Oι γαστρονομικές απογνώσεις του Ρεμί: Γάτες, «Matsuhisa» και Καζαντζάκης
Love is in the air, όχι απαραίτητα με τη ρομαντική έννοια, αλλά με εκείνη τη σύντομη, καλοκαιρινή αίσθηση ότι όλα μπορούν να πάνε καλά για μία ώρα.
Τελευταίο άρθρο από Αθήνα, όπου μάλλον έχω μείνει μόνο εγώ και κάτι γάτες που ταΐζω και με περιμένουν σαν σωτήρα κάθε φορά που με βλέπουν να βγαίνω έξω. Έχουν μάθει πια το πρόγραμμα, το βήμα, ακόμα και το άνοιγμα της πόρτας. Στέκονται σε απόσταση ασφαλείας, με εκείνο το ύφος της απόλυτης ανεξαρτησίας, αλλά μόλις ακούσουν το σακουλάκι, γίνονται όλες μια μικρή χορωδία πείνας και απαίτησης.
Έχω μια τρέλα με τις γάτες. Μάλλον την κληρονόμησα από τη γιαγιά μου, που είχε μια συνήθεια να ταΐζει όλες τις αδέσποτες και πεινασμένες ψυχές του σύμπαντος. Δεν ήταν ποτέ αυτό που λέμε, με τη σκληρή έννοια του όρου, καλή μαγείρισσα· αλλά η ομελέτα σάντουιτς με λευκό πλαστικό ψωμί διέλυε. Ήταν από εκείνα τα φαγητά που δεν τα υπερασπίζεσαι γαστρονομικά, τα υπερασπίζεσαι συναισθηματικά. Μύριζαν σπίτι, παιδική ηλικία και μια κουζίνα που πάντα είχε κάτι να δώσει, ακόμα κι όταν δεν είχε πολλά.
Από αύριο, λέω, θα σας στέλνω κάθε μέρα ενημερώσεις από νησιά, αν φύγουμε ποτέ από εδώ, γιατί έτσι έλεγα και χθες. Η Αθήνα τον Αύγουστο έχει αυτή την παράξενη ησυχία που σε μπερδεύει. Από τη μία λες «τι ωραία, ανάσα», από την άλλη νιώθεις ότι πρωταγωνιστείς σε ταινία όπου όλοι έχουν εξαφανιστεί και εσύ έμεινες πίσω να ποτίζεις βασιλικούς, να ταΐζεις γάτες και να περιμένεις ένα πλοίο που όλο καθυστερεί.
Το «Matsuhisa Athens» είναι το αγαπημένο μου μαγαζί επετείου στην Αθήνα. Προσπαθώ να πηγαίνω μία φορά τον χρόνο, σε σημαντικές ημερομηνίες, όταν γιορτάζω κάτι ή όταν θέλω να πείσω τον εαυτό μου ότι γιορτάζω κάτι. Πρώτη ημέρα καλοκαιριού, τελευταία ημέρα καλοκαιριού, μια μικρή προσωπική νίκη, μια επέτειος που την κρατάς μόνος σου στο ημερολόγιο. Θα ήθελα κάποτε να το συνδυάσω και με ένα πρωτάθλημα στο ποδόσφαιρο, αλλά ο κύριος Γιάννης δεν θα μου κάνει ποτέ αυτό το χατίρι, οπότε μένουμε στα πιο ρεαλιστικά.
Η θέα του είναι μαγική και η αύρα του απίστευτη. Ζεις για λίγο ένα παραμυθένιο μεγαλείο, σαν να έχεις βγει από την καθημερινότητά σου και να κάθεσαι σε μια σκηνή λίγο πιο φωτισμένη, λίγο πιο ακριβή, λίγο πιο κινηματογραφική. Βέβαια, όταν έρχεται ο λογαριασμός, παθαίνεις ένα μικρό κοκομπλόκο. Αν όμως έχεις πάει αποφασισμένος, κάπως το ξεπερνάς. Γι’ αυτό να είστε εγκρατείς, όχι μόνο στο φαγητό, αλλά και στις φαντασιώσεις μεγαλείου που γεννά το ωραίο περιβάλλον.
Τα must πιάτα είναι ο μαύρος μπακαλιάρος και, βέβαια, το έπος των επών: τα πικάντικα σκάλοπς, τα οποία πρέπει να τα πάρεις οπωσδήποτε με έξτρα μια κούπα ρύζι. Σε αυτό το πιάτο κάνω μια τεράστια τσαπατσουλιά, που δεν συνάδει με κανέναν κανονισμό σερβιρίσματος και παρουσίασης. Ρίχνω το ρύζι μέσα στο πιάτο με τα σκάλοπς και τα ανακατεύω, για να σβήσει λίγο ο πικάντικος αέρας του πιάτου. Ο συνδυασμός είναι απίστευτος. Νοστιμιά που χορεύεις, νοστιμιά που θέλεις να τρως κάθε μέρα, νοστιμιά που δεν χρειάζεται πολλά επίθετα γιατί σε πείθει μόνη της. Γεύση έπος.
Μετά το σβήνεις με ένα Porn Star Martini και η ευτυχία πλημμυρίζει παντού. Love is in the air, όχι απαραίτητα με τη ρομαντική έννοια, αλλά με εκείνη τη σύντομη, καλοκαιρινή αίσθηση ότι όλα μπορούν να πάνε καλά για μία ώρα. Ότι η θάλασσα είναι δίπλα, ότι ο αέρας μυρίζει αλάτι, ότι έχεις αφήσει για λίγο τις εκκρεμότητες στην άκρη και κάνεις πως δεν υπάρχουν.
Αυτό το καλοκαίρι στην παραλία θα διαβάσω την «Ασκητική», αν τα καταφέρω. Δυσκολεύομαι πια να διαβάζω βιβλία και είναι ντροπή αυτό που λέω, αλλά νομίζω ότι έχω ανάγκη να χαζεύω όχι το κινητό, αλλά τον κόσμο. Να κοιτάζω ανθρώπους που κουβαλούν ομπρέλες, παιδιά που τρέχουν προς το νερό, ζευγάρια που μαλώνουν για την ξαπλώστρα, παρέες που μιλούν δυνατά λες και τους ακούει όλη η παραλία. Βέβαια, θα βγάλω μια φωτογραφία στην άμμο με Κάφκα, Καζαντζάκη και έναν φρέντο, για να πείτε: «Α, Ρεμί, τι διαβαστερός που είσαι». Εξάλλου, θα με ρωτήσει κανείς για την περίληψη; Το καλοκαίρι θέλει λίγο ψέμα, λίγη θάλασσα, λίγη αυτοειρωνεία και αρκετή καλοσύνη — ιδίως προς τις γάτες, τους ανθρώπους πουμένουν πίσω και τον εαυτό μας.
Διαβάστε επίσης
