Βαρέθηκες στην Αθήνα; Κάνε διακοπές για 7 ώρες στο Ναύπλιο και στη Νέα Κίο
Ψαρομεζέδες στη Νέα Κίο, καφές και περπάτημα στο Ναύπλιο, παγωτό πριν πάρεις τον δρόμο της επιστροφής. Κάπως έτσι στήνεται μια τέλεια επτάωρη απόδραση.
Αν έχεις μείνει στην Αθήνα για οποιονδήποτε λόγο, δεν υπάρχει καμία σοβαρή δικαιολογία να μη χαρίσεις στον εαυτό σου μια μικρή έξοδο προς τη θάλασσα. Όχι απαραίτητα διακοπές με βαλίτσες, αντηλιακά και πρόγραμμα. Μερικές φορές αρκεί μια εκδρομή μιάμισης ώρας, λίγος αέρας Αργολίδας και η ψευδαίσθηση ότι για επτά ώρες ξέφυγες πραγματικά. Η Νέα Κίος και το Ναύπλιο είναι ιδανικά γι’ αυτό: κοντά, φωτεινά, θαλασσινά και αρκετά όμορφα ώστε να σε πείσουν πως το καλοκαίρι δεν χρειάζεται πάντα πολλά χιλιόμετρα.
Πρώτος σταθμός, η «Ψαροπούλα του Βαλσαμή» στη Νέα Κίο, μια παραδοσιακή ψαροταβέρνα με ιστορία πάνω από έναν αιώνα. Βρίσκεται στο λιμανάκι, εκεί όπου η θάλασσα είναι περισσότερο σκηνικό και λιγότερο υπόσχεση για βουτιά. Προσωπικά δεν βούτηξα — όχι από φόβο για τους λαγοκέφαλους, ας μη δραματοποιούμε τα πάντα, αλλά γιατί κάτι στο λιμανίσιο τοπίο με έκανε να σκεφτώ ότι η σωστή απόλαυση της ημέρας θα ήταν οπτική και γαστρονομική. Άλλωστε, τι να την κάνεις τη βουτιά όταν μπορείς να κάθεσαι δίπλα στο νερό με ούζο στο τραπέζι;
Η «Ψαροπούλα» είναι από εκείνα τα μέρη που δεν χρειάζονται υπερβολικές συστάσεις. Έχει την τίμια απλότητα της παλιάς ψαροταβέρνας, αλλά και την ασφάλεια ενός μαγαζιού που ξέρει πολύ καλά τι κάνει. Δεν πήγα για φρέσκο ψάρι, όσο δελεαστικό κι αν ακούγεται. Είχα μια τρομακτική, σχεδόν υπαρξιακή ανάγκη για ούζο, καλαμαράκι και τηγανητή σουπιά. Και σε τέτοια ζητήματα δεν αστειευόμαστε.
Το τηγάνι τους είναι πράγματι καλό: καθαρό, ελαφρύ, χωρίς εκείνη τη βαριά αίσθηση που σε κάνει να μετανοείς πριν ακόμη τελειώσει το πιάτο. Δίπλα στα θαλασσινά, δεν θα μπορούσαν να λείπουν τα χόρτα, η εξαιρετική σκορδαλιά και οι πατάτες τηγανητές, γιατί κάθε σωστή ελληνική ψαροφαγία χρειάζεται και ταπεινούς συμπρωταγωνιστές. Το αποτέλεσμα είναι ακριβώς αυτό που ζητάς από μια τέτοια στάση: τίμιο, νόστιμο, ανεπιτήδευτο και αρκετά καλοκαιρινό ώστε να σου αλλάξει τη διάθεση.
Μετά το φαγητό, η διαδρομή συνεχίζεται φυσικά στο Ναύπλιο. Η πόλη το καλοκαίρι μπορεί να βράζει, όμως παραμένει ακαταμάχητη. Ένας καφές, ένας περίπατος στα στενά, λίγη σκιά όπου τη βρεις και ξαφνικά η μέρα αποκτά τον ρυθμό μιας μικρής εκδρομής που δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα. Το Ναύπλιο έχει αυτή την παλιά, κομψή θεατρικότητα: νεοκλασικά, πλατείες, πέτρα, τουρίστες που ιδρώνουν με αξιοπρέπεια και πάντα κάπου στο βάθος η θάλασσα.
Και επειδή καλοκαιρινή βόλτα χωρίς παγωτό είναι χαμένη ευκαιρία, υπάρχουν δύο στάσεις που αξίζουν. Η πρώτη είναι η Antica Gelateria di Roma, ή αλλιώς «ο Ιταλός», όπως την ξέρουν οι περισσότεροι. Εκεί πρέπει να δοκιμάσεις τζελάτο με φρούτα: καθαρό, δροσερό, με εκείνη την υφή που σε πείθει ότι η απλότητα, όταν γίνεται σωστά, είναι πολυτέλεια.
Η δεύτερη στάση είναι ο Κουστένης. Εκεί η παραγγελία αλλάζει ύφος: στρατσιατέλα και καϊμάκι με βύσσινο. Αν με ρωτήσετε ποιο από τα δύο είναι καλύτερο, θα αρνηθώ να μπω σε αυτή τη φιλοσοφική διαμάχη. Άλλο πράγμα το τζελάτο, άλλο το παγωτό. Αν θέλεις ιταλική φινέτσα, πας στην Gelateria. Αν θέλεις ελληνική ανάμνηση, πας στον Κουστένη. Και αν είσαι σοφός, πας και στα δύο, γιατί η ζωή είναι μικρή και η ζάχαρη, δυστυχώς, πολύ πειστική.
Κάπως έτσι στήνεται μια τέλεια επτάωρη απόδραση: ψαρομεζέδες στη Νέα Κίο, καφές και περπάτημα στο Ναύπλιο, παγωτό πριν πάρεις τον δρόμο της επιστροφής. Θα γυρίσεις στην Αθήνα χωρίς μαύρισμα, χωρίς κοχύλια στις τσέπες και χωρίς συγκλονιστικές ιστορίες. Θα γυρίσεις όμως χορτάτος, λίγο πιο ελαφρύς και με την αίσθηση ότι η μέρα είχε θάλασσα. Αν πάλι θέλεις οπωσδήποτε βουτιά, μάλλον καλύτερα να συνεχίσεις μέχρι το Τολό. Κάθε εκδρομή έχει τα όριά της.
