλές από τις δημιουργίες του καταστήματος έχουν γίνει σημείο αναφοράς για τους κατοίκους της Μακεδονίας.
Η ιστορία του ιδρυτή είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα. Μετά το δημοτικό, έφυγε από το σπίτι του και ασχολήθηκε επαγγελματικά με την πάλη. Αργότερα εργάστηκε για ένα σύντομο διάστημα στο ιστορικό ζαχαροπλαστείο Φλόκας, στην περιοχή του Δράκου, στο Σέιχ Σου. Εκεί απέκτησε τις πρώτες του γνώσεις στη ζαχαροπλαστική, πριν ανοίξει τη δική του επιχείρηση με χειροποίητες καραμέλες, κρέμες και παγωτό.
Μάλιστα, σύμφωνα με τις διηγήσεις της οικογένειας, ο Νίκος Κουφός ήταν από τους πρώτους που δημιούργησαν το περίφημο τρίγωνο Θεσσαλονίκης. Εκείνη την εποχή, ο Ελενίδης, γνωστός γαλατάς της πόλης, ενδιαφερόταν έντονα για τη συνταγή και την τεχνική παρασκευής. Ο Κουφός έφτιαχνε ένα τρίγωνο από σφολιάτα με σαντιγί, ενώ αργότερα η συνταγή εξελίχθηκε με φύλλο κρούστας και κρέμα ζαχαροπλαστικής, καταλήγοντας στη μορφή που γνωρίζουμε σήμερα. Παρότι αναγνωρίζω τη σημασία του γλυκού για τη Θεσσαλονίκη, προσωπικά δεν συγκαταλέγομαι στους μεγαλύτερους φίλους του.
Το μεγάλο, όμως, κεφάλαιο της οικογένειας είναι το αρμενοβίλ. Το γλυκό αυτό στόλιζε, για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες, τα κυριακάτικα τραπέζια χιλιάδων οικογενειών στη Βόρεια Ελλάδα. Έγινε συνώνυμο της γιορτής, των οικογενειακών συγκεντρώσεων και των όμορφων αναμνήσεων. Το μυστικό του βρισκόταν πάντα στην ποιότητα των υλικών και στην παραδοσιακή παρασκευή, που διατηρήθηκε αναλλοίωτη μέσα στα χρόνια.
Διαβάστε επίσης
Η πορεία δεν ήταν εύκολη. Μετά τον μεγάλο σεισμό του 1978, η οικογένεια έχασε μεγάλο μέρος της περιουσίας της και αναγκάστηκε να ξεκινήσει ξανά από το μηδέν. Παρ’ όλα αυτά, με πείσμα και σκληρή δουλειά, κατάφερε να ανακάμψει. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 άνοιγε σχεδόν κάθε χρόνο και ένα νέο κατάστημα, ενώ το 1987 κατασκευάστηκε το εργοστάσιο στη Χαλκιδική, το οποίο αποτέλεσε σημείο αναφοράς για χιλιάδες ταξιδιώτες.
Ένα ακόμη ενδιαφέρον στοιχείο είναι η σχέση του Νίκου Κουφού με τον αθλητισμό. Υπήρξε πρόεδρος του Απόλλωνα Καλαμαριάς και αντιπρόεδρος του ΠΑΟΚ, ενώ διατηρούσε στενή φιλία και κουμπαριά με τον θρυλικό Σταύρο Σαράφη, μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία του Δικεφάλου.
Σήμερα, το Ζαχαροπλαστείο Κουφός συνεχίζει να παράγει, με τον ίδιο σεβασμό, ένα από τα καλύτερα αρμενοβίλ της Ελλάδας, προσφέροντας διαφορετικές γεύσεις και παραλλαγές. Η μεγάλη έκπληξη, όμως, για μένα ήταν η τούρτα-παγωτό cassata, βασισμένη σε παραδοσιακή συνταγή από τη Σικελία.
Πρόκειται για ένα γλυκό που γνώρισε μεγάλες δόξες στις δεκαετίες του 1950 και του 1960 και σήμερα σπάνια συναντά κανείς σε τόσο αυθεντική εκδοχή.
Αρμενοβίλ ή Κασάτα; Έπειτα από αυτή την επίσκεψη, ομολογώ πως το δίλημμα παραμένει δύσκολο. Το μόνο βέβαιο είναι ότι, αν βρεθείτε στη Θεσσαλονίκη, μια στάση στο Ζαχαροπλαστείο Κουφός αξίζει πραγματικά τον κόπο.
