Μαρία Κωστάκη | Βλέποντάς στην τηλεόραση όσα γίνονται, απλά συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούσα να συνεχίσω να κάθομαι στον καναπέ, κάτι έπρεπε να κάνω…

Γνώρισα τη Μαρία Κωστάκη στην αρχή του καλοκαιριού του 17, στην παρουσίαση του βιβλίου της When Clouds Embrace, ενός πολύ γλυκού παιδικού βιβλίου του οποίου τα έσοδα δώρισε στην οργάνωση Giving for Greece για τα ασυνόδευτα παιδιά- μετανάστες από τη Συρία και τη Μέση Ανατολή. Μου έκανε τότε εντύπωση η αποφασιστικότητά της να βοηθήσει με τον δικό της τρόπο τα παιδιά αυτά, ουσιαστικά και χωρίς πολλές τυμπανοκρουσίες, όπως και τα λόγια της στη σύντομη συζήτησή μας «…βλέποντάς στην τηλεόραση όσα γίνονται, απλά συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούσα να συνεχίσω να κάθομαι στον καναπέ, κάτι έπρεπε να κάνω…». Και το έκανε με τον δικό της τρόπο.

Συγγραφέας η ίδια, γεννήθηκε στη Ρωσία, σπούδασε στη Αμερική και ζει στην Ελλάδα – ίσως και σε ένα αεροπλάνο μεταξύ Αθήνας και Νέας Υόρκης – ενώ το βιβλίο της Pieces κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο του 2017 Independent Publishers Awards (IPPY) και διακρίθηκε στα USA Best Book Awards και International Book Awards στην Αμερική.

Γράφει στα Αγγλικά, ενώ όταν μιλάει Ελληνικά έχει αυτή τη χαρακτηριστική ξενική προφορά που γίνεται εντονότερη γιατί μιλάει δυνατά, αυθόρμητα και με πάθος για όσα την ενδιαφέρουν. Το ίδιο έκανε και όταν επικοινωνήσαμε πρόσφατα και μου εξηγούσε σχετικά με το Women’s March 2018 που διοργανώνει.

«Ακούω πολλά, ότι o φεμινισμός είναι αμερικανιά, ότι μια χαρά είμαστε εμείς οι γυναίκες άλλα προβλήματα έχουμε, ότι δεν μας αφορά η Hilary, ούτε η Αμερική, ότι εδώ είμαστε Ελλάδα κλπ κλπ. Μα δεν είναι εκεί το θέμα…» Τότε ποιο είναι;

«Το θέμα είναι οι γυναίκες. Οι γυναίκες αποτελούν χονδρικά τον μισό πληθυσμό της Ελλάδας. Παρόλα αυτά, η κοινωνία μας παραμένει δομημένη έτσι ώστε να ευνοεί τους άντρες. Η βία ενάντια στις γυναίκες καταδικάζεται. Και όμως, συμβαίνει κάθε μέρα. Οι γυναίκες έχουν δικαίωμα ψήφου. Και όμως οι γυναίκες που κατέχουν υψηλά αξιώματα και θέσεις μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Η ισότητα στους χώρους εργασίας είναι αναγνωρισμένη. Και όμως, πέρα από την πραγματικότητα. Σεξουαλική παρενόχληση. Εδώ δεν υπάρχει «και όμως», είναι απλά ο κανόνας που αποδέχονται οι πάντες.

Το θέμα είναι οι πρόσφυγες. Μετανάστες και πρόσφυγες  έχουν γεμίσει τις ακτές μας αναζητώντας μια καλύτερη ζωή σε μια χώρα που δείχνει να προσφέρει μεγαλύτερες υποσχέσεις από ότι οι πατρίδες τους. Και όμως, έχουμε αποτύχει να τους βοηθήσουμε.

Το θέμα είναι οι η LGBT κοινότητα. Τα δικαιώματα της LGBT κοινότητας έχουν αναδειχτεί σε μείζον ζήτημα την τελευταία δεκαετία. Και όμως, οι διακρίσεις είναι ακόμα περισσότερο αποδεκτές από ότι η αποδοχή.

Το θέμα είναι οι διακρίσεις, οι πρόσφυγες, οι μειονότητες, οι γυναίκες και τα δικαιώματα όλων αυτών, η ανοχή μας στη διαφορετικότητα και ότι ο κόσμος μας πρέπει να είναι ασφαλής για όλους. Και ότι τίποτα από όλα αυτά που συμβαίνουν δεν χρειάζεται να είναι η πραγματικότητα μας. Διαμαρτυρόμαστε γιατί με την σιωπή δεν καταφέρνουμε τίποτα. Είναι οι φωνές που εξαναγκάζουν σε αλλαγές.»

Είναι η δεύτερη χρονιά που διοργανώνει το Women’s March στην Αθήνα,  φέτος μαζί με την οργάνωση Democrats Abroad Greece, την Κυριακή 21 Ιανουαρίου στις 4 μμ, στην Πλατεία Συντάγματος.

«Προσπαθώ να εξηγήσω στον κόσμο που μιλάω ότι όλο αυτό δεν έχει να κάνει με την Hilary, τον Trump, τις Αμερικανικές εκλογές. Έχει να κάνει με τις γυναίκες, τους πρόσφυγες, την κλιματική αλλαγή και τόσα άλλα που συμβαίνουν. Και όλα αυτά αφορούν και την Ελλάδα» εξηγεί. Και σταματάει για λίγο για να καταλήξει γελώντας «η προφορά μου δεν βοηθάει όμως».

Ανέκαθεν μου άρεσαν οι άνθρωποι που αυτοσαρκάζονται, γιατί δείχνει εξυπνάδα και ανοιχτό μυαλό.  Όπως και αυτοί που έχουν κάποιο είδος κοινωνικής συνείδησης, που αντιλαμβάνονται ότι – ανεξάρτητα από πολιτικές – είμαστε όλοι μέρος μιας κοινωνίας στην οποία κάτι οφείλουμε, που παλεύουν για τις αξίες τους και αυτά που πιστεύουν και – το κυριότερο – που τα υποστηρίζουν με τις πράξεις τους. Είναι οι άνθρωποι που μπορεί να φέρουν μια διαφορά στον κόσμο – μικρή ή μεγάλη δεν έχει σημασία, να κάνουν τον κόσμο λίγο καλύτερο. Νομίζω ότι η Μαρία είναι ένας από αυτούς τους ανθρώπους.

«Don’t stop breathing» γράφει κάπου στη σελίδα της στο facebook, αλλά και στο blog της.  Δεν είναι καθόλου κακή ιδέα – όταν μάλιστα προέρχεται από μια μαμά που ο γιός της φοβόταν τους κεραυνούς και έτσι έγραψε ένα παιδικό βιβλίο για τα σύννεφα που αγκαλιάζονται, για τους μικρούς πρόσφυγες.

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι από το περσινό Women’s March στην Αθηνα, ενώ περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στα σχετικά links παρακάτω.

Και φέτος τι;

«Πέρασε ένας χρόνος από τότε που άνθρωποι σε όλο τον κόσμο κατέβηκαν στους δρόμους, με ροζ καπέλα και αυτοσχέδια πλακάτ, αψηφώντας το κρύο, ζητώντας αλλαγές και εκφράζοντας τον θυμό τους. Μια σοφή γυναίκα μου είπε ότι μια διαμαρτυρία δεν είναι κίνημα. Έτσι φέτος θα συναντηθούμε πάλι, πιο δυνατοί, με πιο δυνατές φωνές, περισσότεροι. Για να δημιουργήσουμε τον κόσμο που όλοι αξίζουμε.»

www.mariakostaki.com

https://www.facebook.com/writermariakostaki/

https://www.facebook.com/events/151235142197674/

https://www.facebook.com/groups/566539853531218/